Ο Βίκτωρας Ρόζης εξαντλούσε όλη του την υπομονή στη δουλειά του. Το τηλέφωνό του χτυπούσε ασταμάτητα. Έκλεινε μια γραμμή και πριν προλάβει να πάρει ανάσα, το τηλέφωνο στρίγγλιζε ξανά. «Ελένη! Ελένη!», φώναζε στη γραμματέα του. Εκείνη βιαστικά έκλεινε το παράθυρο με τα ζώδια και παρίστανε ότι ξεφυλλίζει ένα χειρόγραφο. Σηκώθηκε από τη καρέκλα του με δυσκολία, το γόνατό του τον έσφαζε, «φθινόπωρο», έφτυσε τη λέξη με σιχασιά και με ένα μορφασμό έπνιξε τον πόνο του για να σταθεί όρθιος. Βγήκε έξω στο γραφείο της, το τηλέφωνο επέμενε να χτυπά. «Τι λένε για τους Ζυγούς σήμερα;», τη ρώτησε.

Κοίταξε γύρω του, όλοι απασχολημένοι με κάτι, έτσι παρίσταναν τουλάχιστον. Ανυπομονούσε να σχολάσουν, να φύγουν, να ξεκουμπιστούν, για να καταφέρει να κάνει ήσυχος τη δουλειά του. Δεν ήταν μόνο το πόδι που τον ενοχλούσε, ήταν κι ο πονοκέφαλος που τον γυρόφερνε...