A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Τι να βάλω στο σακίδιο έκτακτης ανάγκης; Ανοίγω τα γελοία ελληνικά sites να ενημερωθώ, αν και τα έχω φρέσκα από το 2020 και πριν από αυτό, το 2015 και πριν από αυτό, το 2011. Καταρχάς, είναι σίγουρο ότι θα ξεχάσω κάτι βασικό, γιατί είμαι αυτή που πήγα ταξίδι στο εξωτερικό χωρίς κινητό, επειδή το ξέχασα σπίτι. Ήταν ίσως οι μοναδικές 4 ημέρες της ζωής μου, χωρίς κινητό και ήταν υπέροχα. Και άλλη φορά, ξεκίνησα να πάω υπερατλαντικό ταξίδι, χωρίς το πορτοφόλι μου, μέχρι που έφτασ

Νιώθω ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά όταν ήμουν παιδί. Μου έφερναν ένα δώρο και είχα πάντα χώρο στο δωμάτιο για αυτό και ουδέποτε αντιλήφθηκα ότι μου εξαφάνιζαν οι γονείς μου παλιά παιχνίδια. Το άνοιγα με κάποιον τρόπο, πραγματικά δεν ήταν τόσο πολύπλοκη η συσκευασία, δεν χρειαζόμουν ούτε ψαλίδια, ούτε κοπίδια, ούτε κομπρεσέρ για να τα ανοίξω. Δεν χρειαζόταν να διαβάσω οδηγίες για να παίξω, το άνοιγα κι απλώς ήξερα πως παίζεται. Και δεν ζάλιζα κανέναν με το παιχνίδι μου,

Εδώ έχω ντυθεί Μπάμπης και συνοδεύω τη Barbie σε ένα αποκριάτικο πάρτι το 2014 Είχα μια φίλη που μισούσε τις απόκριες. Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί να μισείς τις απόκριες. Μπορεί να μην τρελαίνεσαι, να μην έχεις πάει στο Πατρινό Καρναβάλι ποτέ, ούτε από περιέργεια, αλλά γιατί να τις μισείς; Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου εξηγεί κάποτε, ότι οι απόκριες είναι μια αφορμή να παριστάνεις κάποιον που δεν είσαι, αλλά που ίσως θα ήθελες να είσαι. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά, σε ένα μασκ

Φοιτήτρια μεταπτυχιακού και ο καθηγητής του Marketing μας πηγαίνει μονοήμερη σε ένα αληθινό Chateau έξω από την Τουλούζη... Ήταν η 1η φορά που πήρα συνέντευξη σε κάποιον κι αυτός ο κάποιος, ήταν ο Λόρδος του Λαστούρ Γκαγιάκ. Το προϊόν της συνέντευξης δεν παρουσιάζεται στο παρόν κείμενο, που είναι ένα ακόμη blast from the past από τη Γαλλία του παρελθόντος. (από τη στήλη "Οι Τζιτζιφιόγγοι κι εγώ", 2011-2012) Ούτε το Σάββατο δεν βρήκαμε ησυχία. Ξυπνήσαμε αξημέρωτα, όλη η Τουλού

Είναι 2011 κι είμαι φοιτήτρια μεταπτυχιακού στη Γαλλία. Κι αυτό, είναι ένα ακόμα intervention-μάθημα μεταπτυχιακού που έκανε τη διαφορά και συντάραξε τους μαθητές της Τουλούζης. Αυτή τη φορά, ο επισκέπτης καθηγητής ήταν… Έλληνας. Ήμουν σίγουρη ότι οι συμφοιτητές μου θα τον γράψουν και δεν θα έρθουν στο μάθημα, όπως άλλωστε κάνανε και στον Ισπανό. Αλλά έκανα λάθος… Ήταν Πέμπτη απόγευμα κι η αίθουσα ήταν γεμάτη από junior professionals  που διψούσαν για γνώση. Κι άλλωστε, τόσο

Έχω αναφέρει πολλάκις πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες, αλλά αμέσως μετά, η πιο αγαπημένη μου μέρα, είναι η Πέμπτη. Ή όπως την ονόμαζα κάποτε, η προ-Παρασκευή. Αν βγάζει νόημα αυτό για εσένα, καταλαβαίνεις ακριβώς την ομορφιά μιας Πέμπτης. Μακάρι να μπορούσα να σας πω, ότι κάθε Πέμπτη, πηγαίνουμε στη λαϊκή με τη Τζέν-τζέν για να πάρουμε λουλούδια, αλλά θα ήταν ψέμα. Και γενικότερα, μακάρι να τηρούσαμε όλες τις υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας. Μεγαλώνοντας παρατηρείς ίσως ότ