A Zed Story
 

Η Ματούλα καθόταν δίπλα μου και κρατούσε ανά χείρας την τσάντα. Μου έδειξε πως έχει μέσα ένα πακέτο μωρομάντηλα. "Δεν έχεις χαρτομάντηλα;", τη ρώτησα. Μούγγρισε πως όχι. Ήταν παράξενο, γιατί από την τσάντα της φίλης μου βγαίνουν διάφορα, άρα γιατί όχι χαρτομάντηλα. Ένα Kit Πρόχειρου αλκοτέστ, άλλοτε κινέζικες πατέντες για αυτοσχέδια δημιουργία παγοκύστης, αντηλιακά λιποζάν και πέντε - έξι βεντάλιες σε σχήμα καρπούζι, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, που τις μοίραζε απλόχερα στις

Μανούλα... Χειμώνας πριν τις Πανελλήνιες. Τις δώσαμε μαζί, έτσι το θυμάμαι. Πριν λίγα χρόνια, ο μικρότερος αδελφός μου έδωσε Πανελλήνιες. Ο αδερφός μου είχε συγκεκριμένο στόχο. Θυμάμαι τις αγωνίες του, τους κόπους του, τα εμπόδια που έβρισκε μεγάλα, είτε ήταν, είτε όχι. Που θα οδηγούσε ο δρόμος των Πανελληνίων; Σε μια καλή Σχολή. Και μετά; Ένας μισθός. Όχι τόσο δελεαστικός για τα όσα θα περνούσε μέχρι να τον πάρει στα χέρια ίσως. Όχι στην Ελλάδα, ίσως. Αυτό που βλέπω ότι άλλ

Έκατσα στον καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Το κινητό στο αθόρυβο, παραπεταμένο πιο πέρα. Χίλιες και μια φορές μου ήρθε να το πιάσω, και χίλιες το απέκρουσα. Σκέφτηκα να ανοίξω τηλεόραση. Έπαιζε "Σ'αγαπώ - μ' αγαπάς" και "Κωνσταντίνου κι Ελένης", όπως τα τελευταία 20 χρόνια. "Ήμαρτον", είπα μέσα μου κι έβαλα τελικά να δω ένα ντοκυμαντέρ για τους Εξωγήινους στην Αρχαιότητα, που περισσότερο ενδιαφέρον το βρήκα από τις τσιρίδες των ελληνικών σίριαλ. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για

Ξεκίνησα να πηγαίνω σε παιδικές χαρές όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν δύο ετών. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την Έλενα. Ήταν τυχαίο. Οι κόρες μας πήγαιναν μαζί στον παιδικό σταθμό. Η κόρη της Έλενας έγινε η πρώτη φίλη της Στεφανίας κι η Έλενα, η πρώτη δική μου μαμαδοφίλη. Κρατούσε πάντα ένα θερμός με φαγητό, ή ένα τάπερ με κομμένα φρουτάκια. Δεν ξεχνούσε ποτέ τα πλαστικά πιρουνάκια σε χαρούμενα χρώματα. Έφερνε πάντα πιρούνι και για τη Στεφανία, η οποία κατέληγε να φάει όλα τα φρ

Είχαμε μείνει εκεί που έκανα την πρώτη βουτιά του 2026 για να νιώσω ζωντανή. Κι όμως, αυτή η ζωντάνια μου κόστισε μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή μου. Εκείνο το βράδυ, έμοιαζε να βγήκα αλώβητη από τη θαλασσινή μου περιπέτεια. Είχα κοκκινήσει, αλλά πίστευα ότι θα το σώσω αν έβαζα μπόλικη ενυδατική. Δύο μέρες μετά, άρχισα να ξεφλουδίζω, μετά έβγαλα κι έναν έρπη στα χείλη κι η μύτη μου βούλωσε ολοσχερώς. Τα τρία κακά της μοίρας μου δηλαδή. Μια εβδομάδα, περίμενα την ανάκαμψη, α