A Zed Story
 

Μανούλα... Χειμώνας πριν τις Πανελλήνιες. Τις δώσαμε μαζί, έτσι το θυμάμαι. Πριν λίγα χρόνια, ο μικρότερος αδελφός μου έδωσε Πανελλήνιες. Ο αδερφός μου είχε συγκεκριμένο στόχο. Θυμάμαι τις αγωνίες του, τους κόπους του, τα εμπόδια που έβρισκε μεγάλα, είτε ήταν, είτε όχι. Που θα οδηγούσε ο δρόμος των Πανελληνίων; Σε μια καλή Σχολή. Και μετά; Ένας μισθός. Όχι τόσο δελεαστικός για τα όσα θα περνούσε μέχρι να τον πάρει στα χέρια ίσως. Όχι στην Ελλάδα, ίσως. Αυτό που βλέπω ότι άλλ

Έκατσα στον καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Το κινητό στο αθόρυβο, παραπεταμένο πιο πέρα. Χίλιες και μια φορές μου ήρθε να το πιάσω, και χίλιες το απέκρουσα. Σκέφτηκα να ανοίξω τηλεόραση. Έπαιζε "Σ'αγαπώ - μ' αγαπάς" και "Κωνσταντίνου κι Ελένης", όπως τα τελευταία 20 χρόνια. "Ήμαρτον", είπα μέσα μου κι έβαλα τελικά να δω ένα ντοκυμαντέρ για τους Εξωγήινους στην Αρχαιότητα, που περισσότερο ενδιαφέρον το βρήκα από τις τσιρίδες των ελληνικών σίριαλ. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για

Ξεκίνησα να πηγαίνω σε παιδικές χαρές όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν δύο ετών. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την Έλενα. Ήταν τυχαίο. Οι κόρες μας πήγαιναν μαζί στον παιδικό σταθμό. Η κόρη της Έλενας έγινε η πρώτη φίλη της Στεφανίας κι η Έλενα, η πρώτη δική μου μαμαδοφίλη. Κρατούσε πάντα ένα θερμός με φαγητό, ή ένα τάπερ με κομμένα φρουτάκια. Δεν ξεχνούσε ποτέ τα πλαστικά πιρουνάκια σε χαρούμενα χρώματα. Έφερνε πάντα πιρούνι και για τη Στεφανία, η οποία κατέληγε να φάει όλα τα φρ