A Zed Story
 

Η αλήθεια είναι πως όταν πριν κάποια χρόνια βρέθηκα στο Κάτω Παλαιόκαστρο, στο Καστέλι Χανίων, αναζητώντας το πατρικό του αγαπημένου μου παππού, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Ο παππούς ήταν ακόμη εν ζωή και φρόντισα να βγάλω βίντεο και φωτογραφίες από το ερειπωμένο σπίτι. Αν και στην αρχή της πρώτης μου εγκυμοσύνης, δεν συγκρατήθηκα. Μπήκα μέσα στο σπίτι να το εξερευνήσω. Επέστρεψα ξανά και ξανά κι έκτοτε, κάθε δύο χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω στο Καστέλι. Όχι για τα ερείπια, αλλά γ

Περπατούσα κεντρικά στο Αργοστόλι και θα ορκιζόμουν ότι στην πλατεία έβλεπα στάση μετρό. Φυσικά και όχι, αλλά θα ταίριαζε. Προτελευταίο βράδυ στην Κεφαλλονιά και τα μικρά λυσσάγανε πίνοντας μοκτέιλ και καταβροχθίζοντας ποπ κορν. Είχαμε καταφέρει να επιβιώσουμε από τα μονοπάτια Φτέρης, Κιμηλιάς και Δαφνούδι, με μοναδική σημαντική απώλεια τα παπούτσια μου. Τα ολόλευκα vans μου είχαν γίνει μπεζ από το χώμα, αλλά αφού είχα ακόμη νύχια και πόδια γενικότερα, ήμουν ευτυχισμένη. Γυρν

Ο Πτι Κερ και οι σύντροφοί του έφτασαν σε ένα άχαρο χωμάτινο πάρκινγκ. Γύρω τους απλώνονταν καταπράσινες βουνοκορφές και ούτε από μακριά δεν έβλεπαν θάλασσα. Δεν υπήρχαν ιθαγενείς, μόνο αλλοδαποί περαστικοί με μακριά δόρια ομπρέλας, κατέβαιναν την πλαγιά. Σημειώσατε "κατέβαιναν', που σημαίνει, κανείς δεν την ανέβαινε. Σφίξαμε τα κορδόνια και τα δόντια. Τσάντα θαλάσσης, τσεκ. Ψυγειάκι, τσεκ. Τσάντα σερβάιβορ σχοινιά, νερά και είδη έκτακτης ανάγκης, τσεκ. Τσάντα με πολιτισμένα

Γνώριμη κατάσταση. Αύγουστος κι εγώ σε ένα μπαλκόνι με το λαπτοπ, γράφοντας μπροστά σε κάποια θέα. Το μόνο που άλλαξε βασικά, είναι η θέα. Αυτή τη φορά όχι στο Αιγαίο, αλλά στο Ιόνιο. Ναι, πρώτο καλοκαίρι στο Ιόνιο, σε ένα ραντεβού που άργησε δεκαετίες, ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια λιμπιζόμουν την Κεφαλλονιά και τώρα που είμαι εδώ, δεν θυμάμαι τι με εμπόδιζε όλον αυτόν τον καιρό. Μάλλον τίποτα. Μάλλον, απλώς την άφηνα για αργότερα, όπως και τόσα άλλα... Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν αυτέ

Το ξέρατε ότι ήμουν διπλωματικός ακόλουθος του Γαλλικού Προξενείου της Ελλάδας για μια ημέρα; Αχ, τι ωραία ιστορία θυμήθηκα τώρα να σας αφηγηθώ. Ήταν καλοκαίρι του 2014, όταν αποφασίσαμε με την Ειρήνη και τη Μαριλένα να περάσουμε ένα σαββατοκύριακο στις Σπέτσες. Ξεκινάμε λοιπόν με το ολοκαίνουργιο αμάξι της Ειρήνης για Κόστα κι από εκεί, με καραβάκι, να μεταβούμε στο νησί, διαδρομή που είχα την τύχη να κάνω κι άλλες φορές πριν και μετά από αυτό το weekend. Αδιαμφισβήτητα βέ

Η Ματούλα καθόταν δίπλα μου και κρατούσε ανά χείρας την τσάντα. Μου έδειξε πως έχει μέσα ένα πακέτο μωρομάντηλα. "Δεν έχεις χαρτομάντηλα;", τη ρώτησα. Μούγγρισε πως όχι. Ήταν παράξενο, γιατί από την τσάντα της φίλης μου βγαίνουν διάφορα, άρα γιατί όχι χαρτομάντηλα. Ένα Kit Πρόχειρου αλκοτέστ, άλλοτε κινέζικες πατέντες για αυτοσχέδια δημιουργία παγοκύστης, αντηλιακά λιποζάν και πέντε - έξι βεντάλιες σε σχήμα καρπούζι, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, που τις μοίραζε απλόχερα στις