top of page
A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη
Αναζήτηση
Η 1η βουτιά του 2026
Ημερολόγιο από την εβδομάδα "που δεν συνέβη τίποτα". Είναι το "τίποτα" κακό; Όχι, αλλά δεν είναι και σπουδαίο. Οπότε τι να γράψω τώρα, σκέφτομαι; Γυρνώντας από την πασχαλιάτικη απόδραση, τα σχολεία ήταν ακόμη κλειστά, τίποτα δεν είχε επιστρέψει στους ρυθμούς του, ούτε εγώ φυσικά. Περισσότερες ευκαιρίες για ύπνο, που όμως έμειναν ανεκμετάλλευτες, καθώς επιστρέφω στον πρότερο εαυτό μου, αυτόν που βαριόταν να κοιμάται. Ένα milestole της ζωής μου! "Μπορώ επιτέλους να κοιμηθώ περι
πριν από 5 ημέρεςδιαβάστηκε 2 λεπτά
Το Πάσχα της Ίντι, στο Λεωνίδιο
Το φετινό Πάσχα στο Λεωνίδιο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και πίστεψέ με, είχα μεγάλες προσδοκίες, γιατί άκουγα για αυτό από την HRού μου περισσότερο από δέκα χρόνια. Εμένα με έτρωγε η Πάρος βεβαίως εκείνα τα χρόνια - που να μην την αδικήσω, αξίζει να κάνεις Πάσχα κι εκεί - Επιτάφιο στη Μάρπησσα με τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις της Μεγάλης Εβδομάδας και Ανάσταση στην Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς. Ουάου, ναι. Λοιπόν, ένα ακόμη αγαπημένο Πάσχα ήταν αυτό, που περάσαμε στο μπαλκόν
15 Απρδιαβάστηκε 3 λεπτά
Αυτοί που αγαπούν τη θάλασσα
Ο Πτι Κερ με ξεγέλασε. Τον γνώρισα καλοκαίρι, κατάλαβες; Ο Πτι Κερ δεν είναι καλοκαιρινός τύπος. Είναι βουνίσιος, του αρέσει το κρύο, αγαπάει το χιόνι περισσότερο από το θαλασσινό νερό. Όταν τον γνώρισα, κολυμπούσε στα βαθιά, ήταν μαυρισμένος, ήμασταν σε νησί. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι δεν είναι άνθρωπος του καλοκαιριού. Να' μαστε τώρα, είκοσι χρόνια μετά, με εκείνον να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από την ομπρέλα για να φύγουμε από την παραλία. "Μα δεν καίγεσαι;
8 Απρδιαβάστηκε 2 λεπτά
Chapter 38, όπως παλιά
Είχα να γιορτάσω γενέθλια, από όταν έκλεισα τα 30. Αλλά ακόμη και τότε, τα γιόρτασα εντελώς λάθος. Έσβησα για 2η φορά, μια τούρτα με 29 κεράκια, αρνούμενη να αποδεχτώ τη δεκαετία που τώρα πια φτάνει στο τέλος της. Τα 31 δεν τα γιόρτασα, ήμουν ψυχολογικά ράκος με κάτι προσωπικό μου. Εκείνη τη χρονιά, οι φίλοι μου, μου έκαναν έκπληξη μια τούρτα. Τα κεράκια βυθίστηκαν όπως βυθιζόμουν κι εγώ μέσα μου. Ήταν παρηγοριά ότι δεν με ξέχασαν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν τη διάθεση,
1 Απρδιαβάστηκε 3 λεπτά
Μια Κυριακή, στον κόσμο των ζώων
Είναι πολλές οι φορές που θέλω να πάω τα παιδιά σινεμά, αλλά παίζει μπούρδες. Όταν έχεις Netflix, Disney+ και ό,τι άλλο μπορεί να έχει ο καθένας από εμάς, περιμένεις από την ταινία που θα δεις στο cinema να δώσει κάτι παραπάνω για να αξίζει τα λεφτά του. Ο Κόσμος των Ζώων είναι από αυτές τις περιπτώσεις. Όχι τις μπούρδες. Τις ταινίες που αξίζουν να πας το παιδί σου και να περάσεις κι εσύ πολύ καλά. Έχω μεγάλη αδυναμία στην Disney Pixar και δεν το κρύβω. Ωστόσο ήμουν επιφυλακτ
22 Μαρδιαβάστηκε 2 λεπτά
The DollHouse part2: Η μέρα που έκλεψα τα παιχνίδια τους!
Περίμενα να λείπουν από το σπίτι. Μπήκα ύπουλα στα δωμάτιά τους. Πίσω μου έσερνα μια γιγαντοσακούλα σε χαρούμενα χρώματα. Κοίταξα γύρω μου. Χάος. Δάγκωσα τα χείλη μου. Άραγε έκανα το σωστό; Υπήρχε τρόπος να εξιλεωθώ από αυτή την αμαρτία; Δεν έπρεπε να πειράξω τίποτα που βρισκόταν σε κοινή θέα. Μέσα στο δικό τους μπάχαλο, τα παιδιά μου ξέρουν που βρίσκεται το κάθε τι. Ψέματα. Καμιά φορά είναι μπροστά στα μάτια τους και υστεριάζουν πως το έχασαν. Λέω το πατροπαράδοτο, «μήπως ψ
20 Μαρδιαβάστηκε 3 λεπτά
bottom of page