Η 1η βουτιά του 2026

Ημερολόγιο από την εβδομάδα "που δεν συνέβη τίποτα". Είναι το "τίποτα" κακό; Όχι, αλλά δεν είναι και σπουδαίο. Οπότε τι να γράψω τώρα, σκέφτομαι;

Γυρνώντας από την πασχαλιάτικη απόδραση, τα σχολεία ήταν ακόμη κλειστά, τίποτα δεν είχε επιστρέψει στους ρυθμούς του, ούτε εγώ φυσικά. Περισσότερες ευκαιρίες για ύπνο, που όμως έμειναν ανεκμετάλλευτες, καθώς επιστρέφω στον πρότερο εαυτό μου, αυτόν που βαριόταν να κοιμάται. Ένα milestole της ζωής μου! "Μπορώ επιτέλους να κοιμηθώ περισσότερο... Αλλά δεν θέλω!". Τρελό;

Για έξι χρόνια, ούτε μια Κυριακή, αργία, ημέρα διακοπών, δεν ξύπνησα μετά τις 7:30. Δεν υπήρξε ούτε μια ευκαιρία να κοιμηθώ όσο χρειάζομαι. Τύπου, να ξυπνήσω αυτοβούλως μια φυσιολογική ώρα, χωρίς να πρέπει να πεταχτώ από το κρεβάτι. Χωρίς να διακόψει τον ύπνο μου κάποιο μωρό. Χωρίς να βιάζομαι για να πάω σχολείο. Το είχα ξεχάσει πως υπάρχει τέτοια ευτυχία, αλήθεια. Πίστευα ότι για το υπόλοιπο της ζωής θα νυστάζω και θα νιώθω κατάκοπη. Κι όμως, έφτασε η στιγμή που τα παιδιά μου ξυπνούν μετά από εμένα.

Πέρα από τον ύπνο, δεν συνέβη κανένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, επομένως, πέρασα πέντε απογεύματα σερί σε παιδική χαρά, κάθε μέρα με διαφορετική παρέα. Δεν έγινε κανένας καυγάς και κανένα ατύχημα. Δεν συνέβη απολύτως τίποτα!

Για να καταλάβεις πόσο τίποτα γινόταν μέσα στην εβδομάδα, έφτιαξα ένα ταψί παστίτσιο, τόσο χρόνο βρήκα. Πήγα το αμάξι για πλύσιμο. Επιστρέφοντας να το πάρω, το προσπέρασα. Δεν το αναγνώρισα. Σκέψου!

Κοίταξα τα emails μου μπόλικες φορές. Κανένα νέο από την Κλελίτσα - είναι για εμένα, κάτι σαν την Μ του James Bond, μου κάνει αναθέσεις (άρθρων. Τι φαντάστηκες; Τις επικίνδυνες αποστολές τις έχω αφήσει πίσω μου).

Κοίταξα και το calendar, όχι απλά δεν υπήρχε καμία εκδήλωση που έπρεπε να παραστώ, αλλά οριακά, δεν είχε κανείς γενέθλια να του ευχηθώ.

Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Φύλλο δεν κουνιόταν.

Άντε, καλά είπα. Θα βγω βράδυ έξω. Νέκρα κι εκεί.

Ε, σε κάποια φάση, έπιασα τον σφιγμό μου να δω, είμαι ακόμη ζωντανή;

Οπότε, το αποφάσισα και βούτηξα στη θάλασσα. Με μαγιό, όχι με τα ρούχα. Χιλιάδες μικρές σουβλιές αργότερα και λίγο πριν την ανακοπή βγήκα ξανά έξω. Ήταν σίγουρο πλέον ότι είμαι ζωντανή.