A Zed Story
 

Συνήθως πηγαίνω με την πεπατημένη όσον αφορά τα παιδιά και την ψυχαγωγία τους, από την άποψη ότι οι γονείς μου έκαναν αρκετά ωραία πράγματα για εμένα κι εγώ τα επαναλαμβάνω στα δικά μου παιδιά. Θέατρο, σινεμά, ταξίδια... Ωστόσο, στην ηλικία τους, από ζωντανή μουσική είχα μόνο τις εξής εμπειρίες: το Μέγαρο Μουσικής και το "ρίξε σπίρτο στο κορμί μου να πυρποληθώ", από το live ελληνικής βραδιάς σε κάποιο ξενοδοχείο των 90s, που φυσικά χόρεψα τσιφτετέλι και κατουρήθηκα πάνω στην

Ριάλιτι τσεκ Τελευταία στάση Αίγινα, για λίγες ημέρες πραγματικής ξεκούρασης πριν την επιστροφή στην πραγματικότητα. Ο Πτι Κερ διαφωνεί, μα για εμένα, δεν υπάρχει ομορφότερη στιγμή από εκείνη που ξανακάθομαι στον καναπέ του σπιτιού μου. Πριν από αυτό βέβαια, έχω επιδοθεί σε μανιακή φασίνα, έχω αδειάσει βαλίτσες, έχω ξεκινήσει πλυντήρια, έχω αποτριχώσει τους καναπέδες, έχω τακτοποιήσει τα βρακιά - ναι είναι πολλά τα βρακιά - και δεν έχουν συσσωρευτεί ακόμη - ξανά - παιχνίδια

Μακαρόνια με κέτσαπ Λένε πως στις διακοπές με παιδιά, οι μαμάδες δεν απολαμβάνουν την ξεγνοιασιά καθώς μεταφέρουν την πραγματικότητά τους και τις συνήθειές τους, απλά σε διαφορετική τοποθεσία. Έχοντας επιλέξει τα τελευταία χρόνια να ζω σα νομάς στις διακοπές, δηλαδή να αλλάζουμε κατάλυμα κάθε λίγες ημέρες, αυτό θα ήταν αφόρητο. Και δεν συμφωνώ. Για εμένα οι διακοπές, είναι πάντα διακοπή των ρουτινών. Για παράδειγμα, δεν μαγειρεύω. Φτιάχνω πλατώ άμα λάχει, κανένα τοστ για την

"Τα μαύρα βόλια" Από τα άσπρα βόλια της Κεφαλλονιάς, στα μαύρα βόλια της Χίου, το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα ατελείωτο challenge σπάσιμου πέτρας. Σαν ένα είδος τέχνης, μάλλον πολεμικής, ο Πτι Κερ και τα κορίτσια του, βάλθηκαν να τελειοποιήσουν τη μέθοδο, αδιαφορώντας για το σπάσιμο νεύρων των λουόμενων ολόγυρά μας. Αυτό όμως, μου δίνει καλή πάσα να σας αφηγηθώ σε αυτό το επεισόδιο, το πιο επικό, συναισθηματικό και σχεδόν μυθιστορηματικό σπάσιμο πέτρας που γνωρίζω. Ο μπαμπάς μο

Σφήκες και μυρμήγκια Δεν είχα μεγάλες προσδοκίες από τις διακοπές μας στη Χίο. Ήταν δύσκολο οι παραλίες της να συναγωνιστούν εκείνες της Κεφαλλονιάς. Όμως κάθε ημέρα που περνά, με κερδίζει ολοένα και περισσότερο. Επικρατεί μια αίσθηση ανεμελιάς της δεκαετίας του ’90, τόσο στον κόσμο, όσο και στις υποδομές. Ένα νησί που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, με χωριά αυθεντικά και προσεγμένα, αλλά μακριά από το στυλ των ανοιχτών χολιγουντιανών στούντιο – κάτι ας πούμε σαν το Φισκάρ

Εκεί που τσιρίζουν οι γαρίδες Ακόμη μια ημέρα στο νησί της Χίου με δυνατούς αέρηδες. Κινήσαμε να πάμε σε μια παραλία κοντά στο χωριό Ολύμποι, που θεωρητικά είναι απάνεμη και άρα ασφαλής. Φτάνοντας στην παραλία Σαλαγώνα, μας περιμένουν δύο ευχάριστες εκπλήξεις. Μια καντίνα, από όπου προμηθευτήκαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, και μια λιμνούλα, όπου μια παρέα μικρών παιδιών ψάρευαν γαρίδες με τις απόχες τους. Καθένας μας ενθουσιάστηκε για τους δικούς του λόγους. Είχα ξυπνήσει με

Το Αρχοντικό Ζερβούδη και το εξοχικό της Γιαγιάς Σμαρώ στον Κάμπο ΤΟ μπαμπάς μου οδηγούσε σαν μανιακός, θα χάναμε το πλοίο. Η Νατάσα, αισιόδοξη πάντα, φορώντας γαλάζια σκιά που τόνιζαν κι άλλο τα γαλαζοπράσινα μάτια της, επέμενε ότι θα προλάβουμε. Τελικά, το τζιπ όρμησε τη στιγμή που η μπουκαπόρτα είχε κιόλας απομακρυνθεί από την προβλήτα λίγα χιλιοστά. Αφού γίναμε θέαμα, ανεβήκαμε στο πλοίο, βρήκαμε την καμπίνα μας και κινήσαμε για το εστιατόριο του πλοίου. Έφαγα μπιφτέκια μ

Η οδός Ζερβούδη στα Μεστά Η αλήθεια είναι πως όταν πριν κάποια χρόνια βρέθηκα στο Κάτω Παλαιόκαστρο, στο Καστέλι Χανίων, αναζητώντας το πατρικό του αγαπημένου μου παππού, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Ο παππούς ήταν ακόμη εν ζωή και φρόντισα να βγάλω βίντεο και φωτογραφίες από το ερειπωμένο σπίτι. Αν και στην αρχή της πρώτης μου εγκυμοσύνης, δεν συγκρατήθηκα. Μπήκα μέσα στο σπίτι να το εξερευνήσω. Επέστρεψα ξανά και ξανά κι έκτοτε, κάθε δύο χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω στο Καστέλι.

Από την Κεφαλλονιά στη Χίο Περπατούσα κεντρικά στο Αργοστόλι και θα ορκιζόμουν ότι στην πλατεία έβλεπα στάση μετρό. Φυσικά και όχι, αλλά θα ταίριαζε. Προτελευταίο βράδυ στην Κεφαλλονιά και τα μικρά λυσσάγανε πίνοντας μοκτέιλ και καταβροχθίζοντας ποπ κορν. Είχαμε καταφέρει να επιβιώσουμε από τα μονοπάτια Φτέρης, Κιμηλιάς και Δαφνούδι, με μοναδική σημαντική απώλεια τα παπούτσια μου. Τα ολόλευκα vans μου είχαν γίνει μπεζ από το χώμα, αλλά αφού είχα ακόμη νύχια και πόδια γενικότε

Κατάβαση στη Φτέρη με δύο παπούτσια πάνινα Ο Πτι Κερ και οι σύντροφοί του έφτασαν σε ένα άχαρο χωμάτινο πάρκινγκ. Γύρω τους απλώνονταν καταπράσινες βουνοκορφές και ούτε από μακριά δεν έβλεπαν θάλασσα. Δεν υπήρχαν ιθαγενείς, μόνο αλλοδαποί περαστικοί με μακριά δόρια ομπρέλας, κατέβαιναν την πλαγιά. Σημειώσατε "κατέβαιναν', που σημαίνει, κανείς δεν την ανέβαινε. Σφίξαμε τα κορδόνια και τα δόντια. Τσάντα θαλάσσης, τσεκ. Ψυγειάκι, τσεκ. Τσάντα σερβάιβορ σχοινιά, νερά και είδη έκτ

Σε ένα μπαλκόνι στο Ιόνιο... Γνώριμη κατάσταση. Αύγουστος κι εγώ σε ένα μπαλκόνι με το λαπτοπ, γράφοντας μπροστά σε κάποια θέα. Το μόνο που άλλαξε βασικά, είναι η θέα. Αυτή τη φορά όχι στο Αιγαίο, αλλά στο Ιόνιο. Ναι, πρώτο καλοκαίρι στο Ιόνιο, σε ένα ραντεβού που άργησε δεκαετίες, ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια λιμπιζόμουν την Κεφαλλονιά και τώρα που είμαι εδώ, δεν θυμάμαι τι με εμπόδιζε όλον αυτόν τον καιρό. Μάλλον τίποτα. Μάλλον, απλώς την άφηνα για αργότερα, όπως και τόσα άλλα.

Η Ματούλα καθόταν δίπλα μου και κρατούσε ανά χείρας την τσάντα. Μου έδειξε πως έχει μέσα ένα πακέτο μωρομάντηλα. "Δεν έχεις χαρτομάντηλα;", τη ρώτησα. Μούγγρισε πως όχι. Ήταν παράξενο, γιατί από την τσάντα της φίλης μου βγαίνουν διάφορα, άρα γιατί όχι χαρτομάντηλα. Ένα Kit Πρόχειρου αλκοτέστ, άλλοτε κινέζικες πατέντες για αυτοσχέδια δημιουργία παγοκύστης, αντηλιακά λιποζάν και πέντε - έξι βεντάλιες σε σχήμα καρπούζι, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, που τις μοίραζε απλόχερα στις

Μανούλα... Χειμώνας πριν τις Πανελλήνιες. Τις δώσαμε μαζί, έτσι το θυμάμαι. Πριν λίγα χρόνια, ο μικρότερος αδελφός μου έδωσε Πανελλήνιες. Ο αδερφός μου είχε συγκεκριμένο στόχο. Θυμάμαι τις αγωνίες του, τους κόπους του, τα εμπόδια που έβρισκε μεγάλα, είτε ήταν, είτε όχι. Που θα οδηγούσε ο δρόμος των Πανελληνίων; Σε μια καλή Σχολή. Και μετά; Ένας μισθός. Όχι τόσο δελεαστικός για τα όσα θα περνούσε μέχρι να τον πάρει στα χέρια ίσως. Όχι στην Ελλάδα, ίσως. Αυτό που βλέπω ότι άλλ

Ξεκίνησα να πηγαίνω σε παιδικές χαρές όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν δύο ετών. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την Έλενα. Ήταν τυχαίο. Οι κόρες μας πήγαιναν μαζί στον παιδικό σταθμό. Η κόρη της Έλενας έγινε η πρώτη φίλη της Στεφανίας κι η Έλενα, η πρώτη δική μου μαμαδοφίλη. Κρατούσε πάντα ένα θερμός με φαγητό, ή ένα τάπερ με κομμένα φρουτάκια. Δεν ξεχνούσε ποτέ τα πλαστικά πιρουνάκια σε χαρούμενα χρώματα. Έφερνε πάντα πιρούνι και για τη Στεφανία, η οποία κατέληγε να φάει όλα τα φρ

Είχαμε μείνει εκεί που έκανα την πρώτη βουτιά του 2026 για να νιώσω ζωντανή. Κι όμως, αυτή η ζωντάνια μου κόστισε μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή μου. Εκείνο το βράδυ, έμοιαζε να βγήκα αλώβητη από τη θαλασσινή μου περιπέτεια. Είχα κοκκινήσει, αλλά πίστευα ότι θα το σώσω αν έβαζα μπόλικη ενυδατική. Δύο μέρες μετά, άρχισα να ξεφλουδίζω, μετά έβγαλα κι έναν έρπη στα χείλη κι η μύτη μου βούλωσε ολοσχερώς. Τα τρία κακά της μοίρας μου δηλαδή. Μια εβδομάδα, περίμενα την ανάκαμψη, α

Ημερολόγιο από την εβδομάδα "που δεν συνέβη τίποτα". Είναι το "τίποτα" κακό; Όχι, αλλά δεν είναι και σπουδαίο. Οπότε τι να γράψω τώρα, σκέφτομαι; Γυρνώντας από την πασχαλιάτικη απόδραση, τα σχολεία ήταν ακόμη κλειστά, τίποτα δεν είχε επιστρέψει στους ρυθμούς του, ούτε εγώ φυσικά. Περισσότερες ευκαιρίες για ύπνο, που όμως έμειναν ανεκμετάλλευτες, καθώς επιστρέφω στον πρότερο εαυτό μου, αυτόν που βαριόταν να κοιμάται. Ένα milestole της ζωής μου! "Μπορώ επιτέλους να κοιμηθώ περι

Το φετινό Πάσχα στο Λεωνίδιο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και πίστεψέ με, είχα μεγάλες προσδοκίες, γιατί άκουγα για αυτό από την HRού μου περισσότερο από δέκα χρόνια. Εμένα με έτρωγε η Πάρος βεβαίως εκείνα τα χρόνια - που να μην την αδικήσω, αξίζει να κάνεις Πάσχα κι εκεί - Επιτάφιο στη Μάρπησσα με τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις της Μεγάλης Εβδομάδας και Ανάσταση στην Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς. Ουάου, ναι. Λοιπόν, ένα ακόμη αγαπημένο Πάσχα ήταν αυτό, που περάσαμε στο μπαλκόν

Ο Πτι Κερ με ξεγέλασε. Τον γνώρισα καλοκαίρι, κατάλαβες; Ο Πτι Κερ δεν είναι καλοκαιρινός τύπος. Είναι βουνίσιος, του αρέσει το κρύο, αγαπάει το χιόνι περισσότερο από το θαλασσινό νερό. Όταν τον γνώρισα, κολυμπούσε στα βαθιά, ήταν μαυρισμένος, ήμασταν σε νησί. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι δεν είναι άνθρωπος του καλοκαιριού. Να' μαστε τώρα, είκοσι χρόνια μετά, με εκείνον να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από την ομπρέλα για να φύγουμε από την παραλία. "Μα δεν καίγεσαι;

Είχα να γιορτάσω γενέθλια, από όταν έκλεισα τα 30. Αλλά ακόμη και τότε, τα γιόρτασα εντελώς λάθος. Έσβησα για 2η φορά, μια τούρτα με 29 κεράκια, αρνούμενη να αποδεχτώ τη δεκαετία που τώρα πια φτάνει στο τέλος της. Τα 31 δεν τα γιόρτασα, ήμουν ψυχολογικά ράκος με κάτι προσωπικό μου. Εκείνη τη χρονιά, οι φίλοι μου, μου έκαναν έκπληξη μια τούρτα. Τα κεράκια βυθίστηκαν όπως βυθιζόμουν κι εγώ μέσα μου. Ήταν παρηγοριά ότι δεν με ξέχασαν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν τη διάθεση,

"Στην ιστορία δεν υπάρχουν Αν", θυμάμαι να λέει ένας καθηγητής. Δεν θυμάμαι καν ποιος το είπε για να βάλω το reference, αλλά θα πρέπει να ήταν από τα μαθητικά χρόνια. Τόσο παλιά! Είναι σύνηθες για εμένα να θυμάμαι μια καλή συμβουλή, ή μια πληροφορία, αλλά όχι την πηγή τους. Αν είναι αρκετά χρήσιμη, την κρατάω και τα υπόλοιπα τα πετάω. Είναι πολύ πιθανό επίσης, να μην έμαθα τίποτα απολύτως από το μάθημα που δίδασκε εκείνος ο Κάποιος, που κάθε άλλο, παρά συμβουλή ήθελε να μας δ