A Zed Story
 

Η αλήθεια είναι πως όταν πριν κάποια χρόνια βρέθηκα στο Κάτω Παλαιόκαστρο, στο Καστέλι Χανίων, αναζητώντας το πατρικό του αγαπημένου μου παππού, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Ο παππούς ήταν ακόμη εν ζωή και φρόντισα να βγάλω βίντεο και φωτογραφίες από το ερειπωμένο σπίτι. Αν και στην αρχή της πρώτης μου εγκυμοσύνης, δεν συγκρατήθηκα. Μπήκα μέσα στο σπίτι να το εξερευνήσω. Επέστρεψα ξανά και ξανά κι έκτοτε, κάθε δύο χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω στο Καστέλι. Όχι για τα ερείπια, αλλά γ

Περπατούσα κεντρικά στο Αργοστόλι και θα ορκιζόμουν ότι στην πλατεία έβλεπα στάση μετρό. Φυσικά και όχι, αλλά θα ταίριαζε. Προτελευταίο βράδυ στην Κεφαλλονιά και τα μικρά λυσσάγανε πίνοντας μοκτέιλ και καταβροχθίζοντας ποπ κορν. Είχαμε καταφέρει να επιβιώσουμε από τα μονοπάτια Φτέρης, Κιμηλιάς και Δαφνούδι, με μοναδική σημαντική απώλεια τα παπούτσια μου. Τα ολόλευκα vans μου είχαν γίνει μπεζ από το χώμα, αλλά αφού είχα ακόμη νύχια και πόδια γενικότερα, ήμουν ευτυχισμένη. Γυρν

Ο Πτι Κερ και οι σύντροφοί του έφτασαν σε ένα άχαρο χωμάτινο πάρκινγκ. Γύρω τους απλώνονταν καταπράσινες βουνοκορφές και ούτε από μακριά δεν έβλεπαν θάλασσα. Δεν υπήρχαν ιθαγενείς, μόνο αλλοδαποί περαστικοί με μακριά δόρια ομπρέλας, κατέβαιναν την πλαγιά. Σημειώσατε "κατέβαιναν', που σημαίνει, κανείς δεν την ανέβαινε. Σφίξαμε τα κορδόνια και τα δόντια. Τσάντα θαλάσσης, τσεκ. Ψυγειάκι, τσεκ. Τσάντα σερβάιβορ σχοινιά, νερά και είδη έκτακτης ανάγκης, τσεκ. Τσάντα με πολιτισμένα

Γνώριμη κατάσταση. Αύγουστος κι εγώ σε ένα μπαλκόνι με το λαπτοπ, γράφοντας μπροστά σε κάποια θέα. Το μόνο που άλλαξε βασικά, είναι η θέα. Αυτή τη φορά όχι στο Αιγαίο, αλλά στο Ιόνιο. Ναι, πρώτο καλοκαίρι στο Ιόνιο, σε ένα ραντεβού που άργησε δεκαετίες, ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια λιμπιζόμουν την Κεφαλλονιά και τώρα που είμαι εδώ, δεν θυμάμαι τι με εμπόδιζε όλον αυτόν τον καιρό. Μάλλον τίποτα. Μάλλον, απλώς την άφηνα για αργότερα, όπως και τόσα άλλα... Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν αυτέ

Η Ματούλα καθόταν δίπλα μου και κρατούσε ανά χείρας την τσάντα. Μου έδειξε πως έχει μέσα ένα πακέτο μωρομάντηλα. "Δεν έχεις χαρτομάντηλα;", τη ρώτησα. Μούγγρισε πως όχι. Ήταν παράξενο, γιατί από την τσάντα της φίλης μου βγαίνουν διάφορα, άρα γιατί όχι χαρτομάντηλα. Ένα Kit Πρόχειρου αλκοτέστ, άλλοτε κινέζικες πατέντες για αυτοσχέδια δημιουργία παγοκύστης, αντηλιακά λιποζάν και πέντε - έξι βεντάλιες σε σχήμα καρπούζι, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, που τις μοίραζε απλόχερα στις

Μανούλα... Χειμώνας πριν τις Πανελλήνιες. Τις δώσαμε μαζί, έτσι το θυμάμαι. Πριν λίγα χρόνια, ο μικρότερος αδελφός μου έδωσε Πανελλήνιες. Ο αδερφός μου είχε συγκεκριμένο στόχο. Θυμάμαι τις αγωνίες του, τους κόπους του, τα εμπόδια που έβρισκε μεγάλα, είτε ήταν, είτε όχι. Που θα οδηγούσε ο δρόμος των Πανελληνίων; Σε μια καλή Σχολή. Και μετά; Ένας μισθός. Όχι τόσο δελεαστικός για τα όσα θα περνούσε μέχρι να τον πάρει στα χέρια ίσως. Όχι στην Ελλάδα, ίσως. Αυτό που βλέπω ότι άλλ

Ξεκίνησα να πηγαίνω σε παιδικές χαρές όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν δύο ετών. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την Έλενα. Ήταν τυχαίο. Οι κόρες μας πήγαιναν μαζί στον παιδικό σταθμό. Η κόρη της Έλενας έγινε η πρώτη φίλη της Στεφανίας κι η Έλενα, η πρώτη δική μου μαμαδοφίλη. Κρατούσε πάντα ένα θερμός με φαγητό, ή ένα τάπερ με κομμένα φρουτάκια. Δεν ξεχνούσε ποτέ τα πλαστικά πιρουνάκια σε χαρούμενα χρώματα. Έφερνε πάντα πιρούνι και για τη Στεφανία, η οποία κατέληγε να φάει όλα τα φρ

Είχαμε μείνει εκεί που έκανα την πρώτη βουτιά του 2026 για να νιώσω ζωντανή. Κι όμως, αυτή η ζωντάνια μου κόστισε μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή μου. Εκείνο το βράδυ, έμοιαζε να βγήκα αλώβητη από τη θαλασσινή μου περιπέτεια. Είχα κοκκινήσει, αλλά πίστευα ότι θα το σώσω αν έβαζα μπόλικη ενυδατική. Δύο μέρες μετά, άρχισα να ξεφλουδίζω, μετά έβγαλα κι έναν έρπη στα χείλη κι η μύτη μου βούλωσε ολοσχερώς. Τα τρία κακά της μοίρας μου δηλαδή. Μια εβδομάδα, περίμενα την ανάκαμψη, α

Ημερολόγιο από την εβδομάδα "που δεν συνέβη τίποτα". Είναι το "τίποτα" κακό; Όχι, αλλά δεν είναι και σπουδαίο. Οπότε τι να γράψω τώρα, σκέφτομαι; Γυρνώντας από την πασχαλιάτικη απόδραση, τα σχολεία ήταν ακόμη κλειστά, τίποτα δεν είχε επιστρέψει στους ρυθμούς του, ούτε εγώ φυσικά. Περισσότερες ευκαιρίες για ύπνο, που όμως έμειναν ανεκμετάλλευτες, καθώς επιστρέφω στον πρότερο εαυτό μου, αυτόν που βαριόταν να κοιμάται. Ένα milestole της ζωής μου! "Μπορώ επιτέλους να κοιμηθώ περι

Το φετινό Πάσχα στο Λεωνίδιο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και πίστεψέ με, είχα μεγάλες προσδοκίες, γιατί άκουγα για αυτό από την HRού μου περισσότερο από δέκα χρόνια. Εμένα με έτρωγε η Πάρος βεβαίως εκείνα τα χρόνια - που να μην την αδικήσω, αξίζει να κάνεις Πάσχα κι εκεί - Επιτάφιο στη Μάρπησσα με τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις της Μεγάλης Εβδομάδας και Ανάσταση στην Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς. Ουάου, ναι. Λοιπόν, ένα ακόμη αγαπημένο Πάσχα ήταν αυτό, που περάσαμε στο μπαλκόν

Ο Πτι Κερ με ξεγέλασε. Τον γνώρισα καλοκαίρι, κατάλαβες; Ο Πτι Κερ δεν είναι καλοκαιρινός τύπος. Είναι βουνίσιος, του αρέσει το κρύο, αγαπάει το χιόνι περισσότερο από το θαλασσινό νερό. Όταν τον γνώρισα, κολυμπούσε στα βαθιά, ήταν μαυρισμένος, ήμασταν σε νησί. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι δεν είναι άνθρωπος του καλοκαιριού. Να' μαστε τώρα, είκοσι χρόνια μετά, με εκείνον να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από την ομπρέλα για να φύγουμε από την παραλία. "Μα δεν καίγεσαι;

Είχα να γιορτάσω γενέθλια, από όταν έκλεισα τα 30. Αλλά ακόμη και τότε, τα γιόρτασα εντελώς λάθος. Έσβησα για 2η φορά, μια τούρτα με 29 κεράκια, αρνούμενη να αποδεχτώ τη δεκαετία που τώρα πια φτάνει στο τέλος της. Τα 31 δεν τα γιόρτασα, ήμουν ψυχολογικά ράκος με κάτι προσωπικό μου. Εκείνη τη χρονιά, οι φίλοι μου, μου έκαναν έκπληξη μια τούρτα. Τα κεράκια βυθίστηκαν όπως βυθιζόμουν κι εγώ μέσα μου. Ήταν παρηγοριά ότι δεν με ξέχασαν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν τη διάθεση,

"Στην ιστορία δεν υπάρχουν Αν", θυμάμαι να λέει ένας καθηγητής. Δεν θυμάμαι καν ποιος το είπε για να βάλω το reference, αλλά θα πρέπει να ήταν από τα μαθητικά χρόνια. Τόσο παλιά! Είναι σύνηθες για εμένα να θυμάμαι μια καλή συμβουλή, ή μια πληροφορία, αλλά όχι την πηγή τους. Αν είναι αρκετά χρήσιμη, την κρατάω και τα υπόλοιπα τα πετάω. Είναι πολύ πιθανό επίσης, να μην έμαθα τίποτα απολύτως από το μάθημα που δίδασκε εκείνος ο Κάποιος, που κάθε άλλο, παρά συμβουλή ήθελε να μας δ

Φοιτήτρια μεταπτυχιακού και ο καθηγητής του Marketing μας πηγαίνει μονοήμερη σε ένα αληθινό Chateau έξω από την Τουλούζη... Ήταν η 1η φορά που πήρα συνέντευξη σε κάποιον κι αυτός ο κάποιος, ήταν ο Λόρδος του Λαστούρ Γκαγιάκ. Το προϊόν της συνέντευξης δεν παρουσιάζεται στο παρόν κείμενο, που είναι ένα ακόμη blast from the past από τη Γαλλία του παρελθόντος. (από τη στήλη "Οι Τζιτζιφιόγγοι κι εγώ", 2011-2012) Ούτε το Σάββατο δεν βρήκαμε ησυχία. Ξυπνήσαμε αξημέρωτα, όλη η Τουλού

Έχω αναφέρει πολλάκις πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες, αλλά αμέσως μετά, η πιο αγαπημένη μου μέρα, είναι η Πέμπτη. Ή όπως την ονόμαζα κάποτε, η προ-Παρασκευή. Αν βγάζει νόημα αυτό για εσένα, καταλαβαίνεις ακριβώς την ομορφιά μιας Πέμπτης. Μακάρι να μπορούσα να σας πω, ότι κάθε Πέμπτη, πηγαίνουμε στη λαϊκή με τη Τζέν-τζέν για να πάρουμε λουλούδια, αλλά θα ήταν ψέμα. Και γενικότερα, μακάρι να τηρούσαμε όλες τις υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας. Μεγαλώνοντας παρατηρείς ίσως ότ

Πρώτη φορά λυπήθηκα που ξεστόλισα το δέντρο μας. Τι υπέροχα Χριστούγεννα και πόσο γρήγορα πέρασαν! Τι ωραίο - αλλά και μελαγχολικό- που είναι να συνειδητοποιείς ότι, για άλλη μια χρονιά, ήσουν τυχερός. Ήσουν με αυτούς που αγαπάς, σε ένα ζεστό σπίτι, με πιάτα και ποτήρια γεμάτα, με ξέγνοιαστες στιγμές, με επιτραπέζια, βόλτες… Ένα σπίτι πλημμυρισμένο με παιδικές φωνές και γέλια. Ρούχα και παιχνίδια πεταμένα παντού. Καθόλου δεν βιαζόμουν να ανοίξουν τα σχολεία φέτος και οι dark

Ίσως το 2025 ήταν ένα κάπως αδιάφορο έτος. Ούτε πανηδμίες, ούτε ΔΝΤ, σχετική ηρεμία. Κάνοντας τον απολογισμό μου, όπως κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, κατάφερα να βρω 10 καλές στιγμές και οι περισσότερες αφορούσαν ταξίδια, μεγάλα ή μικρότερα, πάντως, οι πιο δυνατές αναμνήσεις (με την καλή έννοια) με βρήκαν εκτός έδρας. Όμως να σας πω κάτι; Το σημαντικότερο ίσως ήταν, πως δεν υπήρχαν πολλές κακές στιγμές. Δηλαδή, η καθημερινότητα ήταν βατή, ίσως ευχάριστη. Κι αν θυμάμαι καλά, κάτ

Ο τίτλος σας ξεγέλασε, είμαι ακόμη στην Ελλάδα. Όμως σας έχω μιλήσει, κάπου το 2018, για το «Έβερεστ της φιλίας» και ήρθα να δώσω ένα...

"Μην τρέχεις στο δρόμο. Να βάζεις ενυδατική κάθε μέρα και να κρατάς πάντα σημειώσεις"

Με μηδενική αντικειμενικότητα σε αυτό εδώ το προσωπικό ιστολόγιο, θα εξιστορήσω όσο πιο σύντομα γίνεται τις καλύτερες και τις χειρότερες...