A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Το φετινό Πάσχα στο Λεωνίδιο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και πίστεψέ με, είχα μεγάλες προσδοκίες, γιατί άκουγα για αυτό από την HRού μου περισσότερο από δέκα χρόνια. Εμένα με έτρωγε η Πάρος βεβαίως εκείνα τα χρόνια - που να μην την αδικήσω, αξίζει να κάνεις Πάσχα κι εκεί - Επιτάφιο στη Μάρπησσα με τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις της Μεγάλης Εβδομάδας και Ανάσταση στην Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς. Ουάου, ναι. Λοιπόν, ένα ακόμη αγαπημένο Πάσχα ήταν αυτό, που περάσαμε στο μπαλκόν

Ο Πτι Κερ με ξεγέλασε. Τον γνώρισα καλοκαίρι, κατάλαβες; Ο Πτι Κερ δεν είναι καλοκαιρινός τύπος. Είναι βουνίσιος, του αρέσει το κρύο, αγαπάει το χιόνι περισσότερο από το θαλασσινό νερό. Όταν τον γνώρισα, κολυμπούσε στα βαθιά, ήταν μαυρισμένος, ήμασταν σε νησί. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι δεν είναι άνθρωπος του καλοκαιριού. Να' μαστε τώρα, είκοσι χρόνια μετά, με εκείνον να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από την ομπρέλα για να φύγουμε από την παραλία. "Μα δεν καίγεσαι;

Είχα να γιορτάσω γενέθλια, από όταν έκλεισα τα 30. Αλλά ακόμη και τότε, τα γιόρτασα εντελώς λάθος. Έσβησα για 2η φορά, μια τούρτα με 29 κεράκια, αρνούμενη να αποδεχτώ τη δεκαετία που τώρα πια φτάνει στο τέλος της. Τα 31 δεν τα γιόρτασα, ήμουν ψυχολογικά ράκος με κάτι προσωπικό μου. Εκείνη τη χρονιά, οι φίλοι μου, μου έκαναν έκπληξη μια τούρτα. Τα κεράκια βυθίστηκαν όπως βυθιζόμουν κι εγώ μέσα μου. Ήταν παρηγοριά ότι δεν με ξέχασαν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν τη διάθεση,

"Στην ιστορία δεν υπάρχουν Αν", θυμάμαι να λέει ένας καθηγητής. Δεν θυμάμαι καν ποιος το είπε για να βάλω το reference, αλλά θα πρέπει να ήταν από τα μαθητικά χρόνια. Τόσο παλιά! Είναι σύνηθες για εμένα να θυμάμαι μια καλή συμβουλή, ή μια πληροφορία, αλλά όχι την πηγή τους. Αν είναι αρκετά χρήσιμη, την κρατάω και τα υπόλοιπα τα πετάω. Είναι πολύ πιθανό επίσης, να μην έμαθα τίποτα απολύτως από το μάθημα που δίδασκε εκείνος ο Κάποιος, που κάθε άλλο, παρά συμβουλή ήθελε να μας δ

Φοιτήτρια μεταπτυχιακού και ο καθηγητής του Marketing μας πηγαίνει μονοήμερη σε ένα αληθινό Chateau έξω από την Τουλούζη... Ήταν η 1η φορά που πήρα συνέντευξη σε κάποιον κι αυτός ο κάποιος, ήταν ο Λόρδος του Λαστούρ Γκαγιάκ. Το προϊόν της συνέντευξης δεν παρουσιάζεται στο παρόν κείμενο, που είναι ένα ακόμη blast from the past από τη Γαλλία του παρελθόντος. (από τη στήλη "Οι Τζιτζιφιόγγοι κι εγώ", 2011-2012) Ούτε το Σάββατο δεν βρήκαμε ησυχία. Ξυπνήσαμε αξημέρωτα, όλη η Τουλού

Έχω αναφέρει πολλάκις πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες, αλλά αμέσως μετά, η πιο αγαπημένη μου μέρα, είναι η Πέμπτη. Ή όπως την ονόμαζα κάποτε, η προ-Παρασκευή. Αν βγάζει νόημα αυτό για εσένα, καταλαβαίνεις ακριβώς την ομορφιά μιας Πέμπτης. Μακάρι να μπορούσα να σας πω, ότι κάθε Πέμπτη, πηγαίνουμε στη λαϊκή με τη Τζέν-τζέν για να πάρουμε λουλούδια, αλλά θα ήταν ψέμα. Και γενικότερα, μακάρι να τηρούσαμε όλες τις υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας. Μεγαλώνοντας παρατηρείς ίσως ότ

Career Day στο παλιό μου σχολείο κι εγώ εμφανίζομαι να παρουσιάσω ΜΜΕ & Δημοσιογραφία, αλλά τελικά, μοιράζομαι ένα κοινό μυστικό που έκανε κάποιους να χαμογελάσουν. Ένα βράδυ στο messenger, ένας από τους παλιούς συμμαθητές μου, μου πρότεινε να επισκεφθώ το σχολείο μας για μια ημέρα «καριέρας», που απευθύνεται σε παιδιά Γυμνασίου. Το task ήταν απλό. Να εμφανιστώ μπροστά τους και να τους μιλήσω λίγο για ΜΜΕ και Δημοσιογραφία. «Α, ναι, σωστά, αφού είμαι δημοσιογράφος», σκέφτηκα

Πρώτη φορά λυπήθηκα που ξεστόλισα το δέντρο μας. Τι υπέροχα Χριστούγεννα και πόσο γρήγορα πέρασαν! Τι ωραίο - αλλά και μελαγχολικό- που είναι να συνειδητοποιείς ότι, για άλλη μια χρονιά, ήσουν τυχερός. Ήσουν με αυτούς που αγαπάς, σε ένα ζεστό σπίτι, με πιάτα και ποτήρια γεμάτα, με ξέγνοιαστες στιγμές, με επιτραπέζια, βόλτες… Ένα σπίτι πλημμυρισμένο με παιδικές φωνές και γέλια. Ρούχα και παιχνίδια πεταμένα παντού. Καθόλου δεν βιαζόμουν να ανοίξουν τα σχολεία φέτος και οι dark

Ίσως το 2025 ήταν ένα κάπως αδιάφορο έτος. Ούτε πανηδμίες, ούτε ΔΝΤ, σχετική ηρεμία. Κάνοντας τον απολογισμό μου, όπως κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, κατάφερα να βρω 10 καλές στιγμές και οι περισσότερες αφορούσαν ταξίδια, μεγάλα ή μικρότερα, πάντως, οι πιο δυνατές αναμνήσεις (με την καλή έννοια) με βρήκαν εκτός έδρας. Όμως να σας πω κάτι; Το σημαντικότερο ίσως ήταν, πως δεν υπήρχαν πολλές κακές στιγμές. Δηλαδή, η καθημερινότητα ήταν βατή, ίσως ευχάριστη. Κι αν θυμάμαι καλά, κάτ

Ο τίτλος σας ξεγέλασε, είμαι ακόμη στην Ελλάδα. Όμως σας έχω μιλήσει, κάπου το 2018, για το «Έβερεστ της φιλίας» και ήρθα να δώσω ένα...

"Μην τρέχεις στο δρόμο. Να βάζεις ενυδατική κάθε μέρα και να κρατάς πάντα σημειώσεις"

Με μηδενική αντικειμενικότητα σε αυτό εδώ το προσωπικό ιστολόγιο, θα εξιστορήσω όσο πιο σύντομα γίνεται τις καλύτερες και τις χειρότερες...

Αυτή είναι η ιστορία, πως πήγα στο κέντρο για Χριστουγεννιάτικο bazaar και βρέθηκα να κάθομαι πάνω στον εμετό κάποιου

Αυτή είναι η ιστορία ενός ακριβού παιχνιδιού, που έμελλε να περιμένει 27 χρόνια σε μια αποθήκη, ώσπου βρήκε επιτέλους τη θέση που του...

Κι όμως, αυτό που λείπει από τη ζωή σου για να "τη δεις" αλλιώς, είναι 10-20 λεπτά μεσημεριανού ύπνου.

Το κεφάλαιο πάνες έκλεισε για εμένα. Οτιδήποτε μωρουδιακό είχα, το έχω πλέον δώσει. Ξέρω ότι δεν θα κάνω τρίτο παιδάκι...

Μεγαλώνοντας αλλάζουμε και αυτό σημαίνει ότι αλλάζουν οι σκέψεις μας, οι απόψεις μας, οι στόχοι μας και οι προτιμήσεις μας. Παρότι αγαπώ...

Πως θα ήσουν αν μπορούσες να αφαιρέσεις από την προσωπικότητά σου όλες τις εμπειρίες των τελευταίων 20 ετών; Θα γινόσουν ξανά έφηβος;...

Όσοι με παρακολουθούν στο azedstory στο instagram μπορεί να πιστεύουν ότι είμαι πολύ καλή νοικοκυρά, αλλά κάνουν λάθος! Μπορεί να πιστεύουν ότι είμαι μια πολύ χαρωπή μαμά και κάνουν και πάλι λάθος! Η αλήθεια είναι ότι ασχολούμαι αρκετά με τα παιδιά κι αυτός είναι ο λόγος που νευριάζω πολλές φορές μαζί τους, γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ, έχω νεύρα. Τι ακριβώς βλέπουμε στις φωτογραφίες παραπάνω; Το Σάββατο του Λαζάρου φτιάξαμε κουλουράκια με τις μικρές κι αυτό όχι επειδή είμαι η

Είμαστε όλοι εξαιρετικοί στο να συμβουλεύουμε τους άλλους για τα προσωπικά και τα επαγγελματικά τους. Είμαστε άριστοι κριτικοί σε όλα τα...