Η Οδύσσεια της Αλεξίας 2026 part3

Από την Κεφαλλονιά στη Χίο

Περπατούσα κεντρικά στο Αργοστόλι και θα ορκιζόμουν ότι στην πλατεία έβλεπα στάση μετρό. Φυσικά και όχι, αλλά θα ταίριαζε. Προτελευταίο βράδυ στην Κεφαλλονιά και τα μικρά λυσσάγανε πίνοντας μοκτέιλ και καταβροχθίζοντας ποπ κορν. Είχαμε καταφέρει να επιβιώσουμε από τα μονοπάτια Φτέρης, Κιμηλιάς και Δαφνούδι, με μοναδική σημαντική απώλεια τα παπούτσια μου. Τα ολόλευκα vans μου είχαν γίνει μπεζ από το χώμα, αλλά αφού είχα ακόμη νύχια και πόδια γενικότερα, ήμουν ευτυχισμένη. Γυρνώντας από το Αργοστόλι, στον κατασκότεινο δρόμο που ευτυχώς οδηγούσε ο Πτι Κερ γιατί εγώ, όπως με λέει είμαι "ραλλίστας", δύο ογκώδη εμπόδια βρίσκονταν κατά μεσής της στροφής. Ο Πτι Κερ έκοψε ταχύτητα και βιάστηκε να συμπεράνει ότι επρόκειτο για κατσίκες. "Αγελάδες είναι καλέ!", είπα εγώ η αετομάτα.

Τέλος πάντων, τα παπούτσια πλύθηκαν με λευκαντικό και δεύτερη φορά με σόδα και δεν άσπρισαν καθόλου. Απογοητεύτηκα, αλλά θα πω άξιζε. Στην παραλία Πετανούς έκανα την τελευταία μου κατάβαση στο μονοπάτι. Πίστευα ότι μετά τη Φτέρη δεν θα με ξετρελάνει καμία άλλη παραλία αυτού του νησιού κι όμως, οι Πετανοί μπήκαν πρώτοι στη λίστα. Αν έπρεπε δηλαδή να δώσω κάπου το βραβείο θα το έδινα εκεί και όχι στον Μύρτο. Στον Μύρτο που μας απέτρεψαν να πάμε, βούτηξα απόγευμα. Η θάλασσα ήταν σα λάδι, λεία και φιλική. Τα είχαμε συμφωνήσει με τον Αίολο να έχουμε ευνοϊκό ταξίδι. Όμως δεν θα κρατούσε και για πάντα, Αύγουστος γαρ.

Πέρσι τον Αύγουστο ζούσαμε μια πανωλεθρία στην Κρήτη. Είχε τόσο δυνατό άνεμο που δεν μπορούσες να σταθείς, πόσο μάλλον να κολυμπήσεις, σε καμία παραλία. Κι αν ήταν η πρώτη φορά που την επισκεπτόμουν θα είχα απογοητευτεί. Όμως, όπως σας είπα, την Κρήτη την ξέρω καλά πια και δεν πτοήθηκα. Είναι σημαντικό, καταλήγω, την πρώτη φορά που θα επισκεφτείς έναν καλοκαιρινό προορισμό, να έχει σωστό καιρό. Στην Κεφαλλονιά ήμασταν πέρα για πέρα τυχεροί. Με εξαίρεση την παραλία Φώκι ή Φωκί ακόμα δεν το έμαθα, όλες μα όλες οι παραλίες μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Το δόλιο το Φώκι ή Φωκί, είχε πέσει θύμα του τυφώνα πριν από λίγα χρόνια. Κι ενώ κατέβαινες στην παραλία εντυπωσιασμένος από τις ελιές με τους χονδρούς κορμούς, που είχαν την ίδια χρήση από τους λουόμενους, όπως για εμάς τους Κυκλαδίτες τα αλμυρίκια, φτάνοντας να μπεις στη θάλασσα, έβλεπες ανάκατο το θαλασσινό νερό με το χώμα και λίγο σιχαινόσουν.

Εξίσου ωραία εμπειρία ήταν η βουτιά στην Άσσο, σα να κολυμπάς σε σκηνικό. Τύφλα να έχει το Μπάρι σου λέω. Και την επόμενη ημέρα στο Φισκάρδο, που οκ δεν εντυπωσιάστηκα από τα νερά, έφαγα όμως τη γλυκάρα μου από τη Melina και εξισορροπήθηκε η γλύκα.

Κάπου εκεί, η Οδύσσειά μας φαινόταν να τελειώνει, αλλά μόλις πριν λίγες γραμμές, πέταξα μια κοτσάνα, ένα μικρό ψέμα. Είπα, "εμείς οι Κυκλαδίτες". Η δική μου σκούφια έχει πολλά χρώματα και κανένα δεν ανήκει στις Κυκλάδες. Αφού λοιπόν έδειξα την Κρήτη πολλάκις στον Πτι Κερ (καταγωγή της μητέρας μου) αφού τον πήγα και στην Τουλούζη δύο φορές (τόπος γέννησης και μερικώς καταγωγή του πατέρα μου), έμεναν άλλοι δύο τόποι να ταξιδέψουμε μαζί, για να δει τελικά, από που κρατάει η σκούφια μου. Ο ένας από αυτούς, είναι η Χίος.

Πείτε μου σας παρακαλώ γιατί θα τρελαθώ. ΠΟΙΟΣ σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα, να φτάνει το πλοίο στη Χίο τέσσερις και μισή το πρωί; Ξέρεις τι ωραίο ύπνο κάνω εγώ στα πλοία και στα αεροπλάνα; Τον καλύτερο. Τέσσερις και μισή λοιπόν, φτάσαμε στο λιμάνι της Χίου. Κατασκόταδο. Και ευτυχώς, οι οικοδεσπότες μας επέτρεψαν να πάμε κατευθείαν στο σπίτι που είχαμε νοικιάσει αντί να περιμένουμε να πάει τρεις το μεσημέρι - δεν είχα πλάνο τι θα κάναμε αλλιώς, μόνο που το σκέφτομαι τώρα, μου έρχεται να ξεριζώσω την καρδιά μου και να τη φάω.

Σαν τα ζόμπι λοιπόν, φτάνουμε στο μικρό μας σπιτάκι των διακοπών. Προφανώς κατάκοποι, δεν μπορώ ούτε να σας περιγράψω την κατάσταση, λίγη γεωγραφία να γνωρίζεις, βλέπεις από που ξεκίνησα και που έφτασα. Κι εκεί αρχίσει το δεύτερο μέρος της Οδύσσειάς μας, με ένα πρωτοφανές escape room. Η ώρα πέντε το πρωί.

Βάζω τον κωδικό στο locker και κάθε φορά που κούμπωνα τον έναν αριθμό, ο προηγούμενος άλλαζε θέση. Ούτε κύβος του Ρούμπικ τέτοιο πράμα. Να πω δεν είχα προλάβει στο ενδιάμεσο να πάω στη Μαρία να κόψουμε το νύχι; Πήγα η καψερή. Δεν έφταιγε η νυχάρα, έφταιγε το locker. Με τα πολλά ανοίγει, παίρνουμε το κλειδί και το κλειδάκι. Ανοίγουμε με το κλειδάκι το λουκέτο και αρχίζω να δοκιμάζω το κλειδί σε όλες τις πόρτες. Τέσσερις στο σύνολο. ΓΙΑΤΙ?;

Στο μεταξύ, να μην επιμένω και πολύ γιατί μέσα στο σκοτάδι δεν καταλάβαινα αν είναι περισσότερα από ένα σπίτια, μη και διαρρήξω κανένα άλλο σπίτι από το δικό μας. Στην τελευταία πόρτα, το κλειδί σφήνωσε. Αλλά κάποια στιγμή άνοιξε και δύο ώρες αργότερα, είχα καταφέρει να ξανακοιμηθώ.

Ξύπνησα με δαιμονισμένο αέρα. Το εντελώς αντίθετο από την Κεφαλλονιά.

Η φώτο του κειμένου είναι για το επόμενο part4, που θα σας μιλήσω για τα Ζερβουδοχώρια....