Kpop Fever: Η 1η τους συναυλία και δισκοκήλη

Συνήθως πηγαίνω με την πεπατημένη όσον αφορά τα παιδιά και την ψυχαγωγία τους, από την άποψη ότι οι γονείς μου έκαναν αρκετά ωραία πράγματα για εμένα κι εγώ τα επαναλαμβάνω στα δικά μου παιδιά. Θέατρο, σινεμά, ταξίδια... Ωστόσο, στην ηλικία τους, από ζωντανή μουσική είχα μόνο τις εξής εμπειρίες: το Μέγαρο Μουσικής και το "ρίξε σπίρτο στο κορμί μου να πυρποληθώ", από το live ελληνικής βραδιάς σε κάποιο ξενοδοχείο των 90s, που φυσικά χόρεψα τσιφτετέλι και κατουρήθηκα πάνω στην πίστα (ήταν το καλοκαίρι που εκπαιδευόμουν για να βγάλω την πάνα). Σε συναυλία πήγα για πρώτη φορά το καλοκαίρι της Α' Λυκείου, για να παρακολουθήσω τους Evanescence, τρελή από έρωτα και υποφέροντας πολύ - αυτά τα δύο πήγαιναν κάπως μαζί τότε. Οι δικές μου κόρες πήγαν στην πρώτη τους συναυλία στα 4,5 και 6,5 αντίστοιχα, για να παρακολουθήσουν Korean Pop.

Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει καν η korean pop, σαν κάποιο διαφορετικό είδος pop που ούτως ή άλλως ψιλοβαριέμαι. Πήγαμε σε ένα παιδικό πάρτι και όλα τα μικρά συζητούσαν για κάποια Ρούμι. Αργότερα εμφανίστηκε μια ανιματρίς με μωβ κοτσίδα και χόρευε αυτά τα τραγούδια που ήταν πολύ δημοφιλή στα νήπεια. Σκιάχτηκα γιατί μου θύμισε χορό από ξεβράκωτες νεανίδες σε κλάμπ της εποχής μου και γιατί στο μυαλό μου, οι ηρωίδες της Disney φορούσαν πάντα μακρύ φόρεμα και όχι καυτό σόρτς. Μετά από αυτό το πάρτι, οι κόρες μου μού ζήτησαν να δουν την ταινία της Ρούμι, δηλαδή τις K Pop - Demon Hunters. Πρωταγωνιστούν οι Huntrix, ένα μουσικό συγκρότημα τριών κοριτσιών που κυνηγάνε και σκοτώνουν δαίμονες. Και γέλασα πικρά που έχουμε κατασπαράξει τις πριγκίπισσες τις Disney με τα πολίτικαλ κορέκτ μας, αλλά είναι οκέι να βλέπουμε κυνήγι δαιμόνων σε μορφή animation. Για να είμαι βέβαια απόλυτα ειλικρινής, η ταινία δεν απευθύνεται στις ηλικίες των παιδιών μου, παρότι οι φίλες τους τις είχαν δει.

Βάζω λοιπόν την ταινία σε μεταγλώττιση ελληνικά και βέβαια παρακολουθώ μαζί τους μη και τρομάξουν κλπ. Και ξεκινάνε κάπου εκεί οι Huntrix να τραγουδάνε και να τσιρίζουν, "μαζί σου γίνομαι Golden" και γ@μώ τη μουσική παιδεία μου και τα μαθήματα σολφέζ μου, η εκτέλεση δεν ήταν καθόλου καλή. Πένθησα μέσα μου τους θησαυρούς που μας άφησε η Disney, την προσευχή της Εσμεράλντα, το Φρίκη κι Ομορφιά από την Πεντάμορφη και το Τέρας, το Γλυκιά Ζωή του Αλαντίν... Αλλά ακόμη και τα τραγούδια του Frozen. Οι κόρες μου βέβαια μαγεύτηκαν από τις κυνηγούς δαιμόνων και με ανάγκασαν να βάζω τα τραγούδια και στο αυτοκίνητο. Για καλή μου τύχη, στο Spotify έβρισκα μόνο την original εκδοχή, στα αγγλικά και εκεί αναγνώρισα πως η μουσική ήταν καλή και τα φωνητικά πολύ καλύτερα. Έκτοτε συναντούσα παντού προϊόντα Huntrix και κατάλαβα ότι δεν θα τους περάσει τόσο εύκολα, αλλά κάποτε θα περνούσε, όπως η Pepa, η Bluey, η Elsa... Και όταν είδα να διαφημίζουν τη συναυλία των KPOP αποφάσισα ότι θα τις πάω, κάτι που οι γονείς μου, όχι, δεν θα έκαναν ποτέ!

Δεν είναι μόνο ότι αποδέχτηκα την κορεάτικη ποπ και τους δαίμονες, αλλά και την ιδέα της συναυλίας καθ' αυτής, καθότι μετά από εκείνη την 1η εμπειρία, στους Evanescence - εκεί ανακάλυψα την αγοραφοβία μου- έως σήμερα, σε διάστημα είκοσι πέντε χρόνων δηλαδή, είναι απειροελάχιστες οι φορές που έχω πάει σε τέτοια events. Πήγα ως όφειλα στους James, μια φορά, άλλη μια φορά στους Scorpions, αλλά οριακά δεν θα τη μετρήσω γιατί ήταν κυριλέ, με κάθισμα στο Καλλιμάρμαρο... Και επιχείρησα να πάω στους Depeche Mode, αλλά ακυρώθηκε. Ίσως ξεχνάω τώρα μερικές πρόχειρες συναυλίες σε νησιά - καμία σχέση από άποψη κοσμοσυρροής. And that's it! Λατρεύω τη μουσική, αλλά δεν αντέχω τις συναυλίες, δυστυχώς.

Και να΄μαι τώρα, σχεδόν μεσήλικας, με μπλουζάκι Huntrix, μωβ σκιά με χρυσόσκονη και dragontail μαλλί, να κοπανιέμαι με το "Soda Pop" έχοντας τη Σμαράγδα στους ώμους μου, φλερτάροντας με δισκοκήλη και λουμπάγκο. Κοίταζα τους κορεάτες τραγουδιστές με τα ροζ λαμέ παντελονοφορέματα και αναρωτιόμουν αν κάποιος σαν αυτούς θα γίνει κάποτε γαμπρός μου. Ένιωσα άσχημα για το ετεροχρονισμένο bullying που έφαγε ο John Smith (ο αγαπητικός της Ποκαχόντας).

Αλλά παρά την εσωτερική μου γκρίνια, περνούσα καλά. Γιατί είχα ακούσει τόσες πολλές φορές τα τραγούδια αυτά, που όπως και να το κάνεις, στο live ξεσηκώνεσαι αν γνωρίζεις τους στίχους. Και η σκηνική παρουσία ήταν εντυπωσιακή. Και το vibe από το κοινό σε παρασύρει ακόμη περισσότερο στο τρελό ξεφάντωμα. Μόλις ακούσανε τις πρώτες νότες του "Golden" όλα τα μικρά τσιρίζανε εκστασιασμένα.

Γύρισα και κοίταξα τον Πτι Κερ που είχε τα βαρέα και ανθυγιεινά φορτωμένα στην πλάτη του, δηλαδή τη Στεφανία. Η Σμαράγδα έμοιαζε με πούπουλο μπροστά της. Και τότε, είδα το πρόσωπό της. Φωτισμένο απαλά από τις φούξια αποχρώσεις των φώτων της σκηνής, τα μάτια της μαγεμένα, δύο αστεράκια λαμπερά σα να αντίκρυζε ένα πραγματικό θαύμα. Χαμόγελο καρφιτσωμένο στα αναψοκοκκινισμένα της μάγουλα... Να τραγουδάει σε ακαταλαβίστικα δικά της αγγλικά τους στίχους, όπως μπορεί να τους αντιληφθεί (μη κοροϊδεύετε, εμείς λέγαμε μακα-μακα-φόν). Κι εκεί που έλεγα, δεν αντέχω άλλο, θα σπάσει η σπονδυλική μου στήλη αν κρατήσω τη Σμαράγδα ένα λεπτό ακόμη, άνοιξα την κάμερα να δω στον σέλφι φακό το πρόσωπό της... Εξίσου μαγεμένο και ενθουσιασμένο με το θέαμα.

Κι έτσι, περάσαμε δύο ώρες φορτωμένοι σαν γαϊδούρια, με ελάχιστες παύσεις (δεν έχω ξαναπιεί μπίρα στη ζωή μου με τέτοια ταχύτητα), γιατί δεν θα έβλεπαν τίποτα αν δεν τις σηκώναμε εμείς και ήταν τόση η χαρά τους, που ξέχασα τελείως τον πόνο μου. Ανακάλυψα μάλιστα πως ήταν προτιμότερο να χορεύω και να χοροπηδάω έχοντας το παιδί στους ώμους μου, από το να στέκομαι ακίνητη.

Φυσικά την επόμενη ημέρα δεν μπορούσα να ανεχτώ ούτε την τσάντα μου να κρέμεται από τον ώμο μου, αλλά χαλάλι. Κάπου κάποιος Ορθοπεδικός τρίβει τα χέρια του αυτή τη στιγμή.