Οδύσσεια Αλεξίας 2026, the end

Ριάλιτι τσεκ

Τελευταία στάση Αίγινα, για λίγες ημέρες πραγματικής ξεκούρασης πριν την επιστροφή στην πραγματικότητα. Ο Πτι Κερ διαφωνεί, μα για εμένα, δεν υπάρχει ομορφότερη στιγμή από εκείνη που ξανακάθομαι στον καναπέ του σπιτιού μου. Πριν από αυτό βέβαια, έχω επιδοθεί σε μανιακή φασίνα, έχω αδειάσει βαλίτσες, έχω ξεκινήσει πλυντήρια, έχω αποτριχώσει τους καναπέδες, έχω τακτοποιήσει τα βρακιά - ναι είναι πολλά τα βρακιά - και δεν έχουν συσσωρευτεί ακόμη - ξανά - παιχνίδια στο πάτωμα. Αλλά το κάνω με τόση ενέργεια, λες και η Παστρικοθοδώρα είναι το alter ego μου. Και πρόσεξέ με. Μόνο μετά τις διακοπές έχω τόσο πάθος με το καθάρισμα και το συγύρισμα. Τον υπόλοιπο χρόνο σηκώνω τα χέρια και τα πόδια ψηλά και κλείνω τα μάτια μου στο χάος.

Τέλος πάντων, για την Αίγινα δεν έχω να σας πω πολλά. Είναι ένα νησί που θέλοντας και μη έχω επισκεφθεί πολλές φορές στη ζωή μου και όποτε βρίσκομαι εκεί, προτιμώ να περνάω το χρόνο μου μέσα στο κατάλυμα. Εκτός από την τελευταία φορά, ακριβώς πριν δύο χρόνια, που το κατάλυμα ήταν τόσο δυσάρεστο, που ούτε να κοιμηθώ μέσα εκεί δεν ήθελα. Επίσης, με πιάνει μια ξαφνική επιθυμία να φάω και να αγοράσω οτιδήποτε έχει φιστίκι. Το ίδιο βέβαια έπαθα και στη Χίο με τη μαστίχα, αλλά και στην Κεφαλλονιά πρέπει να κατανάλωσα το ένα τρίτο της ετήσιας παραγωγής σε μαντολάτα.

Στο τελευταίο σπίτι των διακοπών μας, μικρά σημάδια Οδύσσειας έκαναν την εμφάνισή τους. Μικρά, όπως τα μικρά σαρκοφάγα μυρμήγκια που περπατούσαν επάνω μας όλες τις ώρες της ημέρας και δάγκωναν σαν τυραννόσαβροι. Επίσης το τελευταίο βράδυ έχασα το σκουλαρίκι μου στην πισίνα και όχι μόνο αυτό, αλλά την ώρα που τα φώτα είχαν σβήσει και έπρεπε να κάνουμε ησυχία, σύμφωνα με τον κανονισμό του σπιτιού. Το σκουλαρίκι δεν ήταν αξίας, όμως, ένα από τα χιλιάδες ελαττώματά μου είναι πως δεν ανέχομαι να χάνω πράγματα και όταν τα χάνω, τα ψάχνω μέχρι τελικής πτώσης. Έβαλα τη μάσκα και ο Πτι Κερ κρατούσε έναν φακό πάνω από το κεφάλι μου. Χωρίς αναπνευστήρα, έφερα την πισίνα βόλτα είκοσι φορές, ψηλαφώντας τον πάτο της. Βρήκα μόνο το κούμπωμα και είχα σκυλιάσει που δεν έβρισκα το σκουλαρίκι. Κάποια στιγμή, ο Πτι Κερ κουράστηκε και απεφάνθη ότι δεν άξιζε την προσπάθεια ένα ασήμαντο σκουλαρίκι. "Μα εγώ περνάω καλά!", ομολόγησα το πάθος μου. Γιατί η νυχτερινή υποβρύχια περιπέτειά μου, ήταν η πιο ενδιαφέρουσα δραστηριότητα σε αυτό το νησί! Γιατί δεν ήθελα η νύχτα να τελειώσει... Γιατί μου αρέσει να παίζω κρυμμένο θησαυρό και γιατί δεν έχω καλύτερο, από το να βασανίζομαι μαζί με τον άντρα μου.

Μετά από κάποια ώρα, που δεν βρήκα το σκουλαρίκι, πείστηκα ότι είχε έρθει η ώρα να το αφήσω. Αλλά τότε θυμήθηκα την παντόφλα που έχασα στη Χίο, όταν ο βάλτος την κατάπιε μαζί με το πόδι μου. "Είχα δύο απώλειες φέτος. Είναι πολλές!", παραπονέθηκα. Έκανα ένα ζεστό μπάνιο και κάθισα δίπλα του, είχε και πανσέληνο τρομάρα μας. "Γιατί είναι ρομαντικό υποτίθεται;", αναρωτήθηκα. Ο Πτι Κερ με κοίταξε κι αυτός απορημένος. "Είναι ρομαντικό για τους ρομαντικούς!", έδωσε μια κούφια εξήγηση και πάλι συμφωνήσαμε, ότι μας αρέσει περισσότερο όταν δεν έχει καθόλου φεγγάρι. Η δική μας αγάπη είναι μάλλον πολύ... σκοτεινή.

Τελευταίο βράδυ διακοπών λοιπόν κι αφού ψηφίσαμε για τον top προορισμό του 2026, μετρήσαμε με τον Πτι Κερ πόσες φορές φόρτωσε και ξεφόρτωσε το αυτοκίνητο.

"Αν ξημέρωνε σήμερα 1η Αυγούστου, το πήγαινες άλλη μια φορά όλο από την αρχή;", τον ρωτάω ενώ τρίβει τη μέση του.

"Αμέ!", μου απαντάει.

Κι εγώ συμφώνησα πως, θα ήθελα λίγο Χίο ακόμα, αλλά κατά βάθος, ήθελα πια να επιστρέψω στην Αθήνα. Ναι, είμαι τυχερή για τις διακοπές που πηγαίνω, δεν το έχω καθόλου δεδομένο... Αλλά αν έπρεπε να μου ζηλέψει κάποιος κάτι, δεν είναι οι διακοπές. Είναι το πόσο μου αρέσει να επιστρέφω στην καθημερινή μου ζωή. Αν δεν συμμερίζεσαι αυτή τη χαρά, πρέπει οπωσδήποτε να αφοσιωθείς φέτος σε αυτό τον στόχο.

Βέβαια, η πραγματικότητα που με περίμενε φέτος στην Αθήνα ήταν μετά από χρόνια διαφορετική . Το μεγάλο μου παιδί ετοιμάζεται για το Δημοτικό, και στο νέο σχολείο θα ακολουθήσει και το μικρότερο παιδί μου. Στο νέο σχολείο, η σχολική χρονιά δεν ξεκινάει αμέσως μετά τις διακοπές, ούτε κλείνει ελάχιστες ημέρες - επίσημες αργίες- μέσα στο χρόνο, όπως στο παλιό σχολείο. Κι εγώ, νομίζω ότι πρέπει να κόψω τον καφέ και να αρχίσω τη βαλεριάνα.

Νέα ωράρια, νέες υποχρεώσεις και το πιο τρομακτικό από όλα, νέος κύκλος ανθρώπων. Όσα ήξερα, θα τα μάθω από την αρχή και θα πρέπει να τα μάθουν και τα παιδιά μου. Και ταπεράκια. Που το πας κι αυτό; Όλα τα γεύματα από τα χεράκια μου πλέον. Πιο πολύ από όλα όμως, με άγχωσε το θέμα της κασετίνας.

Οι πρώτες ημέρες της Αθήνας έχουν κάτι αναζωογονητικό. Γιατί έχεις πολλά να κάνεις που έμειναν πίσω και όσα περισσότερα στριμώχνεις, τόσο το καλύτερο - τώρα, που έχεις ενέργεια, πριν σε ξεζουμίσουν. Αρχικά όλα είναι υπέροχα, γιατί δεν έχουμε ακόμα εξωσχολικές δραστηριότητες. Χωρίς αυτό το βάσανο, είναι σα να βρισκόμαστε ακόμη σε διακοπές. Οπότε, πρώτη μέρα, είχα στη λίστα, να κάνουμε αγορά τσάντας-κασετίνας κ.ο.κ. Όμως δεν ήξερα, αν υπάρχουν οδηγίες για το είδος της κασετίνας. Πρέπει να έχει θήκες; Πρέπει να έχει λαστιχάκια; Μπορεί να έχει σχέδια;

Ναι, ήμουν και πάλι ο αγχώδης εαυτός μου. Ο περιπετειώδης ανέμελος εαυτός μου έφυγε μαζί με τις τζίβες μου, όταν για πρώτη φορά μετά από ένα μήνα, έβαλα μαλακτική στα μαλλιά μου και έμοιαζα και πάλι πολιτισμένη. Όσο για την Οδύσσεια... Κατάλαβα πως η πραγματική Οδύσσεια ξεκινά τώρα, στα σκαλοπάτια του Δημοτικού! Κι από την άλλη, είναι λίγο σαν να αρχίζει ξανά η ζωή μας...