Αυτοί που αγαπούν τη θάλασσα

Ο Πτι Κερ με ξεγέλασε. Τον γνώρισα καλοκαίρι, κατάλαβες;

Ο Πτι Κερ δεν είναι καλοκαιρινός τύπος. Είναι βουνίσιος, του αρέσει το κρύο, αγαπάει το χιόνι περισσότερο από το θαλασσινό νερό. Όταν τον γνώρισα, κολυμπούσε στα βαθιά, ήταν μαυρισμένος, ήμασταν σε νησί. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι δεν είναι άνθρωπος του καλοκαιριού. Να' μαστε τώρα, είκοσι χρόνια μετά, με εκείνον να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από την ομπρέλα για να φύγουμε από την παραλία. "Μα δεν καίγεσαι;", να υπονοοεί τον μικρό του θάνατο από ζέστη και σχεδόν παρακλητικά να ζητάει να φύγουμε επιτέλους από τον ήλιο. Εγώ να μην έχω πάρει χαμπάρι. "Μπορώ να μείνω με τα αλάτια για μέρες αν με άφηνες", να του λέω, και πάλι μέσα στο νερό, και πάλι στις άμμους, και το μαλλί μου να έχει μέσα κλαδιά, σαν να είμαι άγρια, ξεχασμένη ναυαγός σε κάποιο ερημικό νησί. Γιατί έτσι ήθελα να ήταν η ζωή μου.

Είναι ωραίο και το βουνό, δεν ανεβήκαμε ούτε μια φορά φέτος. Το αποφάσισα τελευταία στιγμή, λίγο πριν λιώσουν τα χιόνια. Κι ήρθε κακοκαιρία, αέρας δυνατός - δεν έχω χειρότερο και πάλι δεν ανεβήκαμε. Όχι για εμένα. Για τα παιδιά. Να δουν λίγο λευκό, μετά από τόσο γκρίζο.

Περισσότερο με την Άνοιξη τα βάζω. Είναι φρικτή φέτος. Κάθε φορά μου φαίνεται φρικτή, αλλά ακόμη περισσότερο φέτος. Τι καιρός! Έριξα στοιχεία στο Chat GPT για να επιβεβαιώσω εκείνο που τόσους μήνες με βάραινε. Είναι ή δεν είναι ο χειρότερος καιρός που μας έκανε τα τελευταία χρόνια; Πήγα ή δεν πήγα τις λιγότερες φορές σε παιδικές χαρές; Είδα ή δεν είδα τα λιγότερα ηλιοβασιλέματα, έστω από κάποια Αθηναϊκή παραλία; "Δίκιο έχεις, μη σκούζεις", μου απάντησε. Όχι το Chat GPT, μια φίλη. Μια φίλη που της αρέσει ο χειμώνας, αλλά αντιπαθεί τη φετινή άνοιξη.

Μόλις που λίγο έσπασαν τα σύννεφα, πήγα στην παραλία. Πήρα και τα κορίτσια μαζί, "Θα δούμε το ηλιοβασίλεμα", είπα. "Να βγάλουμε φωτογραφία;", ζήτησαν. Τις έβγαλα. Μείναμε για λίγο ακόμη στο παγκάκι, ήμουν χορτασμένη, μπορούσα να φύγω. Ήθελαν λίγο ακόμα. Μα δεν το χορταίνεις, αρκεί να μην ξεχάσεις. Αν έχεις καιρό να το δεις, δεν ξέρεις πόσο σου λείπει.

Και σε εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα πόσο μου έλειψε ο καλός καιρός. Αυτός που για εμένα είναι καλός. Αυτό που θα μπορούσες να πεις, "ο παλιός καλός καιρός" - που πήγε; Οέο;

Να σου πω όμως κάτι; Δεν είναι από μόνο του το ηλιοβασίλεμα, ούτε ο ουρανός χωρίς σύννεφα, ούτε ο αέρας που έπεσε. Είναι η θάλασσα. Είναι μόνο, αν αγαπάς τη θάλασσα. Το νερό που θα μπορούσε να σε ενώσει με οποιοδήποτε πλάσμα κατοικεί μέσα της και τα πλάσματα που χαιδεύουν την επιφάνειά της. Την ίδια στιγμή που βουτάς το χέρι σου, να πιάσεις θερμοκρασία, να κρατήσεις το νερό πριν ξεγλυστήσει από τα χέρια σου, όπως ακριβώς κάνει κι ο χρόνος. Τι κλέφτης! Τι άπληστος!

Πριν καλά καλά το καταλάβω, έφτασε Πάσχα.