Thursday essentials...

Έχω αναφέρει πολλάκις πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες, αλλά αμέσως μετά, η πιο αγαπημένη μου μέρα, είναι η Πέμπτη. Ή όπως την ονόμαζα κάποτε, η προ-Παρασκευή. Αν βγάζει νόημα αυτό για εσένα, καταλαβαίνεις ακριβώς την ομορφιά μιας Πέμπτης.

Μακάρι να μπορούσα να σας πω, ότι κάθε Πέμπτη, πηγαίνουμε στη λαϊκή με τη Τζέν-τζέν για να πάρουμε λουλούδια, αλλά θα ήταν ψέμα. Και γενικότερα, μακάρι να τηρούσαμε όλες τις υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας.

Μεγαλώνοντας παρατηρείς ίσως ότι η καθημερινότητα σε καταπίνει. Οι υποχρεώσεις είναι περισσότερες από τις διασκεδάσεις, η ξεκούραση πολυτιμότερη από μια έξοδο, τα ''πρέπει'' περισσότερα από τα ''θέλω'', και πάει λέγοντας. Από το "θα κανονίσουμε" μέχρι το κανόνισμα, μπορεί να περάσουν ολόκληρες εβδομάδες. Μόλις μπουν στην εξίσωση και τα παιδιά, έρχεται και σε παίρνει η μπάλα. Αφού λοιπόν ως ενήλικας, μαθαίνεις να υπακούς σε υποχρεώσεις και αβίαστα πια, μπορείς να εκτελείς οτιδήποτε βάσει προγράμματος, εμείς σκαρφιστήκαμε το Thursday essentials. Έτσι, ξέρουμε, ότι την Πέμπτη, είναι αρκετά πιθανό να καταφέρουμε να βρεθούμε δια ζώσης, έστω για μια ώρα, προσθέτοντας στη λίστα με τα πρέπει, ότι "πρέπει να αγοράσουμε λουλούδια".

Κάποιες Πέμπτες λοιπόν θα πω, πηγαίνουμε πράγματι στη λαϊκή για λουλούδια, κι αυτό είναι μια παρότρυνση της Τζεν-τζεν που τα αγαπά και τα φροντίζει. Θυμάται τη γιαγιά της να έχει πάντα στολισμένα σε βάζο φρέσκα λουλούδια, που αντικειμενικά, είναι μια τρυφερή συνήθεια, μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. Εγώ ας πούμε, δεν το έχω με τα φυτά, προτιμώ αυτά που αποξηραίνονται και δεν θέλουν τίποτα από εμένα, βλέπε, ευκάλυπτος.

Αφού προσπάθησα μάταια να διατηρήσω κάποια φυτά εσωτερικού χώρου, κατάφερα να πεθάνω ακόμη και τους κάκτους μου. Όσο για τα λουλούδια στο βάζο, μια φορά ξέχασα να αλλάξω το νερό και καθώς περνούσαν οι μέρες, πλανιόταν μια απόκοσμη μυρωδιά, ωσάν του βάλτου, κι από θαύμα δεν βρήκαμε γυρίνους μέσα εκεί.

Το μοναδικό φυτό που με επιτυχία επέζησε στα χέρια μου, είναι η αντιπαθητική φασολιά μου.

Είπα μια μέρα, να δείξω στα παιδιά πως φυτεύουμε φακές και φασόλια στο κεσεδάκι του γιαουρτιού, με ένα κομμάτι βαμβάκι και δύο σταγόνες νερό και σε λιγότερο από μια εβδομάδα, έχεις μια πρασινάδα ΝΑ με το συμπάθιο.

Καθόλου τυχαία δεν επιλέχθηκε η "Φασολιά" στο παραμύθι με τον Τζακ, διότι η κακορίζικη δική μου φασολιά, κοντεύει να φτάσει στο ταβάνι. Θέλοντας και μη, συνεχίζω να την ποτίζω, γιατί οι μικρές την τσεκάρουν καθημερινά και πλέον, αρχίζω να σκέφτομαι sci-fi σενάρια για το πως θα εξαφανιστεί από την κουζίνα, χωρίς να δημιουργήσω ένα ακόμη παιδικό τραύμα. Να τη φυτέψω στον κήπο; Θα ήταν, ή δεν θα ήταν, τρελό τελείως, σε έναν νορμάλ κήπο στη Βούλα, να υπάρχει ένα λιβάδι από φασόλια; Άσε που πραγματικά είναι ένα κακάσχημο φυτό, μοιάζει περισσότερο με ζιζάνιο. Η φακή πήγε καλύτερα, έκανε ένα συμπαθητικό θαμνάκι και τώρα, απλά περιμένω να πεθάνει, δεν έχει διάθεση να αναπτυχθεί όπως η φασολιά.

Παρότι λοιπόν, είναι ωραίο θέαμα μια πλουμιστή ανθοδέσμη στο τραπέζι, ο βασικός λόγος που πηγαίνω την Πέμπτη στη λαϊκή και συγκεκριμένα, για λουλούδια, είναι ο καφές που πίνουμε πριν ή μετά. Είναι ο πιο σύντομος καφές, προλαβαίνεις να τον πιείς πριν κρυώσει και συνήθως, συνοδεύεται από το catchup της εβδομάδας. Αυτή η μικρή παράδοση, όταν τηρείται, κάνει την εβδομάδα λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Στριμώχνεις λίγο το πρόγραμμα και δημιουργείς λίγο χρόνο, εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχει.

Άσε που έχω τόσα βάζα! Εκτός από τα βάζα-οικογενειακά -κειμήλια και τα βάζα-δώρα- γάμου, είναι και τα βάζα που μόνη μου αγοράζω κατά καιρούς. Τα βάζα μου αρέσουν πολύ είναι η αλήθεια. Περισσότερο κι από τα λουλούδια.