Μια εβδομάδα χωρίς φιλιά & καραντίνα λόγω ασχήμιας

Είχαμε μείνει εκεί που έκανα την πρώτη βουτιά του 2026 για να νιώσω ζωντανή. Κι όμως, αυτή η ζωντάνια μου κόστισε μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή μου. Εκείνο το βράδυ, έμοιαζε να βγήκα αλώβητη από τη θαλασσινή μου περιπέτεια. Είχα κοκκινήσει, αλλά πίστευα ότι θα το σώσω αν έβαζα μπόλικη ενυδατική. Δύο μέρες μετά, άρχισα να ξεφλουδίζω, μετά έβγαλα κι έναν έρπη στα χείλη κι η μύτη μου βούλωσε ολοσχερώς. Τα τρία κακά της μοίρας μου δηλαδή.

Μια εβδομάδα, περίμενα την ανάκαμψη, αλλά κάθε ημέρα γινόμουν χειρότερα από πριν. Μπάνιο στη θάλασσα ήθελα ε; Το έπαιζα γενναία που έπεσα πρώτη στο νερό, αφήνοντας τις φίλες μου ξωπίσω να πιτσιλιούνται. Ένα σωρό αχρείαστα ίσως φάρμακα και βιταμίνες, υπόσχονταν να με κάνουν καλά, αλλά δεν έγινε καθόλου έτσι. Γιατροσόφια του ενός και του άλλου, από τα χείλη μου παρέλασαν όλων των ειδών φαρμακευτικά προϊόντα, βότανα, αλοιφές. Και να φανταστείς, ότι εκείνη την εβδομάδα ήλπιζα πως θα είμαι σε καλή κατάσταση, γιατί είχα αφήσει εκκρεμότητες που έπρεπε να κλείσω.

Άκυρα όλα. Σε καραντίνα λόγω... ασχήμιας! Κλεισμένη στο σπίτι ωσάν λεπρή, αποφάσισα να κάνω θεραπεία με δαφνέλαιο στα μαλλιά μου. Γιατί όχι, αφού δεν θα κυκλοφορούσα έξω στον κόσμο. Μισό κιλό σαμπουάν αργότερα, το δαφνέλαιο δεν έλεγε να φύγει, κι έτσι, ήμουν απόλυτα πεπεισμένη ότι η καραντίνα θα συνεχιστεί επ' άπειρον.

Το χειρότερο από όλα, ήταν που δεν μπορούσα να φιλήσω τα παιδιά μου. Το είχα ξαναπάθει όταν διαγνώστηκα με covid, αλλά τη δεύτερη ημέρα, κόλλησαν ούτως ή άλλως, οπότε μπορούσα να τα φιλάω ανεμπόδιστα. Φιλάω κάθε μέρα τα παιδιά μου, πολλές φορές. Μοιάζει να είναι ο μεγαλύτερος εθισμός μου. Κάθε ημέρα χωρίς φιλιά, είναι μια χαμένη ημέρα σκεφτόμουν και στεναχωριόμουν πολύ.

Ο καημός μου φαινόταν αστείος στις φίλες μου. "Εγώ βγάζω έρπη συνέχεια", έλεγε η μια. "Εγώ βγάζω δύο και τρεις μαζί", έλεγε η άλλη. Δεν με παρηγορούσε καθόλου, είχαν περάσει έντεκα χρόνια από την πρώτη και τελευταία φορά. Τότε, θυμάμαι, είχα εξαντληθεί. Είχα πιεστεί. Είχα αγχωθεί. Από τότε, έχω πιεστεί, αγχωθεί και στεναχωρεθεί πολλές φορές. Το ανοσοποιητικό μου έχει βρεθεί εξαντλημένο από απανωτές ιώσεις ουκ ολίγες φορές. Αλλά ποτέ δεν είχε αντιδράσει έτσι ο οργανισμός μου. Να το πάθω από την ήλιο; Εγώ; Εγώ που είμαι 0,9% Νιγηριανή στο τέλος-τέλος; Αδύνατο να δεχτώ την ήττα μου, γαμώ το γήρας μου!

Για να πνίξω τον καημό μου, ασχολήθηκα με τις ντουλάπες των παιδιών. Φύλαξα τα χειμερινά, έβγαλα τα καλοκαιρινά. Μάζεψα σε τσάντες προς δωρεά και προς ανακύκλωση όσα δεν θα φορεθούν ξανά.

Η νοικοκυροσύνη δεν αρκούσε για να νιώσω καλά, έπρεπε να δώσω λίγη τροφή στο πνεύμα μου... Λοιπόν, όλοι ξέρουν ότι η καλύτερή μου φίλη είναι η Τρίσια. Όμως έχω κι άλλη καλύτερη φίλη, που τη θυμάμαι μόνο όταν είμαι άρρωστη. Αυτή είναι η Ντεξαρίνα. Η Ντεξαρίνα Σπρέι. Μαζί της λοιπόν, πήγα να δω την ταινία για τη ζωή του Michael Jackson κι έτσι, μέσα στη σκοτεινή αίθουσα του κινηματογράφου, ξέχασα για λίγο τη λέπρα μου και τη λαδίλα μου, και τη μύξα μου ακόμη.

Σήμερα που σας γράφω είμαι και πάλι καλά, μη το ματιάσω. Συνεχίζω βεβαίως να αντιπαθώ την Άνοιξη με όλο μου το είναι.