Το Πάσχα της Ίντι, στο Λεωνίδιο

Το φετινό Πάσχα στο Λεωνίδιο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και πίστεψέ με, είχα μεγάλες προσδοκίες, γιατί άκουγα για αυτό από την HRού μου περισσότερο από δέκα χρόνια. Εμένα με έτρωγε η Πάρος βεβαίως εκείνα τα χρόνια - που να μην την αδικήσω, αξίζει να κάνεις Πάσχα κι εκεί - Επιτάφιο στη Μάρπησσα με τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις της Μεγάλης Εβδομάδας και Ανάσταση στην Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς. Ουάου, ναι.

Λοιπόν, ένα ακόμη αγαπημένο Πάσχα ήταν αυτό, που περάσαμε στο μπαλκόνι με τις λαμπάδες αναμμένες, ξέρετε, στα χρόνια της καραντίνας. Τότε που βγαίναμε να χειροκροτήσουμε τους γιατρούς... Που ακούγαμε το Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ από την τηλεόραση... Και που φτιάχναμε προζύμι, ξέραμε δεν ξέραμε να βράσουμε ένα αυγό. Τότε, ναι.

Το Λεωνίδιο ήταν περσινός στόχος, που δεν επιτεύχθηκε διότι, όταν έψαξα να βρω κατάλυμα, με ενημέρωσαν ότι το Πάσχα στην πόλη τους είναι ανάρπαστο και έπρεπε να έχω κλείσει μήνες νωρίτερα. "Πόσους μήνες δηλαδή;", απόρησα και κοίταξα το ημερολόγιο, Φεβρουάριος ήταν, δηλαδή, κάπου όπα. Οπότε, πέρσι, βρεθήκαμε στην καλύβα (εδώ σου αφήνω την περσινή περιπέτεια, που επίσης ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες ΚΛΙΙΙΙΙΚ).

Τέλος πάντων, με το που μπήκε το νέο έτος, ίσα που πρόλαβα να ευχηθώ καλή χρονιά στους οικείους μου και έτρεξα να κλείσω για Πάσχα. Πολύ ωραία ξενοδοχεία βρήκα, αλλά δεν δέχονταν καν τα παιδιά μου! Είναι λέει... adults only. Αλλά αυτό πίστευα δεν θα με σταματήσει από την αναζήτηση... Όμως η Ίντι; Τι θα έκανα την Ίντι φέτος; Δεν μου πήγαινε η καρδιά να την αφήσω σε πανσιόν πασχαλιάτικα. Να ακούγονται τα βαρελότα και να τρέμει το φυλλοκάρδι της. Επομένως, θα έπρεπε να την πάρω μαζί. Στράφηκα στην αγαπημένη μου πλατφόρμα, Airbnb για να βρω ένα σπίτι που δέχεται κατοικίδια.

Όταν βρήκα το Herritage_House_in_Peleta (σε προκαλώ να μπεις να δεις) πίστεψα ότι απλά τους έχει ξεφύγει η ρύθμιση "Δεχόμαστε τετράποδα". Έλεγα, αποκλείεται, σε ένα τόσο φροντισμένο σπίτι, να δέχονται οτιδήποτε σε ζώο. Μετά σκέφτηκα - δεν ξέρω πως μου ήρθε- ότι εννοούν μόνο μικρόσωμα σκυλιά, ιδανικά που δεν μαδάνε. Αλλά το έκλεισα και ευχήθηκα να μη στραβώσει η κατάσταση.

Η γερολύκαινά μου, 11 ετών πλέον, σπανίως έρχεται μαζί στις εκδρομές μας. Φέτος, έκανε Πάσχα! Αυτό δεν ήταν σπίτι, ήταν κουκλόσπιτο. Και η Ίντι δεν ήταν σκύλος, ήταν μια κυρία με τα όλα της, απόλυτα ευγνώμων για την εκδρομή της, αφού νομίζω ότι ρουφιόταν κιόλας, να μη μαδήσει.

Τα Πελετά... Ένα όμορφο ορεινό χωριό, μισή ώρα απόσταση από το Λεωνίδιο. Ταβέρνα είχε, παιδική χαρά είχε, άπλα είχε. Και νερό. Το καλύτερο νερό όπως μας είπε ο κύριος στην ταβέρνα. Το τελευταίο βράδυ πήρε το μάτι μου κι ένα μπαρ, αλλά δεν είμαι σίγουρη! Δεν θα το επιλέξεις για το μπαράκι ωστόσο. Μπορεί κι εγώ να μην το επέλεγα, αν δεν είχα βρει το συγκεκριμένο σπίτι. Από την άλλη, με έχουν κουράσει οι hot προορισμοί και τα πολυσύχναστα μέρη, οπότε, χάρη μας έκανε το σκυλί κι ανακαλύψαμε το μικρό γραφικό χωριουδάκι. Δεν είναι μόνο η ευτυχία του σκύλου, είναι και η χαρά των παιδιών που είχαμε τον σκύλο μαζί. Οι αναμνήσεις τους, αυτά που θα μείνουν από τη σκυλίτσα με την οποία μεγαλώνουν μαζί και που κάθε χρόνο πλέον, σκέφτομαι, αν θα υπάρχει στη βασική μας πεντάδα την επόμενη φορά.

Το Λεωνίδιο... Έχουν γραφτεί τόσα για την Ανάσταση στο Λεωνίδιο, τι να σου λέω κι εγώ τώρα. Αρχικά, τα φαναράκια, δεν είναι φαναράκια, είναι ολόκληρα αερόστατα. Οι Τσάκωνες εξαιρετικά φιλόξενοι και πρόσχαροι με τους τουρίστες, βοηθούσαν ο ένας τον άλλο για να πετάξουμε τα αερόστατα. Ο Πτι Κερ θυμήθηκε τα νιάτα του και με το ζόρι τον σταμάτησα στην 4η απογείωση. Οι μικρές να τσιρίζουν από τη χαρά τους - τους θύμιζε τα φαναράκια στην ταινία Ραπουνζέλ της Disney και όχι άδικα. Παρά την τόση έρευνα που είχα κάνει για το μέρος, εντυπωσιάστηκα κι εγώ όταν είδα όλες τις φλόγες πάνω από το κεφάλι μας να χάνονται στον ουρανό.

Επιλέξαμε την Αγία Αικατερίνη που όπως μας είπαν, είναι πιο "ήσυχα". Η Ίντι βεβαίως έμεινε στο σπίτι στα Πελετά, αλλά και πάλι, τα βαρελότα ήταν οριακά διακριτικά.

Εξαιρετικές εντυπώσεις μας άφησε και το παραθαλάσσιο Κυπαρίσσι - αξίζει μια βόλτα αν βρεθείς σε αυτά τα μέρη και φαντάζομαι ότι το καλοκαίρι είναι ακόμη πιο όμορφο, αν ψάχνεις ήσυχο μέρος για μπάνιο κ.λπ.

Εννοείται ότι χαθήκαμε, αλλά όχι πολύ. Τι πιο σύνηθες, από να μας πηγαίνει το GPS από τη χειρότερη διαδρομή, μέσα από στενά που δεν ξέρεις αν θα περάσεις ή θα βρεθείς μέσα στο σαλόνι κάποιου ντόπιου, διαδρομές μέσα στο βουνό με ομίχλη να μη βλέπεις πέρα από τη μύτη σου! Όσο διασχίζαμε τα βουνά, διαπίστωσα ότι οι γκρεμοί έχουν κάτι εξωφρενικά ρομαντικό, όταν από κάτω τους υπάρχει γκρίζα θάλασσα. Και κάπως έτσι, ήταν κι η διάθεσή μου φέτος... Λίγο γκρι, με την καλή έννοια όμως. Με αυτό το φθινοπωρινό κάτι που έχω μέσα μου πάντα.