Σκουπίζοντας δάκρυα με μωρομάντηλο...

Η Ματούλα καθόταν δίπλα μου και κρατούσε ανά χείρας την τσάντα. Μου έδειξε πως έχει μέσα ένα πακέτο μωρομάντηλα. "Δεν έχεις χαρτομάντηλα;", τη ρώτησα. Μούγγρισε πως όχι. Ήταν παράξενο, γιατί από την τσάντα της φίλης μου βγαίνουν διάφορα, άρα γιατί όχι χαρτομάντηλα. Ένα Kit Πρόχειρου αλκοτέστ, άλλοτε κινέζικες πατέντες για αυτοσχέδια δημιουργία παγοκύστης, αντηλιακά λιποζάν και πέντε - έξι βεντάλιες σε σχήμα καρπούζι, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, που τις μοίραζε απλόχερα στις άλλες μαμάδες. Δεν ήθελα να σκουπίσω τα δάκριά μου με μωρομάντηλα, αποφάσισα ότι θα χρησιμοποιήσω τα χέρια μου. Και δεν ζεσταινόμουν, οπότε δεν χρειάστηκα τη βεντάλια που μου προσέφερε.

Θα ήταν η τελευταία παράσταση μας, τάξη του Νηπιαγωγείου. Η 5η καλοκαιρινή παράσταση της Στεφανίας.

Θυμήθηκα την 1η παράσταση. Ήταν αστεράκι, που οδηγούσε την παράξενη γοργόνα με φτερά, την Ελισσώ, στον ουρανό. Η Ελισσώ έψαχνε να βρει παρηγοριά ανάμεσα σε άλλα πλάσματα και όλοι την απέρριπταν, γιατί δεν ήταν ούτε ψάρι, ούτε πουλί. Η Στεφανία βγήκε με μια πορτοκαλί στολή, με την πάνα να φουσκώνει έντονα κάτω από την τουτού, στο ανοικτό θέατρο Σοφία Βέμπω στη Βούλα. Είχε νυχτώσει. Βάσει σεναρίου, τα αστεράκια δεν μπορούσαν να βγουν νωρίτερα. "Θα συγκινηθείτε", με είχε προειδοποιήσει η τότε δασκάλα της, η Χριστίνα. Όμως δεν είχα συγκινηθεί ιδιαίτερα. Όχι σε βαθμό που να χρειάζομαι χαρτομάντηλα. Δεν είχε λογάκια σε εκείνη την πρώτη παράσταση, ήταν μόλις 2,5 ετών, στον απόηχο του Covid κι εγώ είχα ένα πεινασμένο μωρό λίγων μηνών πίσω στο σπίτι, που έπρεπε να γυρίσω για να το φροντίσω. Από εκείνη την παράσταση θυμάμαι έντονα το υπέροχο headpiece,  ένα υπερμεγεθές ροζ κοχύλι, της άλλης δασκάλας μας, της Τζένης. Κι αναρωτιόμουν, ποιος είναι ο τύπος αυτός που κάνει τον Αίολο και αφηγείται την ιστορία; Δεν τον είχα ξαναδεί.

Την επόμενη χρονιά, η στολή της είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Ήταν Ινδιάνα, σε μια παράσταση πειρατική που θύμιζε έντονα Πίτερ Παν - αργότερα έγινε ένα από τα αγαπημένα της παιδικά, αλλά τότε δεν το ήξερε, δεν είχε δει την ταινία. Είπε μια σειρά λογάκια που ποτέ δεν προβάραμε μαζί. Δεν χρειάστηκε, το είχε μάθει μόνη της, 3,5 ετών μόλις. Φωτογράφησα τη δασκάλα σε μια όμορφη στιγμή πάνω στη σκηνή. Ήξερα ότι αυτή η δασκάλα θα φύγει και δεν θα την έχει η Σμαράγδα όπως ήλπιζα την επόμενη χρονιά. Ήταν η Ραχήλ, για τους φίλους Ραλλούκα. Η δασκάλα που έβγαλε την πάνα από το παιδί μου, που της έμαθε τον Νταλί και που ως Ινδιάνα, έδειξε στον πειρατή πως να αγαπά, αντί να καταστρέφει. Της έστειλα τις φωτογραφίες της με τις καλύτερες ευχές μου. Όλοι φωτογράφιζαν τα παιδιά τους, κανείς δεν δίνει την πρέπουσα σημασία στη δασκάλα. Είχα αρχίσει να δένομαι με τις δασκάλες και με το σχολείο... Τότε πια ήξερα, ότι ο περσινός Αίολος που τώρα έκανε τον Πειρατή, ήταν ο Δημήτρης, ο οδηγός του σχολικού. Δεν ήξερα ακόμη ότι είναι ηθοποιός και του έβγαλα ένα παρατσούκλι. "Ο Job Description". Φανταζόμουν την αγγελία εργασίας και γελούσα μόνη μου. "Ζητείται οδηγός σχολικού, που να συμμετέχει σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και στις παιδικές παραστάσεις"... Σε αυτή την περιγραφή εργασίας, αργότερα, προστέθηκε το "να πετάει χαρταετό στα Κούλουμα, να παρουσιάζει τις κολυμβητικές επιδείξεις και άλλα show, να παίζει, να παρηγορεί, να αγαπάει τα παιδιά αληθινά".

Την επόμενη χρονιά - υπήρξε η 1η χριστουγεννιάτικη παράσταση, αλλά δεν θα σταθώ εκεί γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ- , στην καλοκαιρινή λοιπόν παράσταση, η Στεφανία ντύθηκε τριαντάφυλλο. Κι ήταν πραγματικά, ένα πολύ όμορφο τριαντάφυλλο! Τώρα είχε περισσότερα λόγια και πιο περίπλοκο χορευτικό. Η "Μαγική Πυξίδα" έφερνε βόλτες τον Αρχηγό - παππού (Δημήτρη JobDescription) και τα πέντε εγγονάκια του, μέσα στις παιδικές ζωγραφιές τους. Ένα παραμύθι του Πολ Μακάρτνεϊ που προσάρμοσε η θεατρολόγος του σχολείου, η Ευθυμία, σε παιδική παράσταση. Η κόρη μου χόρευε με τις πρώτες "καλύτερες" φίλες της, είχαμε περάσει όλο το χειμώνα μαζί σε παιδικές χαρές και σπίτια. Ένιωθα ότι κάτι θα τις ενώνει πάντα. Η φιλία στα 4,5 είχε πια σχήμα και χρώμα. Η Στεφανία μεγάλωνε λίγο κάθε φορά και νόμιζα ότι έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας. Σε εκείνη την παράσταση, όλοι σχολιάζαμε τις μπαλετικές επιδεξιότητες της Αιμιλίας. Η Αιμιλία ήταν η 1η που τσακώθηκα σε αυτό το σχολείο. H Chaos Coordinator του σχολείου που πραγματικά, γνωρίζει τα πάντα για κάθε παιδί ξεχωριστά. Όπως πάντα, είχα πέσει έξω μαζί της και αργότερα έγινε η πιο αγαπημένη μου.

Ώσπου έφτασε η περσινή παράσταση, αφιερωμένη στον Μίμη Πλέσσα. Η Στεφανία ήταν πια ολόκληρο κορίτσι, προνήπιο. Παρίστανε μια Γαλλίδα που εξερευνούσε την όμορφη Πλάκα και χόρευε με τον συμμαθητή τον Θάνο, ρομαντικά, "έναν ουρανό μ' αστέρια". Οι φιγούρες της με άφησαν έκπληκτη! Είχε αρκετά λογάκια να πει και φυσικά, τα είχε μάθει και πάλι μόνη της. Όχι από δική μου αδιαφορία, αλλά από δική της θέληση. Σε εκείνη την παράσταση, έγινε η αποφοίτηση των μεγαλύτερων παιδιών. Ανάμεσά τους το Αγγελικάκι. Η πρώτη της φίλη, φίλη από τις πάνες. Και έκλαψα πάρα πολύ και θυμάμαι σαν χθες να λέω, ότι στη δική μας αποφοίτηση θα χρειαστώ υπογλώσσιο και πιθανώς, να παρευρεθώ εντελώς άβαφη για καλό και για κακό. Έκλαιγε κι η Αγγελική, γιατί αντιλαμβανόταν ότι ήρθε ένα τέλος, που ναι μεν σημαίνει μια νέα αρχή, αλλά δεν παύει να κλείνει ένας κύκλος που αν μη τι άλλο, ήταν σημαντικός για όλους μας, μικρούς και μεγάλους.

Τελικά είχα αδιάβροχη μάσκαρα και αποτόλμησα να βαφτώ στη φετινή παράσταση. Κρατιόμουν καλά, όσο η Ματούλα δίπλα μου κρατούσε σε ετοιμότητα το μωρομάντιλο να σκουπίσει τα δικά της δάκρυα. Εγώ δούλευα χέρι κι ένιωθα ότι έχω απόλυτο έλεγχο της συγκίνησής μου. Ώσπου ξαφνικά, δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτα άλλο μέσα μου και έχωσα το χέρι μου στην τσάντα της - ποτέ δεν έχω απλώσει χέρια σε ξένη τσάντα, ήταν εξαίρεση. Έπιασα ένα μωρομάντηλο κι άρχισα να σκουπίζω ό,τι έβρισκα. Η Στεφανία φέτος ντύθηκε γιαγιά και χόρευε με τον "παππού" - ζευγάρι της, τον Νικόλα - που της αρέσουν τα μπουκλάκια του και τη μάνα του την αποκαλώ συμπεθέρα, κι αυτή είναι μόνο μια από τις οικογένειες που γνώρισα στο σχολείο και δεν θέλω να αποχωριστώ. Όσο χόρευε ήταν υπερήφανη και καμαρωτή. Όμως όταν ήρθε η στιγμή της αποφοίτησης, με τήβεννο και καπελάκια και λόγια συγκινητικά από τον Job Description, το πλάσμα μου, με την υψηλή αντίληψη και την συναισθηματική νοημοσύνη από την οποία υποφέρει οικτρά, ξεκίνησε να κλαίει περισσότερο κι από εμένα. Κι άφησα το μωρομάντηλο κι έτρεξα στα παρασκήνια. Και μου την έφεραν να την ηρεμήσω, αλλά δεν ηρεμούσε. Κι εγώ δεν έκλαιγα πια, παρά της έλεγα πόσα όμορφα πράγματα μας περιμένουν παρακάτω. Παραμερίζοντας τη δική μου τεράστια θλίψη.

Όση ώρα την κρατούσα αγκαλιά, θυμήθηκα τη συζήτηση που έκανα κάποτε με την κυρία Λίλα. Μια από τις πολλές συζητήσεις μας. Τον τσακωμό μου με τη Μαρίλια για τα κίτρινα καπελάκια. Την παρεξήγησή μου με την κυρία Αγγελική για κάτι ασήμαντο... Τα τηλεφωνήματα "έχει πυρετό" κι "έκανε εμετό". Την πρώτη κατασκευή στο εργαστήρι καλλιτεχνικών της κυρίας Βικτώριας... Το ανοιχτό μάθημα yoga που διασκέδασα όσο τίποτα με το παιδί μου... Τα "να περάσεις όμορφα", που έλεγα κάθε πρωί και τα "πέρασες καλά σήμερα;" που έλεγα κάθε μεσημέρι. Την 1η συνάντηση με τη Γιούλη - τη δασκάλα που παρέλαβε το παιδί μου 8 μηνών και είχε δικό της παιδί λίγους μήνες μεγαλύτερο. Κι είπα μέσα μου, θέε μου, πως αντέχει να αφήνει το μωρό της για να προσέχει το δικό μου. Κι όμως το πρόσεχε σαν δικό της. Το χόκι πόκι που χόρευε η Νάσια με τα παιδιά αργότερα. Την Άννα βέβαια. Την Άννα που έμοιαζε πολύ στη Στεφανία, σα να μπορούσα να κλέψω λίγο τον χρόνο και να κρυφοκοιτάξω στο πως θα μοιάζει σαν γίνει 27 χρονών. Και τέλος, τη Ζωή, τη φετινή της δασκάλα, που ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν η χροιά της φωνής της μοιάζει με ρυάκι, ή προσπαθούσε να μην κλάψει επί σκηνής. Και που δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για εκείνη, πέρα από το πιο σημαντικό. Ότι η κόρη μου την αγάπησε. Όπως και όλες της τις δασκάλες. (και περισσότερο την πιο απαιτητική και αυστηρή, την κυρία Βίκυ, γιατί σόι πάει το βασίλειο κι εγώ με τις αυστηρές κολλούσα περισσότερο).

Οι καλοκαιρινές παραστάσεις ήταν μόνο μια αφορμή για να μιλήσω για όλους αυτούς τους ανθρώπους, που ήταν στη ζωή των παιδιών μου τα τελευταία έξι χρόνια. Όπως με όλους, έτσι και με εκείνους, υπήρξα δύσκολη στο να με διαχειριστούν. Σε όλες τις στιγμές μου όμως, τους εμπιστευόμουν.

Τα πιο όμορφα χρόνια της γονεικότητας, όπου τα παιδιά μας ήταν αγνά κι εμείς ακόμη μαθαίναμε πως να είμαστε γονείς, τελείωσαν. Πως να μην κλάψεις για κάτι τέτοιο, γίνεται; Πως γίνεται η Ματούλα να θυμήθηκε τις δέκα βεντάλιες και όχι τα χαρτομάντηλα;