Ξεστόλισμα και σημειώσεις για του χρόνου

Πρώτη φορά λυπήθηκα που ξεστόλισα το δέντρο μας. Τι υπέροχα Χριστούγεννα και πόσο γρήγορα πέρασαν! Τι ωραίο - αλλά και μελαγχολικό- που είναι να συνειδητοποιείς ότι, για άλλη μια χρονιά, ήσουν τυχερός. Ήσουν με αυτούς που αγαπάς, σε ένα ζεστό σπίτι, με πιάτα και ποτήρια γεμάτα, με ξέγνοιαστες στιγμές, με επιτραπέζια, βόλτες… Ένα σπίτι πλημμυρισμένο με παιδικές φωνές και γέλια. Ρούχα και παιχνίδια πεταμένα παντού. Καθόλου δεν βιαζόμουν να ανοίξουν τα σχολεία φέτος και οι dark στιγμές ήταν πολύ λιγότερες από άλλες χρονιές. Ήμασταν όλοι εκεί, μαζί – και όσοι δεν ήταν, απολάμβαναν διακοπές σε εξωτικά μέρη, οπότε όλα καλά. Ήμασταν όλοι ζωντανοί, ας κρατήσουμε αυτό. Ξεστόλιζα και ευχόμουν να έχουμε την ίδια τύχη του χρόνου, να μη λείπει κανείς. Τετριμμένο, αλλά καθόλου δεδομένο. Σας είπα για τις «τελευταίες φορές» που δεν ξέρεις πότε συμβαίνουν και νομίζω αυτό το πνεύμα με ακολούθησε και το ξεστόλισμα.

Στο μεταξύ, κάθε χρόνο που μαζεύω τα στολίδια και το δέντρο, σκέφτομαι ότι φέτος θα τα μαζέψω καλύτερα από πέρσι, ώστε να με διευκολύνω του χρόνου. Μαζεύω τα κλαδιά και προσπαθώ να τα βάλω περίτεχνα στην κούτα – που παρεμπιπτόντως θέλει αντικατάσταση, κοντεύει να λιώσει- και σκεφτόμουν ότι το κάνω τέλεια, αυτή τη φορά. Κάθε φορά νομίζω ότι έχω βρει την τέλεια μέθοδο! Και κάθε χρόνο, αγανακτώ με την αμπαλοσύνη μου όταν τα ξαναβγάζω. Φέτος επισκεύασα και την κούτα με χιλιόμετρα μονωτικής ταινίας κι αφού αμπάρωσα ΠΟΛΥ καλά τα κλαδιά μέσα εκεί, τι να δω; Είχα ξεχάσει τη βάση του δέντρου με τις βίδες της απ’ έξω. «Του χρόνου θα μαζέψω καλύτερα», γέλασα γιατί ήμουν πολύ ζεν για να συγχυστώ. Μια χρονιά μου άφησα και σημειώσεις* για τη σειρά που μπαίνουν τα κλαδιά, αλλά όταν τις ξαναβρήκα δεν έβγαζαν νόημα.

Τα δε στολίδια, δεν θυμάμαι ποτέ με ποιο τρόπο τα χωρίζω, απορώ κι εγώ η ίδια πως τα ξαναβρίσκω κάθε χρόνο. Είπα να το πάω χρωματικά φέτος – έγιναν πολλά λάθη δε το συζητώ. Όσο για τα λαμπιόνια, εντάξει, είναι ένα μυστήριο, πως, αφού πολύ σχολιαστικά τα μαζεύω για να μην είναι μπλεγμένα και σιχτιρίσω τον επόμενο χρόνο, κάθε φορά που βγαίνουν από το κουτί ιδρώνω να τα ξετυλίξω.

Επιστρέφω όμως λίγο σε αυτό που είπα για τις σημειώσεις* που μου αφήνω – όχι μόνο για τη σειρά των κλαδιών, αλλά γενικότερα. Είναι μια ιδέα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου, γιατί ίσως το δοκιμάσεις και βρεις αξία σε αυτή τη συνήθεια. Ε λοιπόν, πάντα μου άφηνα σημειώσεις. Για παράδειγμα, άφησα πολλές σημειώσεις στον μελλοντικό μου εαυτό, μέσα στα εφηβικά μου ημερολόγια. Αργότερα, όταν ήμουν λεχώνα και έκλαιγα χωρίς λόγο, έβρισκα σημειώσεις που έγραφα νηφάλια από baby blues, για όταν θα με πιάσουν τα κλάματα, και με εμψύχωνα. Με βοήθησε ανέλπιστα πολύ. Κάθε 31/12 μου αφήνω ένα σημείωμα, για όσα είμαι ευγνώμων και όσα θέλω να καταφέρω την επόμενη χρονιά. Το διαβάζω και το αξιολογώ ακριβώς ένα χρόνο μετά, ετοιμάζοντας το επόμενο.

Ακόμη, όταν στο τέλος του καλοκαιριού έφευγα από το εξοχικό μας, κάθε χρόνο άφηνα μια σημείωση σε ένα μέρος μυστικό και το ξανάβρισκα το Πάσχα. Συνήθως ήταν ευχή για το πώς ελπίζω να επιστρέψω την «επόμενη φορά». Μια χρονιά ευχήθηκα να επιστρέψω φοιτήτρια στη σχολή μου, άλλη φορά με ένα μωρό στην αγκαλιά... Άφησα και μια πίσω μου, όταν παραδώσαμε τα κλειδιά στους νέους ιδιοκτήτες, ξέροντας ότι δεν θα επιστρέψω ποτέ να τη διαβάσω, αλλά το έκανα ούτως ή άλλως. Ένα γράμμα ευγνωμοσύνης για όσα έζησα σε αυτό το σπίτι και τις ευλογίες που μετρήσαμε σε εκείνο το μέρος.

Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία σημειώσεων που έχω αφήσει. Τους αγαπημένους μου παππούδες τους αποχαιρέτησα με τον ίδιο τρόπο, γράφοντάς τους ένα γράμμα που ποτέ δεν θα διαβάσουν, που το πήραν μαζί τους. Αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό.

Τέλος, αφήνω γράμματα/σημειώσεις σε ένα «κουτί» αναμνήσεων στα παιδιά μου – το κάθε παιδί έχει το δικό του κουτί και όταν το αισθάνομαι ότι θέλω να καταγράψω κάτι που θα το βρουν πολλά, πολλά χρόνια αργότερα, πιάνω χαρτί και στυλό, αποτυπώνω τις σκέψεις μου και το ρίχνω μέσα στο κουτί. Τους περιγράφω πως είναι αυτή τη στιγμή η ζωή μας, τα κατορθώματά τους, το πώς με κάνουν να νιώθω, το πώς προφέρουν κάποιες λέξεις, όνειρα που μοιράζονται μαζί μου, συμβουλές που μου έρχονται και φοβάμαι μη ξεχάσω αργότερα ή μη δεν είμαι ζωντανή για να τις δώσω. Ποτέ δεν ξέρεις.

Το συμπέρασμα είναι ότι ξεκάθαρα φοβάμαι το θάνατο και τον κάθε μικρό θάνατο – αποχωρισμό. Πέρα από αυτό όμως, βλέπω εξίσου ξεκάθαρα ότι σε κάθε φάση της ζωής μας είμαστε διαφορετικοί. Σκεφτόμαστε διαφορετικά, θέλουμε άλλα πράγματα. Η οπτική, τα γούστα και οι ανάγκες αλλάζουν. Είναι αδύνατο να κρατάς επαφή  με τους παλιούς εαυτούς σου βασιζόμενος στη μνήμη σου. Ούτε καν σε φωτογραφίες και βίντεο. Και για εμένα είναι πολύ σημαντικό το να θυμάμαι πως ένιωθα και πως σκεφτόμουν, ποια ήμουν. Με ανακουφίζει να μπορώ να κοιτάξω με ασφάλεια πίσω μου. Κι όταν λέω ασφάλεια, εννοώ, με τη σιγουριά ότι τα πράγματα ήταν έτσι κι όχι όπως θολά τα θυμάμαι. Εκτός ότι όσο μεγαλώνουμε αλλάζουμε, συμβαίνει και το άλλο. Όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο σκληροί. Λιγότερο ρομαντικοί. Περισσότερο πρακτικοί. Αυτή η αλλαγή δεν μου αρέσει – κατηγορώ πολύ και τα reels σε αυτό. Χαζεύουμε, σκοτώνουμε το χρόνο σε κάτι τελείως ανούσιο και δεν πολυσκεφτόμαστε, ούτε έχουμε χρόνο να αισθανόμαστε. Ο παρελθοντικός εαυτός σου, σε βοηθά να θυμηθείς χαμένες αξίες, ή όπως πολλοί έχουν περιγράψει, το inner child σου.

Γι’ αυτό μου αφήνω σημειώσεις. Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να δίνω μια συνέχεια στον εαυτό μου και στις προηγούμενες εκδοχές του, να μπορώ να επικοινωνήσω με το μέσα μου, ακόμη κι όταν αυτό έχει σχεδόν ξεψυχήσει και τη θέση του έχει πάρει ένα νέο «Εγώ».

Ζήτω οι σημειώσεις και φυσικά η μουσική!