Chapter 38, όπως παλιά

Είχα να γιορτάσω γενέθλια, από όταν έκλεισα τα 30. Αλλά ακόμη και τότε, τα γιόρτασα εντελώς λάθος. Έσβησα για 2η φορά, μια τούρτα με 29 κεράκια, αρνούμενη να αποδεχτώ τη δεκαετία που τώρα πια φτάνει στο τέλος της.

Τα 31 δεν τα γιόρτασα, ήμουν ψυχολογικά ράκος με κάτι προσωπικό μου. Εκείνη τη χρονιά, οι φίλοι μου, μου έκαναν έκπληξη μια τούρτα. Τα κεράκια βυθίστηκαν όπως βυθιζόμουν κι εγώ μέσα μου. Ήταν παρηγοριά ότι δεν με ξέχασαν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν τη διάθεση, αλλά δεν έβρισκα νόημα στην ημέρα. Αλλιώς το είχα φανταστεί.

Στα 32 είχα το ομορφότερο δώρο στα χέρια μου, τη Στεφανία. Όμως τα γενέθλιά μου συνέπεσαν με το 1ο Lockdown. Έφτιαξα παραδοσιακό gateau au chocolat, φτωχικά και με κεριά από κάποια άλλα ξεχασμένα γενέθλια, τα έσβησα με τον Πτι Κερ, το μωρό ήταν μόλις 40 ημερών. Δεν το λες και πάρτι...

Στα 33 ήταν το 2ο Lockadown. Εκείνο το πρωινό, στείλαμε όλοι - εκτός από την Κλαίρη - μήνυμα στον Χαρδαλιά, για να πάρουμε άδεια, να προαυλιστούμε στη Γλυφάδα. Όχι αθλητικά ντυμένοι, αλλά με ένα κοκτέιλ στο χέρι. Η Κλαίρη κυκλοφορούσε στα Νότια Προάστια με χαρτί από γιατρό. Μια φίλη είχε προνοήσει για αυτό. Μεταφερθήκαμε ΠΑΡΑΝΟΜΑ στο σπίτι όπου μου έσβησαν και πάλι τούρτα έκπληξη. Ήπιαμε κι ένα κρασί. Σαν σε κρυφό σχολειό. Στο μεταξύ, είχα τη Σμαράγδα στην κοιλιά, αλλά δεν το ήξερα ακόμα.

Στα 34 η Σμαράγδα ήταν νεογέννητη. Έβαλα πιτζάμες. Το λες και Pijama πάρτι. Δεν ήταν φαντασμαγορικά γενέθλια, με μόλις 2 καλεσμένους και covid test, αλλά ένιωθα πλήρης.

Στα 35 απέδρασα. Βρισκόμουν σε μια βουδιστική στέπα και αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω τη ζωή μου. Ένα μήνα μετά, πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου! Αλλά τούρτα δεν έσβησα.

Στα 36 ήμουν στη Ρώμη. Πόσα χρόνια είχα να ταξιδέψω στο εξωτερικό με τούτα και με εκείνα; Το πρώτο ταξίδι με αεροπλάνο, με τα παιδιά μας. Έσβησα ένα τιραμισού την παραμονή των γενεθλίων. Ανήμερα επιστρέφαμε στην Ελλάδα, χωρίς πλάνο για περαιτέρω εορτασμό. Τουλάχιστον, το τιραμισού άξιζε τις θερμίδες του.

Άλλη μια φορά στο αεροπλάνο της επιστροφής από Παρίσι. Νωρίτερα είχα σβήσει μια κρεμ μπρουλέ σε ένα βαγόνι τραίνου και την προηγούμενη ημέρα είχα γιορτάσει τα 37 μου στη Disneyland. Υπήρχε ένας βαθύς συμβολισμός σε αυτό, που τώρα δεν καλοθυμάμαι, γέρασα.

Είχε έρθει λοιπόν, η χρονιά των 38, που για εμένα ήταν πολύ σημαντικός αριθμός. Μια πύλη στο χωροχρόνο, η ηλικία που οι γονείς μου αποφάσισαν να χωρίσουν τους δρόμους τους και εγώ δεν έχω μνήμες τους πριν από αυτό. Από εδώ κι έπειτα, κατά κάποιο τρόπο, θα μπορούσα να δω και μέσα από τα μάτια τους πως είναι η ζωή. Έλεγα, αν καταφέρω να φτάσω στα 38 και ζω όπως μου αρέσει, θα σημαίνει ότι τη γλίτωσα, επιβίωσα.

Στριφογύριζα λοιπόν την υδρόγειο και σκεφτόμουν, σε ποιο μέρος του κόσμου ήθελα να ταξιδέψω φέτος; Υπήρχε ένα μέρος που άξιζε περισσότερο από όλα τα άλλα για να επισκεφθώ. Το πραγματικό happy place μου... Οι φίλοι μου.

Μαζευτήκαμε όπως παλιά, πόσο είχαμε λείψει ο ένας στον άλλο! Είναι εντελώς διαφορετικό να βρισκόμαστε σκόρπια ανά δυάδες και τριάδες, από να είμαστε όλοι μαζί στον ίδιο χώρο. Ο καθένας με τις σκοτούρες του, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόσο ανάγκη έχουμε ο ένας τον άλλο. Γιατί έγινε τόσο δύσκολο το μαζί; "Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτό το δωμάτιο, είναι οι καλύτεροί μου φίλοι, οι πιο αγαπημένοι μου άνθρωποι", εξήγησα στα παιδιά μου. Κι ήταν τα καλύτερα γενέθλια που έχω να θυμάμαι ως τώρα. Ίσως και η ηλικία που έχω καταλάβει τον εαυτό μου καλύτερα από κάθε άλλη στιγμή της ζωής.

«Η φιλία διπλασιάζει τη χαρά και μοιράζει τη λύπη στα δύο.»

(παράφραση ιδέας από το δοκίμιο Of Friendship του Francis Bacon)