What if: Ένα διαφορετικό χόμπι!

"Στην ιστορία δεν υπάρχουν Αν", θυμάμαι να λέει ένας καθηγητής. Δεν θυμάμαι καν ποιος το είπε για να βάλω το reference, αλλά θα πρέπει να ήταν από τα μαθητικά χρόνια. Τόσο παλιά!

Είναι σύνηθες για εμένα να θυμάμαι μια καλή συμβουλή, ή μια πληροφορία, αλλά όχι την πηγή τους. Αν είναι αρκετά χρήσιμη, την κρατάω και τα υπόλοιπα τα πετάω. Είναι πολύ πιθανό επίσης, να μην έμαθα τίποτα απολύτως από το μάθημα που δίδασκε εκείνος ο Κάποιος, που κάθε άλλο, παρά συμβουλή ήθελε να μας δώσει λέγοντας αυτή την έξυπνη και απολύτως αληθή ατάκα.

Στην ιστορία δεν υπάρχουν "αν", με λίγα λόγια, ό,τι έγινε έγινε. Ή όπως εμένα μου αρέσει ΠΑΡΑΠΟΛΥ να λέω για να προσθέτω λίγο drama στις αφηγήσεις μου, "το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω". Από τον Ηράκλειτο παραφράστηκε αυτό, είμαι σίγουρη.

Όμως ισχύει και για τις προσωπικές μας ιστορίες, όχι μόνο για τα ιστορικά γεγονότα της κάθε εποχής. Μια απόφαση που κότεψες να πάρεις, μια δουλειά που δεν τόλμησες να πάρεις, έναν άνθρωπο που άφησες να σου φύγει, έναν έρωτα που δεν έζησες κ.λπ. Αυτά είναι πάνω κάτω τα χαμένα what if. Και παρότι το ξέρεις, ότι δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και να αλλάξεις το storytime, επιμένεις να το συζητάς και να το αναλύεις.

Δεν βρίσκω τίποτε κακό σε αυτό το παράξενο χόμπι. Το αυτομαστίγωμα είναι μια χαρά σπορ. Αλλά βρίσκω ότι έχει περισσότερο νόημα, να κοιτάζεις πίσω ενώ είσαι ανοικτός να το εξετάσεις κι από διαφορετική οπτική. Είσαι έτοιμος να αναθεωρήσεις, ή θες πάλι να βάλεις την κασέτα σου;

Ένα από τα χιλιάδες προβλήματα που έχουμε οι άνθρωποι, είναι πως όταν πρόκειται για τη δεύτερη ανάγνωση κάποιας ιστορίας, φοράμε παρωπίδες. Η κρίση μας αρχίζει και τελειώνει σε αυτό που θυμόμαστε, που ανάθεμα κι αν θυμόμαστε καλά.

Κάνω καλά αυτό το χόμπι του What if, γιατί δεν μένω μόνο στα δικά μου σενάρια. Ήταν στη φύση μου ίσως, αλλά βοήθησε και η δημοσιογραφία, να ψάχνω απαντήσεις όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Να διασταυρώνω τις πληροφορίες. Κυρίως να ακούω τους άλλους. Αυτό είναι το δύσκολο What if, γιατί απαιτεί χρόνο. Δεν θα πάρεις απαντήσεις σε μια στιγμή. Μπορεί να σου πάρει πολύ καιρό να σχηματίσεις την εικόνα.

Και παρά τον τόσο κόπο, δεν θα αλλάξει τίποτα! Εκτός αν...

Εκτός αν αυτό που σκαλίζεις έχει αξία για το παρόν σου. Άσε το παρελθόν εκεί που ανήκει. Τώρα τι γίνεται, μόνο αυτό έχει σημασία. Μπορεί να καταλήξεις, ότι ευτυχώς που έγινε έτσι κι όχι αλλιώς και τότε κάνεις ό,τι κι εγώ με τις περιττές πληροφορίες. Το πετάς. Κάνε λίγο χώρο στο μυαλό σου, δεν έχεις και πολύ.

Αν όμως θέλεις να αλλάξεις κάτι τώρα, αν προλαβαίνεις, χρειάζεται μεγάλες προσαρμογές. Δεν ξεκινάς να χτίσεις πάνω σε συντρίμμια. Κρατάς μόνο το οικόπεδο και χτίζεις κάτι νέο. Ορίζεις το πλαίσιο. Όπως θα ήταν τότε, δεν μπορεί να είναι. Πως μπορεί να είναι;

Κοπιαστικό θα σου πω.

Το σκέφτομαι κάθε φορά που περνάω μπροστά από κάποια νεόδμητη οικοδομή. Το οικόπεδο είναι ίδιο, η θύμιση του παλιού σπιτιού υπάρχει αλλά κάπως ξεθωριάζει. Ακριβώς επειδή έχει χτιστεί κάτι νέο, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα, το παρελθόν θα ξεχαστεί.

Όμως πρόσεχε. Στην προσπάθεια να χτίσεις το νέο, θα έρθεις αντιμέτωπος με νέα "what ifs" και πιθανώς, θα πάρεις πάλι κάποιες λάθος αποφάσεις. Άρα, η μόνη χρησιμότητα του να θυμάσαι και να σκέφτεσαι το παρελθόν, είναι για να μάθεις κάτι από αυτό. Να τολμήσεις κι ας μη σου βγει, ας αναφωνήσεις και μερικά oops, είναι καλύτερο από τα what if.