Η Οδύσσεια της Αλεξίας 2026 part2

Ο Πτι Κερ και οι σύντροφοί του έφτασαν σε ένα άχαρο χωμάτινο πάρκινγκ. Γύρω τους απλώνονταν καταπράσινες βουνοκορφές και ούτε από μακριά δεν έβλεπαν θάλασσα. Δεν υπήρχαν ιθαγενείς, μόνο αλλοδαποί περαστικοί με μακριά δόρια ομπρέλας, κατέβαιναν την πλαγιά. Σημειώσατε "κατέβαιναν', που σημαίνει, κανείς δεν την ανέβαινε.

Σφίξαμε τα κορδόνια και τα δόντια. Τσάντα θαλάσσης, τσεκ. Ψυγειάκι, τσεκ. Τσάντα σερβάιβορ σχοινιά, νερά και είδη έκτακτης ανάγκης, τσεκ. Τσάντα με πολιτισμένα αντικείμενα όπως κλειδιά αυτοκινήτου, τσεκ. Τσάντα με παιχνίδια θαλάσσης, μάσκες κλπ, τσεκ. Παιδί ένα, παιδί δύο, όλοι παρόντες και ξεκινήσαμε. Από ένα παιδί ο καθένας στο ένα χέρι και, μα τι θράσος, take away καφεδάκια.

Η κατάβαση μια εξαιρετική άσκηση για γλουτούς και καύσης λίπους. Μέσα μου τραγουδούσα, αίμα, δάκρια και ιδρώτας, απ' έξω χαμογελούσα και βροντοφώναζα "περπατώ περπατώ μες το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ" για να τους κάνω τη διαδρομή πιο ευχάριστη. Αυτό κράτησε περίπου ένα χιλιόμετρο, μετά τσακωθήκαμε όπως πάντα. Γιατί ο Πτι Κερ είχε και μια πυξίδα και ήθελε να το κάνει περιπέτεια, κι ήθελε διάλειμμα! Ενώ εγώ μόλις είδα τους πρώτους αλλοδαπούς να οπισθοχωρούν, αποφάσισα ότι στόχος είναι να φτάσω. Απλά να φτάσω. Και να μη σταματήσω πουθενά.

Άρπαξα λοιπόν τη μικρή, σκεπτόμενη ότι αν κουτρουβαλήσει δεν θα με παρασύρει στο γκρεμό και σχεδόν χωρίς ανάσα τραβήξαμε μπροστά. Κάποιες στιγμές αργότερα, περίπου ένα λίτρο ιδρώτα μετά και απώλεια πεντικιούρ σε ένα δάχτυλο, μια τιρκουάζ γραμμή ξεπρόβαλλε μέσα από τα δέντρα. Ήμασταν ακόμη πολύ μακριά. Κι εκεί στρίβω σε λάθος μονοπάτι και προχωράω ακάθεκτη μέσα σε ένα φαράγγι. Τουλάχιστον ήταν δροσερά εκεί κάτω. Μέχρι που άκουσα τις κραυγές της μεγάλης!

Η μεγάλη έπεσε και χτύπησε κυριολεκτικά στο ίσιωμα. Την ώρα του διαλείμματος. "Σας τα έλεγα εγώ να μη σταματήσουμε!", σκέφτηκα να συνεχίσω τον καυγά, αλλά που να σπαταλήσεις ενέργεια εκείνη την ώρα. Άρπαξα πάλι τη μικρή και περπατήσαμε την ανηφοριά προς τα πίσω, γιατί πάνω από όλα, είμαι μάνα.

Άμα σας λέω όλα για κάποιο λόγο γίνονται;

Ξαναβρήκαμε το σωστό μονοπάτι χάρη σε αυτή τη μικρή ατυχία, δεν ήταν δα και κανένας σοβαρός τραυματισμός, μια γρατζουνιά στην πλάτη και μερικές μελανιές, έτσι, για να μη μας ματιάζουν.

Με τα πολλά φτάσαμε, στη Φτέρη.

Στο μεταξύ, οι Λαιστρυγόνες είχαν καταστρέψει τα πλοία των άλλων συντρόφων που σχεδίαζαν να έρθουν δια θαλάσσης. Αλλά κοιτάζοντας πίσω, θεώρησα αδύνατο να επιστρέψουμε από εκεί που ήρθαμε και άρχισα να φλερτάρω με την ιδέα να κολυμπήσω μέχρι το πολυτελές καταμαράν και να τους χιλιοπαρακαλέσω να μας πετάξουν μέχρι κάποιο σημείο πολιτισμού.

Κάποιες ώρες μετά, έχουμε φάει όλες τις προμήθειες και έχουμε αφήσει νερό μόνο για τον Πτι Κερ που θέλοντας και μη θα έπρεπε να επιστρέψει ποδαράτος, για να πάρει το αυτοκίνητο. Εμείς δραπετεύσαμε στη θάλασσα, με σχεδία.

Εντάξει, εντάξει. Δεν ήταν σχεδία, αλλά θαλάσσιο ταξί.

Αλλά να σας πω κάτι, ως τώρα, από τις επτά παραλίες που έχω δει, η Φτέρη είναι η καλύτερη!

Την επόμενη ημέρα, ενωθήκαμε ξανά με τους άλλους συντρόφους και βρεθήκαμε σε μια σπηλιά. Ούτε κατσίκες, ούτε πρόβατα, ούτε Κύκλωπες.