Η Οδύσσεια της Αλεξίας 2026 part1

Γνώριμη κατάσταση. Αύγουστος κι εγώ σε ένα μπαλκόνι με το λαπτοπ, γράφοντας μπροστά σε κάποια θέα. Το μόνο που άλλαξε βασικά, είναι η θέα. Αυτή τη φορά όχι στο Αιγαίο, αλλά στο Ιόνιο. Ναι, πρώτο καλοκαίρι στο Ιόνιο, σε ένα ραντεβού που άργησε δεκαετίες, ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια λιμπιζόμουν την Κεφαλλονιά και τώρα που είμαι εδώ, δεν θυμάμαι τι με εμπόδιζε όλον αυτόν τον καιρό. Μάλλον τίποτα. Μάλλον, απλώς την άφηνα για αργότερα, όπως και τόσα άλλα...

Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν αυτές οι διακοπές κι έχω θέα απέναντι την Ιθάκη, που πάντοτε συμβόλιζε πολλά, ξεκινώντας από τον Όμηρο ακόμη. Και στο μεταξύ, πως τα φέρνει η τύχη, βρέθηκα εδώ λίγες ημέρες αφότου είδα την Οδύσσεια του Νόλαν. Αλλά τέλος πάντων, η Ιθάκη ουδέποτε ήταν στόχος.

Προχθές που λέτε, εδώ που καθόμουν μου ήρθε ένα έντονο deja vu. Κράτησε αρκετά δευτερόλεπτα και στην προσπάθεια να θυμηθώ τι γίνεται παρακάτω και πότε θυμάμαι να ζω αυτή τη στιγμή ξανά, η αίσθηση χάθηκε. Κι όμως είμαι σίγουρη ότι ποτέ ξανά δεν βρέθηκα εδώ, σε αυτό το σπίτι, σε αυτή τη στιγμή, με δύο γκρίζες γάτες που τις ταΐζω ζαμπόν κάθε πρωί, τις κόρες μου να παίζουν Ινδιάνες προσποιούμενες ότι οι δύο ξύλινες κρεμάστρες που κρατούν είναι τόξα και τα παντελόνια του Πτι Κερ τα ψάρια που έπιασαν. Η επιστημονική εξήγηση του deja vu με αφήνει αδιάφορη. Αν ήμουν τόσο πεζή, δεν θα επιχειρούσα ποτέ να γράψω λογοτεχνία εξάλλου.

Είναι νωρίς ακόμη για Αύγουστος, για να σας αφηγηθώ τις περιπέτειές μας, καθότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Όλα όμως ξεκίνησαν από την Πάτρα, όπου φτάνοντας το gps τρελάθηκε κι έδειχνε δύο λιμάνια, το ένα εκ διαμέτρου αντίθετης κατεύθυνσης από το άλλο. "Και τώρα;", άρχισα να πανικοβάλλομαι και να πιέζω τον Πτι Κερ να ρωτήσει τον πρώτο τυχάρπαστο να μας δώσει οδηγίες. "Ρώτα αυτούς! Ρώτα τους τώρα!", τσίριξα στο τελευταίο σταυροδρόμι. Το χαμένο κορμί μας έστειλε λάθος βεβαίως και ο Πτι Κερ ανακτώντας την ψυχραιμία του - σαν αλλοτινός Οδυσσέας αντιστεκόταν σε εμένα την υστέρω Σειρήνα - αποφασίζει να ρωτήσει έναν λιμενικό. Τι πιο λογικό! Κατεβαίνει από το αμάξι, κι εμείς περιμένουμε μέσα με καριδιοχτύπι. Εγώ δηλαδή, οι μικρές ούτε βλεφάρισαν. Ο Πτι Κερ ορμάει στο φυλάκιο και βρίσκει έναν λιμενικό.

"Το πλοίο για Χίο από που φεύγει;", τον ρωτά. Ο λιμενικός μένει με το στόμα ανοιχτό και λίγο πριν το εγκεφαλικό, ενεργοποιείται το autocorrect του Πτι Κερ, "για Κεφαλλονιά εννοούσα!".

Τελικά φτάσαμε στη Σάμη και άθελά μου, τη συνέκρινα με το λιμάνι που γνωρίζω καλύτερα από όλα τα λιμάνια του κόσμο. Το λιμάνι της Παροικιάς στην Πάρο. Εδώ, όλα ήταν εύκολα. Απλά. Δεν υπήρχε κομφούζιο, τροχονόμοι και λιμενικοί να ουρλιάζουν. Δεν υπήρχαν υπερφορτωμένα μηχανάκια, στοιβαγμένα αμάξια με καναπέδες φορτωμένους στη σχάρα, και λίγες ημέρες μετά επιβεβαιώνω ότι δεν έχω δει ούτε μια γουρούνα. "Παράξενα ήσυχο μέρος...", σκέφτηκα. Την Κεφαλλονιά που τόσα χρόνια συζητούσα, δεν την είχαν ανακαλύψει ακόμα όλοι αυτοί οι τουρίστες;

Ανεβαίνοντας βόρεια, για να βρούμε το σπίτι που μένουμε, διαπίστωσα πως οι "κακοί΄δρόμοι" που κάποιοι μου περιέγραφαν, ήταν μάλλον της φαντασίας τους. Ή, δεν έχουν οδηγήσει στην Κρήτη.

Όλα καλά λοιπόν, μέχρι την επόμενη ημέρα το απόγευμα, που πηγαίνοντας προς Άσσο, ένας ολόχρυσος διάδρομος μέσα στη θάλασσα, οδηγούσε στην πύρινη σφαίρα που οι γήινοι ονομάζουμε ήλιος. Ακόμη κι ο Πτι Κερ σταμάτησε στην άκρη του δρόμου για να δούμε το ηλιοβασίλεμα. Να το πω ή να μην το πω; Για το ηλιοβασίλεμα στην Οία λέω ντε. Εκεί που πας να πιαστείς από το πεζούλι, και γλιστράν τα χέρια σου από την γλίτσα ανθρώπινου dna σε μια προσπάθεια να δεις κι εσύ τον ήλιο να δύει ανάμεσα σε wannabe influencers.

Τυχαία σχεδόν αναφέρω τα τρία αυτά νησιά, Πάρο, Σαντορίνη και Κρήτη. Μιας που τα έχω σεργιανίσει τόσες φορές. Κι η Κεφαλλονιά όπως και πολλά άλλα νησιά εικάζω, μπορούν εύκολα να ανταγωνιστούν αυτές τις ομορφιές.

Στέλνω ενθουσιασμένη φωτογραφίες από τις παραλιάρες της Κεφαλλονιάς στον πατέρα μου, ξεχνώντας τελείως προς στιγμή, ότι είναι άνδρας. "Παπαπαπα πέτρες μόνο! Χάλια!", ούτε που πρόσεξε το χρώμα του νερού και το πράσινο που φτάνει μισό μέτρο από τη θάλασσα. Αλλά βέβαια, εσείς που δεν έχετε δύο μικρά παιδιά να βάλετε στο αμάξι μετά την παραλία, σας αρέσει η άμμος! Για ρωτήστε κι εμάς που μέχρι σήμερα βρίσκουμε άμμο από το 2006.

Και μιας που ανέφερα το 2006, πέρασαν 20 καλοκαίρια από το καλοκαίρι που γνώρισα τον Πτι Κερ. Ασ'το καλό!

Η Οδύσσεια του 2026 συνεχίζεται...