To 2026 θα συμβεί πρώτα στο μυαλό σου

Ίσως το 2025 ήταν ένα κάπως αδιάφορο έτος. Ούτε πανηδμίες, ούτε ΔΝΤ, σχετική ηρεμία. Κάνοντας τον απολογισμό μου, όπως κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, κατάφερα να βρω 10 καλές στιγμές και οι περισσότερες αφορούσαν ταξίδια, μεγάλα ή μικρότερα, πάντως, οι πιο δυνατές αναμνήσεις (με την καλή έννοια) με βρήκαν εκτός έδρας. Όμως να σας πω κάτι; Το σημαντικότερο ίσως ήταν, πως δεν υπήρχαν πολλές κακές στιγμές. Δηλαδή, η καθημερινότητα ήταν βατή, ίσως ευχάριστη. Κι αν θυμάμαι καλά, κάτι τέτοιο είχα ευχηθεί στο τέλος του 2024. Να έχω μια χαρούμενη ρουτίνα, δεν ζήτησα πολλά.

Πιστεύω ότι οι ευχές της παραμονής πιάνουν, επειδή είμαι πεπεισμένη ότι τις στιγμές, τις φτιάχνουμε εμείς. Τώρα πια ξέρω, ότι τα highlights θέλουν οργάνωση. Αν τα ταξίδια είναι αυτό που γεμίζει χαρά την καρδιά μου, αποκλείεται να σκοντάψω πάνω σε κάποια βαλίτσα ξαφνικά και να βρεθώ σε ένα αεροδρόμιο ή λιμάνι. Θα πρέπει να το έχω προγραμματίσει. Αυτό συμβαίνει και με τις μικρότερες συγκινήσεις, όπως, για εμένα, το cinema. Από όταν έγινα μαμά, οι βραδινές έξοδοι περιορίστηκαν πολύ, μα δεν μου λείπει να ξενυχτάω σε ορθοστασία σε ένα μπαρ πλημμυρισμένο από κόσμο, πίνοντας ένα μέτριο κοκτέιλ. Όμως μου έλειψε πολύ το cinema. Κάπου εδώ μου έρχεται μια στιγμιαία ανάμνηση από τα σχολικά χρόνια, σε κάποιο μάθημα Γυμνασίου, που συζητούσαμε για όσα μας ευχαριστούν και μια συμμαθήτριά μου - νομίζω η Τίνα - είπε πως με την κολλητή της έχουν στόχο να πηγαίνουν κάθε Κυριακή cinema, όσο διάβασμα κι αν έχουν. Κι είπα κι εγώ στη δική μου κολλητή, ότι το 2026 θα προσπαθήσω να πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα cinema κι εύχομαι να με ακολουθήσει. Εγώ θα το κάνω ούτως ή άλλως!

Το 2025 ανακάλυψα επίσης, ότι δεν με κουράζει ο πολύς κόσμος γύρω μου, όπως πίστευα ως τώρα. Συνάντησα μετά από πολλά χρόνια την πρώτη μου δασκάλα, από το νηπιαγωγείο. Και παρά τη διαφορά ηλικίας, πηγαίνουμε για καφέ και περνάμε ωραία. Συνάντησα τους παλιούς μου συμμαθητές και πέρασα αναπάντεχα καλά. Ξαναβρήκα μια παλιά μου συμφοιτήτρια από το κοινό επαγγελματικό μας πλαίσιο, με την οποία μιλάμε καθημερινά λόγω συνεργασίας, αλλά γελάμε τόσο πολύ ταυτόχρονα, παρότι ως φοιτήτριες δεν ήμασταν φίλες. Μέσα από τη δουλειά αυτή, γνώρισα αρκετούς ενδιαφέροντες ανθρώπους, αλλά και μέρη που ποτέ δεν είχα βρεθεί ως τώρα. Κι απέκτησα ένα νέο ομαδικό γκρουπ μαμάδων στο viber, που μοιραζόμαστε τις σκοτούρες μας και δίνουμε κουράγιο η μια στην άλλη - εννοείται ότι κι εδώ πέφτει πολύ γέλιο.

Αρχές του 2025 αποφάσισα να επιστρέψω στο επάγγελμά μου. Όχι μόνο στο επάγγελμα, αλλά και στο επαγγελματικό πλαίσιο, με τους όρους που θα με έκαναν χαρούμενη - ώστε η Δευτέρα να συνεχίζει να είναι η αγαπημένη μου ημέρα της εβδομάδας. Έστειλα ένα email στον wanna be εργοδότη μου. Όχι σε 10 διαφορετικούς, ούτε καν με ένα καλωπισμένο βιογραφικό. Είμαι αυτή, κάνω αυτό, θέλω αυτό κι αυτό. Στο τέλος εκείνου του μήνα είχα την 1η μου δημοσίευση. Μια πραγματική Οδύσσεια από όλα τα προηγούμενα χρόνια τέλος, όπου έχοντας αφήσει πίσω τη Σκύλλα (marketing) και τη Χάρυβδη (social media) έφτασα επιτέλους στην Ιθάκη μου (την αρθρογραφία). Ήταν ένα απίστευτο restart, μια επαναφορά στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις, η επιστροφή στη βάση. Μια υπενθύμιση ακόμα και για εσένα, ότι πρέπει να βγεις από τη λήθη και να κυνηγήσεις ξανά το στόχο σου.

Συνεχίζοντας στο ίδιο mindset προς το τέλος της χρονιάς αυτής, τα Χριστούγεννα ήθελα οπωσδήποτε να περάσω καλά κι έτσι, κατάλαβα, ότι τα βαρετά οικογενειακά παραδοσιακά τραπέζια δεν είναι για εμένα. Τους παρέσυρα όλους σε ένα διαφορετικό ρεβεγιόν με Christmas Olympics, πρόχειρο sharing φαγητό, τραγούδι στο πιάνο, κι ανήμερα, σε ένα χύμα brunch αντί για καθωσπρέπει μεσημεριανό. Και ζήτησα βοήθεια (επιτέλους). Ναι, να μου φέρεις σαλάτα, ναι, να με βοηθήσεις να στρώσω, ναι, να μου κρατήσεις τα παιδιά για να πάω σε ένα party. Και ναι, στο δικό μου μυαλό, την 1η Ιανουαρίου τρώμε μεξικάνικο, δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά έτσι μου αρέσει κι έτσι κι έγινε. Έγινε, γιατί το σκέφτηκα, το οργάνωσα και το εκτέλεσα όπως ήθελα.

Κάποτε, κάποιος μου είχε πει ότι "τα αυθόρμητα είναι τα πιο ωραία", αλλά είμαστε πια σε μια ηλικία, που, όπως πιστεύω, αν δεν το σχεδιάσεις, απλά δεν θα συμβεί. Εκεί καταλήγω κοιτάζοντας πίσω...

Και κάπου εδώ, μπήκαν οι στόχοι για το 2026, χωρίς καμία μετριοφροσύνη, διότι όπως είπα, κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος, η ζωή μας είναι στα χέρια μας - αλλά κυρίως στη σκέψη μας.