A Zed Story
 

Σε ένα μπαλκόνι στο Ιόνιο... Γνώριμη κατάσταση. Αύγουστος κι εγώ σε ένα μπαλκόνι με το λαπτοπ, γράφοντας μπροστά σε κάποια θέα. Το μόνο που άλλαξε βασικά, είναι η θέα. Αυτή τη φορά όχι στο Αιγαίο, αλλά στο Ιόνιο. Ναι, πρώτο καλοκαίρι στο Ιόνιο, σε ένα ραντεβού που άργησε δεκαετίες, ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια λιμπιζόμουν την Κεφαλλονιά και τώρα που είμαι εδώ, δεν θυμάμαι τι με εμπόδιζε όλον αυτόν τον καιρό. Μάλλον τίποτα. Μάλλον, απλώς την άφηνα για αργότερα, όπως και τόσα άλλα.

Το ξέρατε ότι ήμουν διπλωματικός ακόλουθος του Γαλλικού Προξενείου της Ελλάδας για μια ημέρα; Αχ, τι ωραία ιστορία θυμήθηκα τώρα να σας αφηγηθώ. Ήταν καλοκαίρι του 2014, όταν αποφασίσαμε με την Ειρήνη και τη Μαριλένα να περάσουμε ένα σαββατοκύριακο στις Σπέτσες. Ξεκινάμε λοιπόν με το ολοκαίνουργιο αμάξι της Ειρήνης για Κόστα κι από εκεί, με καραβάκι, να μεταβούμε στο νησί, διαδρομή που είχα την τύχη να κάνω κι άλλες φορές πριν και μετά από αυτό το weekend. Αδιαμφισβήτητα βέ

Η Ματούλα καθόταν δίπλα μου και κρατούσε ανά χείρας την τσάντα. Μου έδειξε πως έχει μέσα ένα πακέτο μωρομάντηλα. "Δεν έχεις χαρτομάντηλα;", τη ρώτησα. Μούγγρισε πως όχι. Ήταν παράξενο, γιατί από την τσάντα της φίλης μου βγαίνουν διάφορα, άρα γιατί όχι χαρτομάντηλα. Ένα Kit Πρόχειρου αλκοτέστ, άλλοτε κινέζικες πατέντες για αυτοσχέδια δημιουργία παγοκύστης, αντηλιακά λιποζάν και πέντε - έξι βεντάλιες σε σχήμα καρπούζι, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, που τις μοίραζε απλόχερα στις

Μανούλα... Χειμώνας πριν τις Πανελλήνιες. Τις δώσαμε μαζί, έτσι το θυμάμαι. Πριν λίγα χρόνια, ο μικρότερος αδελφός μου έδωσε Πανελλήνιες. Ο αδερφός μου είχε συγκεκριμένο στόχο. Θυμάμαι τις αγωνίες του, τους κόπους του, τα εμπόδια που έβρισκε μεγάλα, είτε ήταν, είτε όχι. Που θα οδηγούσε ο δρόμος των Πανελληνίων; Σε μια καλή Σχολή. Και μετά; Ένας μισθός. Όχι τόσο δελεαστικός για τα όσα θα περνούσε μέχρι να τον πάρει στα χέρια ίσως. Όχι στην Ελλάδα, ίσως. Αυτό που βλέπω ότι άλλ

Έκατσα στον καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Το κινητό στο αθόρυβο, παραπεταμένο πιο πέρα. Χίλιες και μια φορές μου ήρθε να το πιάσω, και χίλιες το απέκρουσα. Σκέφτηκα να ανοίξω τηλεόραση. Έπαιζε "Σ'αγαπώ - μ' αγαπάς" και "Κωνσταντίνου κι Ελένης", όπως τα τελευταία 20 χρόνια. "Ήμαρτον", είπα μέσα μου κι έβαλα τελικά να δω ένα ντοκυμαντέρ για τους Εξωγήινους στην Αρχαιότητα, που περισσότερο ενδιαφέρον το βρήκα από τις τσιρίδες των ελληνικών σίριαλ. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για