A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Αυτό το post είναι άκρως εμπιστευτικό και πρέπει να μείνει μυστικό για αρκετό καιρό (ελπίζω) ακόμα. Για όλες εκείνες τις "τελευταίες φορές", που δεν ξέρεις ότι είναι οι τελευταίες φορές... Στεφανία μου, αγγελούδι μου, Σήμερα έκανα τις αγορές του Άγιου Βασίλη. Όχι, δεν είμαι ξωτικό, είμαι "απλώς" η μαμά σου. Πήρα μπόλικο περιτύλιγμα και αράδιασα τα δώρα σας κάτω στο πάτωμα. Ένα χάος το σαλόνι, έχασα το σελοτέιπ 2-3 φορές, ύστερα κόλλησε στα ρούχα και στα μαλλιά μου, μετά δεν

Οι απολύσεις (και οι παραιτήσεις) του Δεκεμβρίου έχουν τη δική τους ιστορία και πρέπει να ακουστεί. Αν το σκέφτεσαι σοβαρά, δες αυτό το άρθρο σαν οιωνό για να το κάνεις. Πρώτα από όλα, ρώτα τον εαυτό σου: Πόσο μισείς τη Δευτέρα από το 1 μέχρι το 10; Ποιος άνθρωπος φαντάζεσαι ότι κάθεται χαιρέκακα στην καρέκλα του γραφείου του, σχεδιάζοντας να σε απολύσει επειδή τον νευρίασες σε προσωπικό επίπεδο; Μα φυσικά, ο Έλληνας εργοδότης. Όχι, δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι, αλλά

Τελευταία χρονιά προσχολικής ηλικίας και έρχομαι αντιμέτωπη για άλλη μια φορά με τον εαυτό μου. Είμαι μόνο εγώ τόσο ανώριμη άραγε; Το μωρό μου εδώ και καιρό, δεν είναι πια μωρό. Γεννήθηκε ένα πρωί, τον Φεβρουάριο του 2020. Έκλαψε τόσο δυνατά μόλις γεννήθηκε, που οι συγγενείς μας το άκουσαν μέχρι έξω, στην αίθουσα αναμονής.  Οι πρώτες ημέρες στο σπίτι ήταν ήρεμες και ατελείωτες. Κάθε απόγευμα περίμενα να ακούσω τις εξελίξεις της Πανδημίας και ένιωθα το σπίτι μας σαν οχυρό. Όλ

Ο τίτλος παραπέμπει σε Λιβιεράτο, απλώς μου φάνηκε χαριτωμένο και είπα να το κοτσάρω. Στην πραγματικότητα, το παρόν άρθρο δεν αναφέρεται στα πάρτι που εγώ δεν ήθελα να πάω, αλλά στα πάρτι που οι άλλοι δεν θέλουνε να πάω και φυσικά, εννοώ τα παιδικά πάρτι. Αλλά κυρίως, το πως από τα παιδιά μας «μαθαίνουμε». Πριν από κάποιο καιρό, έγινε ένα παιδικό πάρτι που η κόρη μου δεν ήταν καλεσμένη. Όλες οι φίλες της ήταν καλεσμένες, αλλά εκείνη όχι. Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά και σίγο

Ένα Σάββατο στο κατάφυτο πάρκο, μια ακόμη παιδική ανάμνηση ξεπήδησε από το υποσυνείδητό μου. Θυμήθηκα το "Φυτολόγιο" και την υπόσχεση ότι μια μέρα θα φτιάξω με τα παιδιά μου τη δική μας συλλογή. Μικρή έπαιζα πολύ στο γραφείο του παππού μου. Εκεί περνούσε τα απογεύματά του ενόσω εγώ σκάλιζα όλα τα συρτάρια του γραφείου και τα ντουλάπια της βιβλιοθήκης – στο μυαλό μου ήταν πολύ μυστηριώδες και πολύ ενδιαφέρον πεδίο εξερεύνησης, ιδίως αν τύχαινε να βρω κάποιο ασυνήθιστο για εμέ

Μπορείς να προβλέψεις όλους τους κινδύνους και να προστατεύεις για πάντα το παιδί σου; Ναι, αν μάθει να σε ακούει μέσα στο μυαλό του. Με...