A Zed Story
 

Το φετινό Πάσχα στο Λεωνίδιο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και πίστεψέ με, είχα μεγάλες προσδοκίες, γιατί άκουγα για αυτό από την HRού μου περισσότερο από δέκα χρόνια. Εμένα με έτρωγε η Πάρος βεβαίως εκείνα τα χρόνια - που να μην την αδικήσω, αξίζει να κάνεις Πάσχα κι εκεί - Επιτάφιο στη Μάρπησσα με τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις της Μεγάλης Εβδομάδας και Ανάσταση στην Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς. Ουάου, ναι. Λοιπόν, ένα ακόμη αγαπημένο Πάσχα ήταν αυτό, που περάσαμε στο μπαλκόν

Ο Πτι Κερ με ξεγέλασε. Τον γνώρισα καλοκαίρι, κατάλαβες; Ο Πτι Κερ δεν είναι καλοκαιρινός τύπος. Είναι βουνίσιος, του αρέσει το κρύο, αγαπάει το χιόνι περισσότερο από το θαλασσινό νερό. Όταν τον γνώρισα, κολυμπούσε στα βαθιά, ήταν μαυρισμένος, ήμασταν σε νησί. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι δεν είναι άνθρωπος του καλοκαιριού. Να' μαστε τώρα, είκοσι χρόνια μετά, με εκείνον να μετράει τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα κάτω από την ομπρέλα για να φύγουμε από την παραλία. "Μα δεν καίγεσαι;

Είχα να γιορτάσω γενέθλια, από όταν έκλεισα τα 30. Αλλά ακόμη και τότε, τα γιόρτασα εντελώς λάθος. Έσβησα για 2η φορά, μια τούρτα με 29 κεράκια, αρνούμενη να αποδεχτώ τη δεκαετία που τώρα πια φτάνει στο τέλος της. Τα 31 δεν τα γιόρτασα, ήμουν ψυχολογικά ράκος με κάτι προσωπικό μου. Εκείνη τη χρονιά, οι φίλοι μου, μου έκαναν έκπληξη μια τούρτα. Τα κεράκια βυθίστηκαν όπως βυθιζόμουν κι εγώ μέσα μου. Ήταν παρηγοριά ότι δεν με ξέχασαν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν τη διάθεση,

Είναι πολλές οι φορές που θέλω να πάω τα παιδιά σινεμά, αλλά παίζει μπούρδες. Όταν έχεις Netflix, Disney+ και ό,τι άλλο μπορεί να έχει ο καθένας από εμάς, περιμένεις από την ταινία που θα δεις στο cinema να δώσει κάτι παραπάνω για να αξίζει τα λεφτά του. Ο Κόσμος των Ζώων είναι από αυτές τις περιπτώσεις. Όχι τις μπούρδες. Τις ταινίες που αξίζουν να πας το παιδί σου και να περάσεις κι εσύ πολύ καλά. Έχω μεγάλη αδυναμία στην Disney Pixar και δεν το κρύβω. Ωστόσο ήμουν επιφυλακτ

Περίμενα να λείπουν από το σπίτι. Μπήκα ύπουλα στα δωμάτιά τους. Πίσω μου έσερνα μια γιγαντοσακούλα σε χαρούμενα χρώματα. Κοίταξα γύρω μου. Χάος. Δάγκωσα τα χείλη μου. Άραγε έκανα το σωστό; Υπήρχε τρόπος να εξιλεωθώ από αυτή την αμαρτία; Δεν έπρεπε να πειράξω τίποτα που βρισκόταν σε κοινή θέα. Μέσα στο δικό τους μπάχαλο, τα παιδιά μου ξέρουν που βρίσκεται το κάθε τι. Ψέματα. Καμιά φορά είναι μπροστά στα μάτια τους και υστεριάζουν πως το έχασαν. Λέω το πατροπαράδοτο, «μήπως ψ

"Στην ιστορία δεν υπάρχουν Αν", θυμάμαι να λέει ένας καθηγητής. Δεν θυμάμαι καν ποιος το είπε για να βάλω το reference, αλλά θα πρέπει να ήταν από τα μαθητικά χρόνια. Τόσο παλιά! Είναι σύνηθες για εμένα να θυμάμαι μια καλή συμβουλή, ή μια πληροφορία, αλλά όχι την πηγή τους. Αν είναι αρκετά χρήσιμη, την κρατάω και τα υπόλοιπα τα πετάω. Είναι πολύ πιθανό επίσης, να μην έμαθα τίποτα απολύτως από το μάθημα που δίδασκε εκείνος ο Κάποιος, που κάθε άλλο, παρά συμβουλή ήθελε να μας δ