A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Career Day στο παλιό μου σχολείο κι εγώ εμφανίζομαι να παρουσιάσω ΜΜΕ & Δημοσιογραφία, αλλά τελικά, μοιράζομαι ένα κοινό μυστικό που έκανε κάποιους να χαμογελάσουν. Ένα βράδυ στο messenger, ένας από τους παλιούς συμμαθητές μου, μου πρότεινε να επισκεφθώ το σχολείο μας για μια ημέρα «καριέρας», που απευθύνεται σε παιδιά Γυμνασίου. Το task ήταν απλό. Να εμφανιστώ μπροστά τους και να τους μιλήσω λίγο για ΜΜΕ και Δημοσιογραφία. «Α, ναι, σωστά, αφού είμαι δημοσιογράφος», σκέφτηκα

Προσωπικό αρχείο & source: https://www.circus-collectibles.com/poster/detail/609 Νομίζω ότι ο ελέφαντας ήταν και είναι ένα από τα πιο αγαπημένα ζώα για τα μικρά παιδιά. Παρά το μεγάλο του μέγεθος δεν μας τρόμαζε. Τον ελέφαντα τον αγαπάς, τον θαυμάζεις. Νιώθεις ότι είναι ένα σοφό ζώο, γεμάτο καλοσύνη. Κι εγώ, δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που είδα ελέφαντα από κοντά, που παρά το μεγάλο του μέγεθος, βλέποντας πρόσφατα τη φωτογραφία του, κατάλαβα ότι επρόκειτο για ένα μωρό ε

Πως ήταν η επιμέλεια στα διαζύγια των 90s και 00s και γιατί η συνεπιμέλεια δεν είναι πανάκεια Σωστά καταλάβατε, ήρθε η ώρα να πω κι εγώ την αποψούλα μου για τη συνεπιμέλεια, ούσα κόρη χωρισμένων γονιών, από ένα διαζύγιο σε σίγουρα όχι ιδανικές συνθήκες. Θέλω να πω, δεν ήταν ένα συναινετικό διαζύγιο, δεν τρώγαμε όλοι μαζί τα Χριστούγεννα, δεν υιοθετήσαμε κανένα σουηδικό έθιμο, μέρος της προίκας μου το χάρηκαν οι δικηγόροι των γονιών μου. Όταν έπειτα από 20 χρόνια, οι γονείς μο

Πρώτη φορά λυπήθηκα που ξεστόλισα το δέντρο μας. Τι υπέροχα Χριστούγεννα και πόσο γρήγορα πέρασαν! Τι ωραίο - αλλά και μελαγχολικό- που είναι να συνειδητοποιείς ότι, για άλλη μια χρονιά, ήσουν τυχερός. Ήσουν με αυτούς που αγαπάς, σε ένα ζεστό σπίτι, με πιάτα και ποτήρια γεμάτα, με ξέγνοιαστες στιγμές, με επιτραπέζια, βόλτες… Ένα σπίτι πλημμυρισμένο με παιδικές φωνές και γέλια. Ρούχα και παιχνίδια πεταμένα παντού. Καθόλου δεν βιαζόμουν να ανοίξουν τα σχολεία φέτος και οι dark

Ίσως το 2025 ήταν ένα κάπως αδιάφορο έτος. Ούτε πανηδμίες, ούτε ΔΝΤ, σχετική ηρεμία. Κάνοντας τον απολογισμό μου, όπως κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, κατάφερα να βρω 10 καλές στιγμές και οι περισσότερες αφορούσαν ταξίδια, μεγάλα ή μικρότερα, πάντως, οι πιο δυνατές αναμνήσεις (με την καλή έννοια) με βρήκαν εκτός έδρας. Όμως να σας πω κάτι; Το σημαντικότερο ίσως ήταν, πως δεν υπήρχαν πολλές κακές στιγμές. Δηλαδή, η καθημερινότητα ήταν βατή, ίσως ευχάριστη. Κι αν θυμάμαι καλά, κάτ

Σε έναν φανταστικό κόσμο, πολύ μακριά από τον δικό μας και σίγουρα ακόμη πιο μακριά από την ελληνική πραγματικότητα, ένα παιδί αναρωτήθηκε, «πότε τρώει η μαμά;». Αμέσως, έτρεξε στο αδελφάκι του, που αν και μικρότερο, ήταν πιο πονηρό. «Πότε τρώει η μαμά; Την έχεις δει να τρώει τελευταία;». Εκείνο σκέφτηκε για κάμποση ώρα και απάντησε. «Ναι! Την ίδια μια φορά, όρθια στην κουζίνα, να τρώει τα αποφάγια μας». Η απάντηση καθησύχασε το μεγαλύτερο παιδί, ώσπου το μικρότερο ρώτησε, «Π