A Zed Story
 

Σφήκες και μυρμήγκια Δεν είχα μεγάλες προσδοκίες από τις διακοπές μας στη Χίο. Ήταν δύσκολο οι παραλίες της να συναγωνιστούν εκείνες της Κεφαλλονιάς. Όμως κάθε ημέρα που περνά, με κερδίζει ολοένα και περισσότερο. Επικρατεί μια αίσθηση ανεμελιάς της δεκαετίας του ’90, τόσο στον κόσμο, όσο και στις υποδομές. Ένα νησί που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, με χωριά αυθεντικά και προσεγμένα, αλλά μακριά από το στυλ των ανοιχτών χολιγουντιανών στούντιο – κάτι ας πούμε σαν το Φισκάρ

Εκεί που τσιρίζουν οι γαρίδες Ακόμη μια ημέρα στο νησί της Χίου με δυνατούς αέρηδες. Κινήσαμε να πάμε σε μια παραλία κοντά στο χωριό Ολύμποι, που θεωρητικά είναι απάνεμη και άρα ασφαλής. Φτάνοντας στην παραλία Σαλαγώνα, μας περιμένουν δύο ευχάριστες εκπλήξεις. Μια καντίνα, από όπου προμηθευτήκαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, και μια λιμνούλα, όπου μια παρέα μικρών παιδιών ψάρευαν γαρίδες με τις απόχες τους. Καθένας μας ενθουσιάστηκε για τους δικούς του λόγους. Είχα ξυπνήσει με

Το Αρχοντικό Ζερβούδη και το εξοχικό της Γιαγιάς Σμαρώ στον Κάμπο ΤΟ μπαμπάς μου οδηγούσε σαν μανιακός, θα χάναμε το πλοίο. Η Νατάσα, αισιόδοξη πάντα, φορώντας γαλάζια σκιά που τόνιζαν κι άλλο τα γαλαζοπράσινα μάτια της, επέμενε ότι θα προλάβουμε. Τελικά, το τζιπ όρμησε τη στιγμή που η μπουκαπόρτα είχε κιόλας απομακρυνθεί από την προβλήτα λίγα χιλιοστά. Αφού γίναμε θέαμα, ανεβήκαμε στο πλοίο, βρήκαμε την καμπίνα μας και κινήσαμε για το εστιατόριο του πλοίου. Έφαγα μπιφτέκια μ

Η οδός Ζερβούδη στα Μεστά Η αλήθεια είναι πως όταν πριν κάποια χρόνια βρέθηκα στο Κάτω Παλαιόκαστρο, στο Καστέλι Χανίων, αναζητώντας το πατρικό του αγαπημένου μου παππού, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Ο παππούς ήταν ακόμη εν ζωή και φρόντισα να βγάλω βίντεο και φωτογραφίες από το ερειπωμένο σπίτι. Αν και στην αρχή της πρώτης μου εγκυμοσύνης, δεν συγκρατήθηκα. Μπήκα μέσα στο σπίτι να το εξερευνήσω. Επέστρεψα ξανά και ξανά κι έκτοτε, κάθε δύο χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω στο Καστέλι.

Από την Κεφαλλονιά στη Χίο Περπατούσα κεντρικά στο Αργοστόλι και θα ορκιζόμουν ότι στην πλατεία έβλεπα στάση μετρό. Φυσικά και όχι, αλλά θα ταίριαζε. Προτελευταίο βράδυ στην Κεφαλλονιά και τα μικρά λυσσάγανε πίνοντας μοκτέιλ και καταβροχθίζοντας ποπ κορν. Είχαμε καταφέρει να επιβιώσουμε από τα μονοπάτια Φτέρης, Κιμηλιάς και Δαφνούδι, με μοναδική σημαντική απώλεια τα παπούτσια μου. Τα ολόλευκα vans μου είχαν γίνει μπεζ από το χώμα, αλλά αφού είχα ακόμη νύχια και πόδια γενικότε

Κατάβαση στη Φτέρη με δύο παπούτσια πάνινα Ο Πτι Κερ και οι σύντροφοί του έφτασαν σε ένα άχαρο χωμάτινο πάρκινγκ. Γύρω τους απλώνονταν καταπράσινες βουνοκορφές και ούτε από μακριά δεν έβλεπαν θάλασσα. Δεν υπήρχαν ιθαγενείς, μόνο αλλοδαποί περαστικοί με μακριά δόρια ομπρέλας, κατέβαιναν την πλαγιά. Σημειώσατε "κατέβαιναν', που σημαίνει, κανείς δεν την ανέβαινε. Σφίξαμε τα κορδόνια και τα δόντια. Τσάντα θαλάσσης, τσεκ. Ψυγειάκι, τσεκ. Τσάντα σερβάιβορ σχοινιά, νερά και είδη έκτ