Α, και να είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει, "Πως πάει η Α' Δημοτικού". Δεν ξέρω. Αλήθεια, δεν ξέρω. Αρχικά ανακάλυψα ότι αντί για οποιοδήποτε αντιπαθητικό ήχο ξυπνητηριού, μπορώ να ξυπνάω με spotify κι αυτό είναι τεράστια αναβάθμιση στη ζωή μου. Κάτι τόσο απλό μου κάνει μεγάλη διαφορά το πρωί που από το παράθυρο βλέπω μαύρη καταχνιά και το μόνο που θέλω από τη ζωή, είναι τα γνωστά "πέντε λεπτά ακόμα". Πιστή στο πρόγραμμά μου, την πρώτη εβδομάδα όλα κύλησαν ρο

Πάνε μέρες τώρα που ξυπνάω πέντε το πρωί και στριφογυρίζω βασανισμένη με τις σκέψεις μου, χωρίς να μπορώ να απελευθερώσω πραγματικά όλη την ένταση που μου προκαλεί το Δημοτικό. Την έβαλα για ύπνο, "μαμά, δεν μπορώ να κοιμηθώ, γιατί είμαι πολύ ενθουσιασμένη!", είπε σβήνοντας το φωτάκι της. Της χάιδεψα τα μαλλάκια και ευχήθηκα να μπορούσα να νιώσω κι εγώ ενθουσιασμό αντί για τρομερή αγωνία. "Προσπάθησε να κοιμηθείς...", απάντησα έπειτα από λίγο και έκλεισα απαλά την πόρτα της.

Συνήθως πηγαίνω με την πεπατημένη όσον αφορά τα παιδιά και την ψυχαγωγία τους, από την άποψη ότι οι γονείς μου έκαναν αρκετά ωραία πράγματα για εμένα κι εγώ τα επαναλαμβάνω στα δικά μου παιδιά. Θέατρο, σινεμά, ταξίδια... Ωστόσο, στην ηλικία τους, από ζωντανή μουσική είχα μόνο τις εξής εμπειρίες: το Μέγαρο Μουσικής και το "ρίξε σπίρτο στο κορμί μου να πυρποληθώ", από το live ελληνικής βραδιάς σε κάποιο ξενοδοχείο των 90s, που φυσικά χόρεψα τσιφτετέλι και κατουρήθηκα πάνω στην