Δημόσιο VS Ιδιωτικό: «Να μην περάσεις ούτε απ’ έξω»

Τώρα τελευταία, λόγω της ηλικίας των παιδιών μου, στα πάρτι και τις παιδικές χαρές το κεντρικό θέμα συζητήσεων είναι το «σε ποιο σχολείο θα πάτε το παιδί σας». Και ξέρετε τι παρατηρώ καιρό και σιωπώ – αλλά αυτό θα αλλάξει τώρα αμέσως; Ότι ποτέ δεν άκουσα γονιό που επέλεξε ιδιωτικό σχολείο για το παιδί του, να ρίχνει λάσπη στο δημόσιο ή να φέρνει σε δύσκολη θέση τον γονιό που επέλεξε το δημόσιο σχολείο ή να υπονοεί κάτι για αυτό. Αντιθέτως, οι γονείς που υπερασπίζονται το δημόσιο σχολείο δεν χάνουν ευκαιρία να προσβάλουν, άλλοτε ευθαρσώς κι άλλοτε με το γάντι, όσους επέλεξαν το ιδιωτικό. Κι ακόμη και τότε, ο γονιός του ιδιωτικού, κρατάει τη γνώμη του για τον εαυτό του και αποφεύγει να ανοίξει το στόμα του και να συγκρουστεί, γιατί, ορθώς, δεν υπάρχει λόγος.  

Λυπάμαι αν δυσαρεστήσω κάποιους, αλλά ναι, αυτό γίνεται πάντα από τους μεν στους δε, όχι το αντίστροφο. Βλέποντας όμως τα τελευταία γεγονότα με τα σχολεία υπό κατάληψη, ή που έπεσε το ταβάνι και πλάκωσε τους μαθητές, ή που σιχαίνονται να πατήσουν το πόδι τους στις τουαλέτες, ή που ο Σύλλογος Γονέων έχει πολιτικό χρώμα και κάνει ό,τι θέλει ενώ ο Διευθυντής φοβάται και τη σκιά του… Θέλω κάτι να πω.

Φυσικά και να υπάρχει δωρεάν παιδεία. Να τα "φτιάξουμε" τα δημόσια σχολεία. Να τα φτιάξουνε βασικά, γιατί εμείς πως να τα φτιάξουμε; Ήδη τα πληρώνουμε, είτε τα χρησιμοποιούμε είτε όχι. Μέχρι τότε, όποιος μπορεί και θέλει να πληρώσει ιδιωτικό, απλά το κάνει, δε ρώτησε τη γνώμη σας.

Υπάρχει ένας ελέφαντας που ακούει στο όνομα «λεφτά» και μια τεράστια παρεξήγηση. Δεν είναι όλοι πλούσιοι όσοι πάνε σε ιδιωτικό, ούτε είναι φτωχοί όσοι πάνε δημόσιο.

Υπάρχουν γονείς που έκοψαν από παντού, για να διαθέσουν αυτό το ποσό για το σχολείο του παιδιού τους. Για τους δικούς τους λόγους ο καθένας. Είτε επειδή ένιωθαν πιο ασφαλείς σε ένα ιδιωτικό, είτε επειδή βόλευε το ωράριο, είτε επειδή το δημόσιο της γειτονιάς τους είναι αντικειμενικά άθλιο, είτε επειδή πιστεύουν ότι αξίζει να πληρώσουν για αυτό και όχι για κάτι άλλο, γούστο τους, καπέλο τους.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που προτιμούν απλώς να ξοδέψουν τα λεφτά τους σε δικές τους δραστηριότητες και αγαθά, σε μια καθημερινή άνεση, από το να πληρώνουν κάτι που τους παρέχεται δωρεάν ούτως ή άλλως, όπως το σχολείο. Και είναι οκ! Μόνο που σε αντίθεση με τους πρώτους, δεν θα το πουν. Θα πουν ότι το ιδιωτικό δεν αξίζει, ότι δεν τους… εκφράζει, ότι δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από το δημόσιο. Και το δέχομαι αν το πιστεύουν, από εκείνους που έχουν φοιτήσει οι ίδιοι ή τα παιδιά τους και στις δύο κατηγορίες σχολείων, αλλά ποιος ο λόγος που προσπαθούν να πείσουν και τους υπόλοιπους;

Όσο για εκείνους που πραγματικά δεν μπορούν να διαθέσουν τα λεφτά, όσα και να κόψουν, γιατί «δεν βγαίνει», ναι, μου φαίνεται λογικό γιατί να θυμίσω ότι ζούμε στην Ελλάδα και όχι στο Λιχτενστάιν. Ωστόσο, πως γίνεται και σχεδόν ποτέ δεν είναι τα λεφτά ο «λόγος».

Δύο είναι οι επικρατέστεροι λόγοι που επιλέγει κάποιος το δημόσιο. Είναι είτε επειδή έχει καλύτερους δασκάλους -η πεποίθηση πηγάζει από την αξιοκρατία που υπάρχει γενικότερα στις δημόσιες υπηρεσίες – είτε επειδή στα ιδιωτικά «σε περνάνε επειδή πλήρωσες». Δηλαδή χρειάζεσαι λαδάκι για να προβιβαστείς στη Δευτέρα δημοτικού ας πούμε. Ή θα πάρεις άριστα, ενώ είσαι βλίτο.

Κι όπως μου αρέσει να συγκρίνω τα πάντα με ένα χειρουργείο, θα πω ότι κι ο καλύτερος χειρουργός του κόσμου, είναι αδύνατο να φέρει καλό αποτέλεσμα, αν το χειρουργικό κρεβάτι είναι σπασμένο, αν πετάνε μύγες μέσα στο χειρουργείο, αν δεν έχει βοηθητικό προσωπικό νοσηλευτή/εργαλειοδότη/τραυματιοφορέα, ή αν δεν του παρέχουν αναλώσιμα, πχ δεν βρίσκει ράμματα να ράψει τον ασθενή στο τέλος της επέμβασης. Ένα τυχαίο παράδειγμα!  

Αναφέρει μια μητέρα τις προάλλες, ότι στο ιδιωτικό σχολείο του παιδιού της θα έκαναν επανάληψη στην ως εκείνη τη στιγμή διδακτέα ύλη ορθογραφίας και τα παιδιά θα εξετάζονταν στην ύλη αυτή, μόλις ένα μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Και η απάντηση του συνομιλητή με παιδί στην αντίστοιχη τάξη στο δημόσιο σχολείο, ήταν «ποιο σχολείο είναι αυτό να μην περάσουμε ούτε απ’ έξω!». Μπορούσε να μην πει τίποτα, έτσι δεν είναι;

Αντιθέτως, εγώ πέρασα έξω από το δικό του σχολείο κατά τις 11 το πρωί και έβλεπα τα Γυμνασιόπαιδα να σχολάνε. Δεν ήταν αργία, δεν γιόρταζε η εκκλησία της γειτονιάς, ούτε είχαν κατάληψη (ακόμα. Αυτό έγινε την επόμενη ημέρα). Ο λόγος που κυκλοφορούσαν έξω από το σχολείο εκείνη την ώρα μου είναι άγνωστος.

Διέσχισαν την κεντρική λεωφόρο και άραξαν σε μια καφετέρια καπνίζοντας το ένα iqos μετά το άλλο και γιατί όχι θα μου πεις! Μαθαίνουν να κυκλοφορούν στον κόσμο και δεν είναι μαντρωμένα σε ένα χρυσό κλουβί ανίδεοι από πραγματική ζωή. Ούτε αναγκάζονται να σχολάσουν αργά, κατάκοποι, τόσες ώρες να ταλαιπωρούνται με τα πούλμαν.

Μεγάλη ταλαιπωρία να σχολάς αργά και πόσο μάλλον να σε τρώνε οι δρόμοι μέσα σε ένα πούλμαν, σε αυτό συμφωνώ και επαυξάνω. Έλα που δεν ξέρω ούτε ένα παιδί, να σχολάει από το σχολείο νωρίς και να πηγαίνει να ξεκουράζεται, αντιθέτως, τρέχουν όλα από τη μια δραστηριότητα στην άλλη κι από ιδιαίτερο σε ιδιαίτερο. Κι αυτό δεν το γλιτώνεις ούτε στο δημόσιο, ούτε στο ιδιωτικό ενδεχομένως. Αλλά να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Δεν έχει σχέση τι ώρα σχολάει κι από ποιο σχολείο, το πρόγραμμα των παιδιών είναι φουλαρισμένο ούτως ή άλλως.

Φυσικά υπάρχουν αξιόλογα δημόσια σχολεία, με αξιόλογους δασκάλους και διευθυντές και αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις. Αλλά αν ζούμε στην ίδια χώρα, ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας.  Φυσικά, υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν βαθιά πεποίθηση ότι τα δημόσια σχολεία είναι καλύτερα από τα ιδιωτικά και θα σου αναλύσουν τη σκέψη τους, εφόσον τους ρωτήσεις. Τίποτα από τα παραπάνω ωστόσο δεν δικαιολογεί το μένος εκείνων που επιτίθενται σε όσους επέλεξαν κάτι διαφορετικό για το παιδί τους, ενώ κυριολεκτικά δεν τους ρώτησε κανείς! Είτε από αδιαφορία, είτε από διακριτικότητα, δεν έχει σημασία.

Κι αυτό που προτείνω, είναι λίγο πολύ αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να εφαρμόζεται και σε σχέση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και με τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Δεν χρειάζεται να τις επιβάλλεις, ούτε να τις φωνάζεις. Διαφορετικά μου θυμίζει λίγο το «μη φωνάζεις χρυσή μου, σε πιστεύουμε!».