Μεταμφιέσεις και 6 ιστορίες αποκριών

Εδώ έχω ντυθεί Μπάμπης και συνοδεύω τη Barbie σε ένα αποκριάτικο πάρτι το 2014

Είχα μια φίλη που μισούσε τις απόκριες. Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί να μισείς τις απόκριες. Μπορεί να μην τρελαίνεσαι, να μην έχεις πάει στο Πατρινό Καρναβάλι ποτέ, ούτε από περιέργεια, αλλά γιατί να τις μισείς;

Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου εξηγεί κάποτε, ότι οι απόκριες είναι μια αφορμή να παριστάνεις κάποιον που δεν είσαι, αλλά που ίσως θα ήθελες να είσαι. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά, σε ένα μασκέ πάρτι, ντύθηκε γιατρός, με πράσινη ενδυμασία χειρουργείου, σκουφάκι χειρουργικό και ένα στηθοσκόπιο να κρέμεται από το λαιμό του. "Μα, αφού είσαι γιατρός!", απορούσα και γελώντας εξηγούσε, πως δεν θα ήθελε να είναι οτιδήποτε άλλο. Προφανώς, έχει ντυθεί και άλλα πράγματα ανά τα χρόνια, δεν ντύνεται αποκλειστικά και μόνο γιατρός, έχει χιούμορ.

Όσο ήμουν παιδί ντύθηκα Χιονάτη, Ποκαχόντας, Ωραία Κοιμωμένη -Α-Β-Ο-Λ-Ο. Δεν ήμουν ποτέ αγοροκόριτσο, αλλά ούτε και πριγκιπισσούλα, αλλά αυτά ντυνόμασταν τότε. Θα έλεγα, πως βρήκα καλύτερα τον εαυτό μου, όταν τελικά ντύθηκα Μαύρη Χήρα σε ένα πάρτι στα τέλη του Δημοτικού. Από τότε, ντύθηκα τραπουλόχαρτο, γουρούνα (miss piggy), κακάσχημη μάγισσα και, κυρίως στην ενήλικη ζωή, όλες οι μεταμφιέσεις μου ήταν κάθε άλλο παρά όμορφες και θηλυκές. Ντύθηκα πανκιό, μέθυσος μεξικανός, άντρας (βλέπε cover photo) άλλη φορά γριά (μεγάλη επιτυχία) και το αγαπημένο μου: Ντόναλντ Τράμπ. Επίσης, επιμελήθηκα πολλές φορές τη μεταμφίεση του Πτι Κερ, με αποκορύφωμα όταν τον έντυσα πριγκίπισσα και άλλη φορά, Τόνι Σφίνο, αλλά και τον φίλο μας τον Θανάση, που τον έντυσα ετοιμόγεννη, με μια μακριά ρόμπα της γιαγιάς μου - ένα έπος.

Έχω την εντύπωση ότι, γενικά, μου είναι πιο αστείο όταν ντύνομαι κάτι αρρενωπό και μέσα μου βαθιά, ίσως θα ήθελα να ζήσω πραγματικά μια ημέρα σαν άντρας. Ποιος ξέρει τι θα έκανα!

Κάποτε στο Πατρινό Καρναβάλι...

Κάποτε, στην αρχή της φοιτητικής μας ζωής, αποφασίσαμε με τις φίλες μου να πάμε στο Πατρινό Καρναβάλι. Καμία δεν οδηγούσε αρκετό καιρό για να πάμε οδικώς, έτσι, επιλέχθηκε η λύση του ΚΤΕΛ για τη μεταφορά μας.

Στην Πάτρα, θα συναντούσαμε μια μεγάλη παρέα, όπου θα διανυκτερεύαμε στρωματσάδα στο πάτωμα του ενός αγοριού που ήταν φοιτητής εκεί. Σε αυτή την περιπέτεια, η αφηγήτρια ανακάλυψε τι εστί Μαυροδάφνη και έκτοτε, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, όπου ένα ερωτικό καυγαδάκι με έστειλε bad trip με τη μαυροδάφνη, ήταν το αγαπημένο μου αλχοολούχο ποτό. Νομίζω, πως μέχρι σήμερα, δεν μπορώ ούτε να τη μυρίσω πια, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί πλέον έχω την τεκίλα αγαπημένη, που δεν με έχει προδώσει ποτέ. In good times and in bad, in sickness and in health. I will love you and honour you all the days of my life, τεκίλα.

Ο Πάρης, ο οικοδεσπότης μας, καθόλου δεν είχε ταραχτεί που 10 άγνωστοι σχεδόν μεταξύ μας, κάναμε κατάληψη στο σαλόνι του, χρησιμοποιούσαμε το μπάνιο του και πιθανώς να ροχαλίζαμε μεθυσμένοι, εκείνο το ένα και μοναδικό βράδυ της φιλοξενίας του. Όχι μόνο αυτό, αλλά μας οργάνωσε σαν tour operator να μας ξεναγήσει στην πόλη, πηγαίνοντάς μας από τη μια πλατεία στην άλλη, όπου χωριζόμασταν να πάει ο καθένας να κάνει αυτό που θέλει και ραντεβού πάλι έξω από το καλύτερο φαστφουντάδικο.

Ανάθεμα κι αν θυμάμαι πως πέρασα τις ώρες μου στην Πάτρα, τίποτα δεν θυμάμαι, εκτός από την παρέλαση, που ήταν ένας εφιάλτης, έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, και κάθε λίγο, κάποια παρέα φοιτητών, αντί για καμάκι, μας χτυπούσαν με φουσκωτά χρωματιστά ρόπαλα στο κεφάλι. Τελικά, το πιο διασκεδαστικό σε αυτή την εμπειρία ήταν η στρωματσάδα.

Δεν ξαναπήγα στο Πατρινό Καρναβάλι και σε κανένα άλλο καρναβάλι - κάπου τότε ανακάλυψα ότι μου είναι εξαιρετικά δυσάρεστο να πηγαίνω σε μέρη με πολύ κόσμο - μέχρι, που έγινα μητέρα και παρέλασα με τα παιδιά μου στο μαθητικό καρναβάλι Γλυφάδας, όπου φέτος θα ντυθώ κάποιος αρχαίος αιγυπτιακός τάφος.

Το Πάρτι του Μανώλη

Φυσικά τα τελευταία χρόνια, είμαι συνήθως άρρωστη από κάποια ίωση που κυκλοφορεί στους βρεφονηπιακούς. Έτσι, όλες οι μεγάλες έξοδοι και τα ταξίδια μου, έχουν κάτι από μυξομπούκωμα, πονόλαιμο και πονοκέφαλο, τα οποία μου χαλάνε τη μισή χαρά. Δε βαριέσαι, ζωή είναι, θα περάσει που λέει κι ο φίλος μας ο Παύλος.

Σπανίως ξεμυτάω από το σπίτι πριν τη δύση του ηλίου, όμως αυτή τη φορά ήμουν καλεσμένη στο πάρτι του αγαπημένου μου εξάδελφου και μέρος του καλέσματος αφορούσε το εντυπωσιακό sunset του venue του πάρτι του. Καθότι είχα ούτως ή άλλως τα χάλια μου από την ίωση, ήμουν άυπνη και κακόκεφη και πιθανώς τσακωμένη με τον Πτι Κερ, έφτιαξα τη στολή μου λίγο πριν ξεκινήσουμε. Έβαλα τα ρούχα του σπιτιού, τα τρύπια και ξεσκισμένα, έδεσα τον μάρσιπο πάνω μου και έβαλα μέσα ένα μωρό, από τις κούκλες των παιδιών μου. Ντύθηκα που λέτε, μωρομάνα. Τόσο απλό. Έβαλα και λίγο φούμο κάτω από το μάτι για να κάνω μαύρους κύκλους, έδεσα και το μαλλί σε mom bun, κι έτοιμη.

Παρκάραμε το αμάξι αρκετά μέτρα μακριά και περπατώντας προς το πάρτι του Μανώλη, διάφοροι περαστικοί με κοίταζαν με συμπόνια και χαμογελούσαν στο ψεύτικο μωρό μου, ώσπου μια κυριούλα άπλωσε το χέρι της να πιάσει το ποδαράκι του μωρού για να μου κάνει παρατήρηση, που το έχω ξεκάλτσωτο μέσα στο κρύο. Hello, KAREN!

Εννοείται ότι στο πάρτι ο κόσμος δεν ήταν ντυμένος κάτι, πέραν των λίγων αξεσουάρ και πιστεύω ότι μέχρι σήμερα, δεν κατάλαβαν ότι εγώ ήμουν.

Όταν πήραμε φωτιά!

Άλλη φορά, πάλι ούσα φοιτήτρια, είμαστε καλεσμένες στο τότε αγόρι της Τζεν-τζεν, που διοργανώνει αποκριάτικο πάρτι, στο υπέρκομψο διαμέρισμά του στο Παγκράτι. Αυτή τη φορά έχω ντυθεί πανκιό, η Τζεν-τζεν κάτι απροσδιόριστο και οι δύο φίλες μας, είχαν ντυθεί μια φυλή που δεν είναι πολιτικώς ορθό να αναφέρω εν έτη 2026, αλλά ήταν οι πιο επιτυχημένες αμφιέσεις εκείνου του πάρτι. Και γενικά, μας τα έχετε ψιλοσπάσει με την πολιτική ορθότητα, λες και δεν μας έφτανε η καταθλιψάρα μας.

Σε αυτό το πάρτι εκτυλίσσεται κι ένα καταπληκτικό ειδύλλιο, όπου ένας φίλος μας, έχει γνωρίσει online μια κουκλάρα με βασιλικές καταβολές, από άλλη χώρα κι αυτή έχει αφήσει τα κάστρα και τα πλούτη της για να ζήσει μαζί του στο Κολωνάκι. Κρίνω ότι όλοι συζητούσαμε σε πηγαδάκια για αυτό το φαντασμαγορικό ζευγάρι που ντυνόταν πάντοτε σετ, όχι μόνο τις απόκριες.

Δεν υπήρχαν σερπαντίνες και κομφετί και εκτός από εμάς, όλοι οι άλλοι ήταν πολύ κομψά μεταμφιεσμένοι, κομψά ντυμένοι με βενετσιάνικες μάσκες, όμορφα χτενίσματα και τακούνια οι γυναίκες, γραβάτες και παπιγιόν οι άνδρες. Εγώ με μια τρελή περούκα, σκουλαρίκια παντού στο πρόσωπο, διχτυωτά καλσόν και γάντια και καθόλου ντροπή, τους έβρισκα όλους ξενέρωτους και οριακά βαριόμουν, ώσπου, κάποια στιγμή, βγαίνει η τούρτα.

Και το κομψό πάρτι, στο κομψό διαμέρισμα, σε λίγες στιγμές έγινε ένα χάος, με τους κομψοντυμένους κυρίους να πετάνε τα ποτά τους πάνω στο τραπέζι για να σβήσουν τη φωτιά που άρπαξε το τραπεζομάντιλο από τα κεράκια - ούτε ξέρω πως έγινε αυτό.

Η πόρτα στο Ροκ Εντ Ρολλ

Συνεχίζοντας χωρίς ντροπή, θα σας πω ότι ουκ ολίγες φορές "φάγαμε πόρτα" από εκείνο το μαγαζί. Με τα γούστα της εποχής, λογικά κυκλοφορούσαμε ωσάν καρνάβαλοι ούτως ή άλλως, ωστόσο, κάθε φορά φτάναμε με αυτοπεποίθηση στην πόρτα τους, πιστεύοντας ότι θα μπούμε. Και κάθε φορά, έφευγα εκνευρισμένη κι έλεγα ότι δεν θα προσπαθήσω ξανά.

Γενικά το Κολωνάκι ήταν αγαπημένος προορισμός της κοριτσοπαρέας μας, ενώ εγώ απέφευγα το κέντρο όσο μπορούσα. Επίσης, σπανίως ακολουθούσα την παρέα σε βραδινές εξόδους, γιατί έβγαινα ραντεβουδάκια με τον Πτι Κερ.

Αλλά εκείνη τη φορά, που ήμασταν μεταμφιεσμένοι ό,τι να'ναι, καταφέραμε επιτυχώς την είσοδό μας στο Ροκ Εντ Ρολλ και νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που μπήκα μέσα. Η Τζεν-τζέν φορούσε λαχανί μαγιό πάνω από τη μπλούζα και δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, πέραν του ότι γενικά ο κόσμος δεν ήταν μεταμφιεσμένος, ούτε χόρευε, ούτε φαινόταν να περνά καλά. Απορούσα γιατί κάνανε όλοι έτσι για το συγκεκριμένο μαγαζί, ακόμη και αργότερα, με κράτηση τραπεζιού πήγα ξανά, συνέχιζα να απορώ τι το σπουδαίο έβρισκαν όλοι.

Οδοντιατρική σχολή Αθηνών

Ως φοιτήτρια, έκανα περισσότερη παρέα με εκκολαπτόμενους οδοντιάτρους, παρά με δημοσιογράφους, κι αυτό, λόγω της Τζεν-τζεν. Έτσι, δεν παρέλειψα να παραστώ στα περισσότερα από τα πάρτι που διοργάνωνε η Οδοντιατρική σχολή Αθηνών.

Κάποια φορά, έχουμε ξεκινήσει να πάμε στο αποκαριάτικο πάρτι των Οδοντιάτρων, με την Τζεν-τζεν στο τιμόνι, ντυμένη πειρατής. Δεν θα ανέφερα ποτέ αυτή την ιστορία, γιατί πραγματικά όλα τα πάρτι τους ήταν ίδια, απλά εκείνη τη φορά, ήμασταν μεταμφιεσμένοι και ευτυχώς, ήμασταν όλοι εξίσου γελοία μεταμφιεσμένοι, δηλαδή, τα είχαμε δώσει όλα.

Η μικροκαμωμένη Τζεν-τζεν ήταν ο πιο ωραίος πειρατής που έχω δει ποτέ, δεν θα περίμενε κανείς ότι το μαύρο παχύ μουστάκι της πηγαίνει τόσο. Κάποια στιγμή μέσα στη βραδιά, γίνεται διαγωνισμός καλύτερης μεταμφίεσης και είμαι σίγουρη ότι θα το κερδίσει. Ήταν ένα από τα φαβορί.

Δεν πειράζει Τρίσια, για εμένα είσαι πάντα νικήτρια.

Με Πιτζάμες στον Πειραιά

Τα χρόνια πέρασαν και ολοένα περισσότερο με απογοήτευαν οι άνθρωποι. Κανείς δεν ήθελε να μεταμφιεστεί, κάθε χρόνο και λιγότερα, με μια στέκα ή ένα γυαλί, ένα τιποτένιο αξεσουάρ κι αυτό, το λέγανε στολή.

Υπήρξε λοιπόν και η περίοδος που βγαίναμε πολύ στον Πειραιά. Είχαμε ένα αγαπημένο μαγαζί, που μεταξύ άλλων είχε και εξαιρετική μουσική. Κι είναι απόκριες, οπότε, προσκαλούν όλους τους θαμώνες να έρθουν ντυμένοι με πιτζάμες! Τι ωραία ιδέα και τι εύκολη μεταμφίεση.

Κανείς δεν ήθελε να μας ακολουθήσει, αλλά σκασίλα μας. Εγώ κι ο Πτι Κερ ξεκινήσαμε από τη Βούλα με τις πιτζάμες - κι επειδή έκανε κρύο, έριξα και μια ρόμπα παππουδίστικη στους ώμους και φύγαμε. Τι άνετα που ήμασταν μέσα στις πιτζαμούλες μας, ορεξάτοι για μπιρίτσα, χορό και μετά, θα τρώγαμε κι ένα street food να έρθει να δέσει.

Και καταφτάνουμε στο Ροκφέλλας και δεν υπάρχει ούτε ένας, μα ούτε ένας με πιτζάμα.

Μην είστε ξενέρωτοι ρε!