Πότε τρώει η μαμά;

Σε έναν φανταστικό κόσμο, πολύ μακριά από τον δικό μας και σίγουρα ακόμη πιο μακριά από την ελληνική πραγματικότητα, ένα παιδί αναρωτήθηκε, «πότε τρώει η μαμά;».

Αμέσως, έτρεξε στο αδελφάκι του, που αν και μικρότερο, ήταν πιο πονηρό. «Πότε τρώει η μαμά; Την έχεις δει να τρώει τελευταία;». Εκείνο σκέφτηκε για κάμποση ώρα και απάντησε. «Ναι! Την ίδια μια φορά, όρθια στην κουζίνα, να τρώει τα αποφάγια μας».

Η απάντηση καθησύχασε το μεγαλύτερο παιδί, ώσπου το μικρότερο ρώτησε, «Πότε κοιμάται η μαμά; Αφού πάντα μας βάζει για ύπνο και πάντα είναι ξύπνια όταν εμείς ξυπνάμε!». Το μεγαλύτερο παιδί προσπάθησε να θυμηθεί, αν έχει δει ποτέ τη μαμά τους να κοιμάται. «Έχεις δίκιο! Ακόμη και τις αργίες, και στις διακοπές… Είναι πάντα ξύπνια!».

«Πότε πάει κάνει μπάνιο η μαμά; Πότε πηγαίνει στην τουαλέτα; Μήπως η μαμά είναι ρομπότ; Μήπως είναι...εξωγήινος;», συμπλήρωσε ανήσυχα. «Μπορεί να πηγαίνει όταν κοιμόμαστε», απάντησε το πονηρό μικρότερο αδελφάκι. «Μα τότε, σίγουρα δεν κοιμάται. Δεν προλαβαίνει. Αφού, όταν κοιμόμαστε, πρέπει να μαγειρέψει, να μαζέψει το σαλόνι από τα παιχνίδια μας, να φάει, να πιει νερό, να κάνει μπάνιο...».

Το μεγάλο παιδί είχε πάρει μια απάντηση. Η μαμά τα έκανε όλα τη νύχτα, όταν όλο το σπίτι κοιμόταν. Άρα, η μαμά δεν είναι σαν τους άλλους ένοικους του σπιτιού, γιατί δεν χρειάζεται να κοιμάται. Μα ήταν και κάτι άλλο που του έβαλε υποψίες, πως κάτι δεν πάει καλά με τη μαμά τους. «Η μαμά γιατί ποτέ δεν αρρωσταίνει;».

Καθώς σκεφτόμουν αυτή την ιστορία, που ταιριάζει δυστυχώς στις περισσότερες μητέρες που γνωρίζω, αισθάνθηκα για πρώτη φορά ίσως, ότι έχω κάνει κάτι καλά ως μαμά. Ή μάλλον, ως Αλεξία, όχι ως μαμά. Δεν κάνω καμία δουλειά τη νύχτα, μπορώ και τις κάνω όσο είμαστε όλοι ξύπνιοι. Μαγειρεύω, τρώω, μαζεύω, καθαρίζω όσο είναι τα παιδιά ξύπνια, μέσα στο σπίτι. «Μα σε αφήνουν σε ησυχία;». Ναι γιατί το έκανα από day 1.

Ανακοινώνω ότι θα βάλω ηλεκτρική και πρέπει να μαζέψουν οτιδήποτε βρίσκεται στο πάτωμα. Κι επιτέλους, πάνε να παίξουν μέσα σε κάποιο δικό τους δωμάτιο (λατρεύω την ηλεκτρική σκούπα). Όταν ήταν βρέφη, τα άφηνα να με βλέπουν να κάνω δουλειές όσο έπαιζαν, δεν είχαν μάθει λοιπόν στην απαίτηση να ασχολούμαι αποκλειστικά μαζί τους όσο είναι ξύπνια.

Διεκδίκησα τον μεσημεριανό μου ύπνο το Σάββατο, ακόμη κι όταν ήταν πολύ μικρά – ασχέτως που κοιμόμουν στο χώρο που έπαιζαν και με το ένα μάτι ανοιχτό για να επιβλέπω. Πάντως έμαθαν ότι έχω τη δική μου ώρα ξεκούρασης. Τώρα πια δίνω την επιλογή: Μπορείτε να έρθετε στο κρεβάτι μου να κοιμηθούμε λίγο μαζί, ή να παίξετε ήσυχα και να μη με ενοχλήσετε μέχρι να ακούσετε το ξυπνητήρι. Το power nap μου είναι το καλύτερο δώρο που έκανα στον εαυτό μου μέσα από τον κατσικόδρομο της μητρότητας.

Αναγκάστηκαν να φάνε μόνα τους από όταν έπιασαν κουτάλι κι εγώ έτρωγα μαζί τους. Μπορεί να βοηθήσω, αλλά όχι να ταΐσω, γιατί πρέπει να φάω κι εγώ. Το ίδιο συμβαίνει όταν πηγαίνουμε έξω για φαγητό. Απολαμβάνω την έξοδό μου, δεν είμαι εκεί για να ταΐσω και να ταλαιπωρηθώ, αλλά για να φάω και να περάσω καλά κι εγώ.

Η πόρτα του μπάνιου δεν κλειδώνει και προφανώς είχα επισκέψεις σε ακατάλληλες στιγμές όταν ήταν πιο μικρά. Άλλες φορές πιο ήρεμα, άλλες φορές πιο θυμωμένη, τους ζητούσα να φύγουν και να με περιμένουν έξω. Όταν εκείνα χρησιμοποιούν το μπάνιο, κάνω το ίδιο. Περιμένω απ’ έξω (ή βρίσκω ευκαιρία να κάνω κάποια μικρή δουλειά). Πλέον, ανακοινώνω ότι μπαίνω μέχρι και για λούσιμο και φεύγω ανενόχλητη από το οπτικό τους πεδίο και δεν με ενοχλεί κανείς, για όση ώρα θέλω.

Τέλος, όταν ακούμε μουσική, διαλέγουμε από ένα τραγούδι που θέλουμε να ακούσει ο καθένας. Αναγκάζονται να ακούν και τη δική μου μουσική. Με λίγα λόγια, ξέρουν ότι είμαι άνθρωπος, όχι ρομπότ. Και μάλιστα, ότι είμαι ενήλικας άνθρωπος, όχι παιδί.

Φυσικά, όλα αυτά γίνονται με το ανάλογο κόστος. Με πειθαρχία, με πρόγραμμα και με πολλές ατζαμιές. Προφανώς όταν τρώει μόνο του το παιδί θα λερώσει το σύμπαν μέχρι να μάθει να μη το κάνει. Όταν θα το αφήσεις να κάνει μπάνιο μόνο του θα χρειαστεί να σφουγγαρίσεις, αλλά μόνο μέχρι να μάθει. Όταν τα μάθει, ξέρεις τι θα έχεις κερδίσει; Ένα αυτόνομο παιδί, αλλά κυρίως, την ελευθερία σου.

Τροφή για σκέψη…