Βασανιστήρια και άλλα παιχνίδια

Νιώθω ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά όταν ήμουν παιδί. Μου έφερναν ένα δώρο και είχα πάντα χώρο στο δωμάτιο για αυτό και ουδέποτε αντιλήφθηκα ότι μου εξαφάνιζαν οι γονείς μου παλιά παιχνίδια. Το άνοιγα με κάποιον τρόπο, πραγματικά δεν ήταν τόσο πολύπλοκη η συσκευασία, δεν χρειαζόμουν ούτε ψαλίδια, ούτε κοπίδια, ούτε κομπρεσέρ για να τα ανοίξω. Δεν χρειαζόταν να διαβάσω οδηγίες για να παίξω, το άνοιγα κι απλώς ήξερα πως παίζεται. Και δεν ζάλιζα κανέναν με το παιχνίδι μου, καθόμουν σαν καλό μοναχοπαίδι και έπαιζα ήσυχα στο δωμάτιό μου, κάνοντας φανταστικούς διαλόγους στο μυαλό μου, οκέι μπορεί και να παραμιλούσα λίγο, και κάπως, τα έπαιζα μόνη μου.

Καθώς ποτέ δεν ξέρεις σε ποιανού τα χέρια θα πέσει αυτό εδώ το Post, να διευκρινίσω ότι η διάθεσή μου είναι χιουμοριστική - κι ας μη μου φαίνεται πάντα.

Τους έχω πει, πριν ανοίξουν ένα δώρο, να το δω, γιατί αν είναι κάτι που ήδη έχουμε, να μπορούμε να το αλλάξουμε. Είναι μια ειλικρινής δήλωση από πλευράς μου, αλλά έχω σκεφτεί επίσης, ότι μπορεί να μην το έχουμε, γιατί δεν θέλουμε να το έχουμε. "Μα γιατί μαμά;", θα απορήσει το παιδί. Γιατί δεν έχω υπομονή και ούτε εσύ έχεις, είναι η απάντηση, μη αποδεκτή για ένα παιδί.

Την πρώτη φορά που μου έφεραν plexi flexi δεν ήξερα. Λέω, για να το φέρουν, καλό θα είναι. Θα μάθω κι εγώ μια τέχνη. Για όποιον δεν γνωρίζει, τα Plexi Flexi αποτελούνται από ένα εκατομμύριο μικροσκοπικά λαστιχάκια, τα οποία με έναν τρόπο που μου είναι αδύνατο να καταλάβω, τα πλέκεις για να φτιάξεις βραχιόλια και κολιέ. Έχουν κι ένα εργαλείο, που δήθεν σε βοηθάει να κάνεις πιο περίπλοκα πλεξίματα και σχέδια κι ας είμαστε ειλικρινείς, είναι για να παίξεις εσύ, γιατί το προσχολικής ηλικίας παιδί σου δεν μπορεί να πλέξει μόνο του. Τουλάχιστον τα δικά μου παιδιά, δεν μπόρεσαν. Τα μυριάδες λαστιχάκια, σκορπίζουν στο πάτωμα και πρέπει να τα ξαναβάλω στην κασετίνα με τις μικροσκοπικές θήκες, ανά χρώμα. Γιατί είμαι ψυχαναγκαστική βεβαίως. Με πολυ κόπο, κατάφερα να φτιάξω μερικά βραχιόλια, που ουδέποτε φόρεσε το παιδί. Όμως, ξενύχτησε αρκετά βράδια προσπαθώντας να πλέξει μόνο του, με αποτέλεσμα να μην τα καταφέρει και να εκνευριστεί κ.ο.κ. Ευτυχώς, μπήκε σε ένα κουτί και αποθηκεύτηκε έως ότου έρθει η σωστή ηλικία, όπου θα μπορεί αν θέλει να πλέξει, χωρίς να πρέπει να ξαναδώ 10 ώρες Youtube με tutorials.

Κι έρχεται εκείνη ημέρα, που κάποιος άλλος μας φέρνει Plexi flexi και θέλω να εξαφανίσω τη σακούλα πριν το δουν, αλλά δεν προλαβαίνω. Δείχνουμε όλοι ενθουσιασμό για το δώρο και ψάχνοντας στα σκουπίδια, βρίσκω την κάρτα αλλαγής και αποθηκεύω κάπου "ψηλά" για να μπορέσω να το αλλάξω την επόμενη ημέρα. Τα παιδιά φεύγουν από το οπτικό μου πεδίο κι εγώ ήσυχη κάθομαι στο τραπέζι μου με τους μεγάλους, να φάμε και να πιούμε. Και στο τέλος του γεύματος, ανακαλύπτω ότι η σακούλα κατέβηκε, το κουτί ανοίχτηκε και τα λαστιχάκια βρίσκονται στο πάτωμα παντού.

Ένα άλλο που το βλέπω και πλέον αγανακτώ, είναι τα προϊόντα παιδικού μακιγιάζ. Ήρθε που λέτε μια κασετίνα, με σκιές, μολύβια, κραγιόν και βερνίκια νυχιών και ενδεχομένως, να ήταν και δικό μου απωθημένο. Στα δικά μου χρόνια, είχα ένα αντίστοιχο παιχνίδι με ψεύτικα βαφτικά, δηλαδή, δεν έβγαζαν χρώμα. Μάλιστα, είναι από εκείνες τις ιστορίες που η θεία μου η Αφροδίτη θα πει σε κάθε οικογενειακό τραπέζι, μέχρι να το μάθει και ο τελευταίος μας συγγενής, πως καθόμουν στην άκρη της πισίνας και έκανα ότι φοράω κραγιόν, πριν πέσω να κολυμπήσω. Μια χαρά ήταν το ψεύτικο παίδες. Μια χαρά ήταν. Βγαίνει που λέτε η Σμαράγδα (η μικρή μου κόρη) μια μέρα από το δωμάτιό της, έχοντας τραβήξει μια γραμμή μαύρο μολύβι από το ένα φρύδι μέχρι το άλλο μονοκόμματο, σαν αλλοτινή Φρίντα Κάλο. Κόκκινο κραγιόν οπουδήποτε, εκτός από τα χειλάκια της και στα μάγουλα ιριδίζουσα μωβ σκιά ματιών. Και όχι μόνο εμφανίστηκε πολύ υπερήφανη στο σαλόνι, σε αυτή την κατάσταση, αλλά μας ρωτούσε γεμάτη αυτοπεποίθηση, αν είναι όμορφη. Το δε μανό νυχιών, δεν ήταν από αυτά που φεύγουν με νερό, αλλά κανονικά μανό, που προλάβαμε να προβάρουμε στα νύχια του μπαμπά τους και αργότερα διαπιστώσαμε, ότι δεν είχαμε ασετόν στο σπίτι.

Με τις πλαστελίνες δεν έχω τόσο θέμα, παρότι έχουν καταστρέψει αναρίθμητες κάλτσες και ίσως, ήταν αυτό που έφαγε ο σκύλος μας και χάσαμε την εκδρομή της 28ης αφού πιστεύαμε ότι θα πεθάνει από τους εμετούς. Αλλά όχι, δεν θα βάλω στη λίστα με τα απαγορευμένα τις πλαστελίνες, γιατί σέβομαι το παιδί που ήμουν κάποτε και θυμάμαι πόσο καλά περνούσα με αυτές. Υπάρχει κάτι χειρότερο από τις πλαστελίνες και χειρότερο από τα Plexi flexi, δεν έχουν συγκεκριμένο όνομα, αλλά αποτελείται από τρία εκατομμύρια μικρά μπιλάκια, μεγέθους σπόρων chia, που ακόμα δεν έχω καταλάβει πως τα κολλάς και φτιάχνεις ζωγραφιές με αυτά. Την πρώτη φορά που άδειασε στο πάτωμα κι έκατσα να τα μαζέψω, αποφάσιζα μέσα μου ότι είναι η τελευταία φορά. Την επόμενη, τα ρούφηξε όλα η κακιά μου σκούπα. ΟΥΨ!

Γενικά, υπάρχει λόγος που τα παιχνίδια αναγράφουν πάνω την ηλικία στην οποία απευθύνεται το καθένα. Έρχεται λοιπόν μια άλλη φορά, ένα παιχνίδι που ήταν για μεγαλύτερη ηλικία, το οποίο το είχε ζητήσει το ίδιο το παιδί. Τι να ξέρει κι αυτό το έρμο. Και είναι να φτιάξουμε λέει, δικά μας σαπουνάκια, δικές μας κολόνιες και κάτι άλλα καλλυντικά. Και να σου η γλυκερίνη, και να σου το κιτρικό οξύ, και να πρέπει να λιώσεις τη γλυκερίνη στα μικροκύματα, να πρέπει να βάλεις χειρουργικά γάντια στο παιδί, που δεν καταλαβαίνει που πάνε τα δάχτυλα και χάνεις περίπου τη μισή σου ζωή προσπαθώντας να του τα φορέσεις. Έχοντας εξαντλήσει όλα τα αποθέματα υπομονής και καλής διάθεσης, στο πως φοράμε τα γαμωγάντια, καταλήγεις να φτιάχνεις τα σαπουνάκια με μίσος. Όταν τελικά τα βγάλαμε από τη φόρμα, ήταν καλούτσικα θα πω. Αλλά τα είχα φτιάξει 99% μόνη μου.

Έχω αγοράσει κι εγώ παιχνίδια που μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή, δεν είναι πάντοτε αλλονών το φταίξιμο. Μια φορά για παράδειγμα, πήρα γλίτσα, γιατί εμένα δεν μου έπαιρναν κι είναι ένα από τα παιδικά μου τραύματα. Ήταν πολύ εύκολο και γρήγορο να καταλάβω γιατί δεν μου έπαιρναν. Δηλαδή, αν δεν χωνεύετε κάποιον γονιό, πηγαίντε του δώρο για το παιδί γλίτσα. Πολλή γλίτσα, τόνους γλίτσας.

Επίσης, εγώ είχα μεγάλη αγάπη στις Barbie (βλέπε την ιστορία με το Κουκλόσπιτο). Πίστευα, ότι θα παίξω με τις κόρες μου με τεράστια χαρά και είχα νευριάσει πολύ, που την 1η Barbie της Στεφανίας, την έφερε πολύ πρώιμα, μια μακρινή της θεία. Είχα ονειρευτεί ότι θα πάμε μαζί να διαλέξουμε την πρώτη της κούκλα, που ήθελα οπωσδήποτε να της την αγοράσω εγώ. Η Στεφανία ήταν πολύ αδιάφορη με εκείνη τη Barbie, αλλά ήταν και μικρή σε ηλικία, οπότε θεώρησα ότι δεν ήρθε ακόμη η ώρα για αυτό το παιχνίδι. Αργότερα, βρήκα μια πολύ εντυπωσιακή Barbie και της την πήρα, πήρα κι έναν Ken γιατί θυμάμαι πάντα να δυσανασχετώ που οι δικές μου Barbie δεν είχαν γκόμενο. Έπειτα, το παιδί μεγάλωσε και άρχισαν πολλοί να φέρνουν για δώρο μια ακόμη Barbie, που μαζί με εκείνες της Σμαράγδας, είναι τώρα περίπου 20 στο σύνολο. Κάποιες συλλεκτικές, κάποιες από ηρωίδες της Disney και γενικότερα, αν τις έκαναν συλλογή θα ήταν μια αξιόλογη συλλογή. Αλλά το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν τις παίζουν. Τουλάχιστον, όχι με την αγάπη που τις έπαιζα εγώ. Το πιο δυσάρεστο όμως είναι, πως ούτε εγώ θυμάμαι πια να παίξω, έχασα τελείως αυτή την ικανότητα!

Τα τελευταία της λίστας τα έχω ομαδοποιήσει, για να συντομεύω και επειδή, δεν χρειάζεται εξήγηση, γιατί είναι κακή ιδέα να τα πάρεις. Φθηνά ρομποτικά πλάσματα/κούκλες/ζώα που κάνουν επαναλαμβανόμενο, δυσάρεστο ήχο και χαλάνε παραπολύ εύκολα και οτιδήποτε άλλο θέλει τον γονιό να έχει τελειώσει Πολυτεχνείο για να το φέρει εις πέρας.

Και παρά την επιχειρηματολογία μου, μέσα μου με κατηγορώ, ότι τελικά, φταίω εγώ που βαριέμαι να παίξω και θέλω κάτι εύκολο.