O καθ. Φινί-Τερμινέ (blast from the past)

Είναι 2011 κι είμαι φοιτήτρια μεταπτυχιακού στη Γαλλία. Κι αυτό, είναι ένα ακόμα intervention-μάθημα μεταπτυχιακού που έκανε τη διαφορά και συντάραξε τους μαθητές της Τουλούζης. Αυτή τη φορά, ο επισκέπτης καθηγητής ήταν… Έλληνας. Ήμουν σίγουρη ότι οι συμφοιτητές μου θα τον γράψουν και δεν θα έρθουν στο μάθημα, όπως άλλωστε κάνανε και στον Ισπανό. Αλλά έκανα λάθος…

Ήταν Πέμπτη απόγευμα κι η αίθουσα ήταν γεμάτη από junior professionals  που διψούσαν για γνώση. Κι άλλωστε, τόσο καιρό διαφημίζω την Ελλάδα σαν παραδεισένιο τουριστικό προορισμό. Σε αυτό παρέλειψα να πω ότι οι ταξιτζήδες το καλοκαίρι φωνάζανε στους κατατρεγμένους τουρίστες «χαχα-τρέξτε ρε, κάντε και λίγο γυμναστική» ή πως 12 Αυστραλοί με όνειρο ζωής να δουν τον Παρθενώνα ταξιδέψανε  20 ώρες και δεν μπόρεσαν να ανεβούν ποτέ την Ακρόπολη, διότι οι συνδικαλιστές μπλοκάρανε τις πόρτες. Δεν τα είπα ποτέ αυτά, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο… Κι έτσι, όλοι κρεμόμασταν από τα χείλη του κύριου Φινί-τερμινέ (nickname).

Ο Φινί- τερμινέ θα δίδασκε στα γαλλικά. Όπως στην Ελλάδα, έτσι και στο Université 1 Capitople, υπήρχε πρόβλημα οργάνωσης. Την πρώτη ώρα δεν είχαμε προζέκτορα, οπότε ο Προφέσορας άρχισε με γενικολογίες, έκανε χιουμοράκι και μιλούσε ακατάπαυστα για τον εαυτό του. «Αυτό δεν είναι διάλεξη, αυτό είναι stand up comedy», σκέφτηκα. Άρχισε να μας εξιστορεί την πορεία του, μιλώντας για τη ζωή σου – βγαλμένη σαν από μυθιστόρημα- και όποτε το θυμόταν μιλούσε και λίγο για την Ελλάδα. «Στην Ελλάδα κάποτε παράγαμε όλα τα γεωργικά προϊόντα και μετά ήρθαν οι σκατογερμανοί κι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και μας ανάγκασαν να πουλάμε «λα πατάτ Εσπανιόλ», «λα τομάτ, ετσι; Ου ε λα τομάτ; Λα τομάτ ντε Λιβυή ». Μερικές φορές ούτε εμείς καταλαβαίναμε τα γαλλοελληνικά του, η Φανή, η άλλη Ελληνίδα του master- κρυβόταν πίσω από το ντοσιέ της κι εγώ τη σκουντούσα συνέχεια μη μπορώντας να συγκρατήσω το γέλιο μου. Τουλάχιστον μέχρι αυτό το σημείο, ο Προφέσορας υπερασπιζόταν κάπως τη χώρα. «Εγώ με τον καθηγητή σας τον …. (υπευθυνος του μαστερ) είμαστε «ντεζ αμί καρδιάκ! Καρντιάκ ετσι; Κιέλ μό! (τι λέξη!)». Έλα ντε; Τι λέξη; Οι γάλλοι δεν είχαν ξανακούσει την έκφραση. Έφερα το χέρι στην καρδιά και τους εξήγησα, ενώ παράλληλα ένιωθα να ζητάω συγνώμη. Παρακαλούσα να έρθει ο γαμωπροτζέκτορας να αρχίσει το μάθημα, για να γλιτώσουμε τα χειρότερα.

Ευτυχώς κατέφθασε η μικροκαμωμένη γραμματεύς με τον προτζέκτορα. Μπήκε στην τάξη χωρίς να χτυπήσει πόρτα, προσπέρασε όλα τα θρανία κι άφησε τον ογκώδη προτζέκτορα στο πρώτο θρανίο. Τον κοίταζε με απορία, διότι εκείνος την πέρασε για μαθήτρια και την ειρωνευόταν που μπήκε καθυστερημένη. Η γραμματεύς έφυγε με χιλιάδες απορίες κι ο Προφέσορας συνέχισε για άλλη μια ώρα να ρητορεύει, διότι δεν κατάλαβε ότι η μυστηριώδης μαύρη βαλίτσα που άφησε η Κοραλί (η γραμματεύς), ήταν προτζέκτορας κι όχι βόμβα. Και συνέχισε  «Εσείς εκεί οι Κινέζοι», είπε δείχνοντας στους Κινέζους συμφοιτητές, «μου κάνει εντύπωση που έρχεστε στην Ευρώπη να σπουδάσετε. Ελπίζω να θέλετε να πάτε πίσω, αν και ξέρω ότι μερικοί σκοπεύετε να μείνετε εδώ. Σας έχουμε και στην Ελλάδα, περισσότερους από όλους μπορούμε να αντέξουμε!». Δεν ξέρω πως το εννοούσε, αλλά η μετάφραση είναι αυτή, σας το λέω, διότι μετά από τόσους μήνες στη Γαλλία είμαι σε θέση. Κατάλαβες; Κατάλαβα να λες. (την επόμενη μέρα ήρθαν μόνο 3 από τους 10 κινέζους, προφανώς αυτοί που δεν κατάλαβαν τίποτα από τα κομπλιμέντα).

Ας μη βιαστώ να τον κρίνω, είπα, το power point θα φώτιζε την Ελλάδα με χρώμα… (μόνο για το χρώμα έπεσα μέσα). Λίγο πριν αρχίσει η παρουσίαση του power point όμως, ο Προφέσορας ήθελε να δώσει μερικές διευκρινίσεις για το τι εστί Ελλάδα. «Και οι Έλληνες έχουν μανία με τον Αλεξάντερ λε Γκράν (Μέγας Αλέξανδρος)… Il a fait pas la civilization mes amis, il a fait la guerre! (δεν έκανε πολιτισμό, πόλεμο έκανε!) ετσι; Κι απρέ του, ιλ ετέ γκέι (δεν χρειάζεστε μετάφραση νομίζω)». Ουί, ιλ ετέ gay! Τα κορίτσια από δω μπορούν να διαφωνήσουνε…Ο κόσμος το έχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι! (κάπως το μετέφρασε στα γαλλικά αλλά θα παραλείψω τώρα). Ε λες Αμερικέν, έκαναν μια ταινία και το είπανε και στην Ελλάδα παραλίγο να γίνει επανάσταση!».

«En Grèce, δεν παράγουμε τίποτα! Rien de rien! Α λ’επόκ, θα σας πω μια ιστουάρ…» κι άρχιζε πάλι τις ιστορίες του. «Και τώρα, personne μα personne  (κανείς ΜΑ κανείς) δεν ξέρει τι θα απογίνουμε. Ζε πε βου ντίρ que (μπορώ να σας πω ότι )α λ’επόκ, ήμασταν κάποιοι, αλλά πλέον η Ελλάδα, c’est φινί- τερμινέ! Σετ ιστουράρ, φινί-τερμινέ! Και ποιος ξέρει πως θα τελειώσει αυτή η ιστουάρ»… Γενικά, ΑΛ ΕΠΟΚ. Άλλες εποχές… Και ειδικά, όλα είχαν να κάνουν με μια ιστουάρ. Που φυσικά πάντα τελείωνε με το απαισιόδοξο μήνυμα «φινί-τερμινέ».

Η παρουσίαση άρχισε με την ιστορία του τουρισμού. «Το πρώτο over booking πότε ήταν mes amis? Ποιος μπορεί να μου απαντήσει;». Εγώ βρήκα αμέσως την απάντηση, ήταν οφθαλμοφανές, διότι στη γιγαντοοθόνη υπήρχε ένα σκίτσο του Ιωσήφ με τη Μαρία την Παρθένο καβάλα στον γάιδαρο… Δεν ξέρω τι παιδεία έχουν οι Γάλλοι κι οι Κινέζοι στα θρησκευτικά, αλλά κανείς δεν απάντησε… Σου λέει, λόγω over booking ο Ιωσήφ κι η Μαρία κατέληξαν στη φάτνη. Διότι ήταν τουρίστες α λ’επόκ. Στη συνέχεια, μακρόσυρτα κείμενα-αποφθέγματα  σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου έδωσαν ζωή στην τάξη. Επρόκειτο για αποφθέγματα του ιδίου, διότι στον τίτλο είχε το όνομά του.

Από το λευκό πανί παρέλασαν homo sapiens (κάνανε κι αυτοί τουρισμό), νεάταρνταλ, αρχαίοι Αιγύπτιοι, Τσολιάδες… «Είναι καλύτερο να μιλάει για τις ιστορίες του, δεν μαθαίνουμε τίποτα σε αυτό το μάθημα! C’est nul!» σχολίαζαν οι Γάλλοι, αγανακτισμένοι, γιατί ο Φινί-τερμινέ δεν έβαζε γλώσσα μέσα και φυσικά δεν έκανε διάλειμμα. Εε ρε και να κάνει, σκεφτόμουνα, θα φύγουν όλοι! «Μήπως να κάναμε ένα διαλειμματάκι;» του λέω στα ελληνικά. Εκείνος πάγωσε, δεν είχε καταλάβει πως πέρασε η ώρα. «Θα μπορούσα να κάτσω μαζί σας άλλη μια βδομάδα να σας μιλάω… Είστε ωραίο τμήμα!», τους είπε στα γαλλικά κι έδωσε το ελεύθερο για διάλειμμα, αφού πρώτα έστησε στον τοίχο τον Γκι. «Θες να πας να καπνίσεις ε; Σταμάτα το πριν πεθάνεις. Εγώ κάπνιζα 4 πακέ παρ ζούρ κι ο Ντοκτέρ μου είπε «Nico mon ami, αν δεν σταματήσεις, σύντομα φινί-τερμινέ».

Το διάλειμμα κράτησε περίπου ένα τέταρτο, κατά το οποίο η πλειοψηφία τα μάζεψε κι έφυγε! Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι οι Γάλλοι έμειναν μέχρι τέλους. «Μα έχει πλάκα αυτός ο τύπος! Είναι σαν 1 man show!», μου εξήγησαν… Το μάθημα τελείωσε 1 ώρα νωρίτερα, διότι ο Φινί-τερμινέ πήγαινε με ώρα Ελλάδας. Το δικό μου βάσανο όμως δεν τελείωνε εκεί, διότι έπρεπε να τον επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο.

Όταν τον πήγαμε στο ξενοδοχείο, εκείνος παρακάλεσε να μείνουμε για μια μπυρίτσα στο λόμπι και να του κάνουμε παρέα, γιατί δεν είχε όρεξη να δειπνίσει με τον Μαθηματικό, όπως όριζε το πρόγραμμα του Πανεπιστημίου.

Την επόμενη ημέρα η τάξη ήταν μισοάδεια. Οι Γάλλοι ήταν πάλι παρόντες, δεν θα έχαναν τέτοιο σόου. « Η Ελλάδα έχει πολύ κακό σέρβις. Έχουμε πολύ πιο καθαρές παραλίες από την Ιταλί, αλλά είμαστε κλέφτες! Έχουμε λα σαλάντ γκρέκ στην ταβέρν 8 γιούρο. Ξέρετε τι είναι η σαλάντ γκρέκ έτσι;». Να υπενθυμίσω ότι πριν λίγο καιρό ξόδεψα όλη μου τη ρακή και έβαλα τα δυνατά μου να φτιάξω τον ωραιότερο ντάκο της Γης για να διαφημίσω τη χώρα μου. Κι αυτός; «Ούν ντομάτ, ουίλ, λε φρομάζ μπλάν=φέτα, ουν ελίτσα..8 γιούρο, φινί-τερμινέ!» και γέλασε ειρωνικά σα να λέει «α-στα-διάλα».

Μετά αποφάσισε να μας πει μερικά «τσιφρ» (στατιστικά νούμερα) και επειδή μας έπεσαν βαριά, γυρίσαμε πάλι στην ιστορία της ζωής του. Άρχισε να λέει για ένα ελληνικό νησί (δεν θα στιγματίσω το καημένο νησάκι, δεν λεω ποιο, που να σκάσετε) που είχε δουλέψει στα νιάτα του κι είναι ο παράδεισος των Σουηδέζες ΜΙΛΦ (mother I d like to f*ck)  χάρη σε ένα κλάμπ «Μέμοριζ- Κάτι», που μου θύμισε το «νάιτ κλάμπ τροπικάνα», από «Το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο». Από εκεί και ύστερα, οι ερωτικές αναφορές και τα σεξουαλικά σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. «Κάποτε τις Ελληνίδες δεν τολμούσες να τις κοιτάξεις στα μάτια…», είπε για να δικαιολογήσει τη στροφή στις αλλοδαπές. Άλλα ξέρουν από εμάς οι Γάλλοι βέβαια και γύρισαν και μας κοίταξαν όλοι, όχι απλά στα μάτια, αλλά από πάνω έως κάτω. Αλλιώς μας ξέρανε, λες να μας δουν με άλλα μάτια τώρα; «Θα γίνεις η 5η γυναίκα του, έχω δει πως σε κοιτάει», μου στέλνει μήνυμα ο Μαξ, που καθόταν 3 θρανία πίσω μου. Η σεξοσυζήτηση κράτησε ξύπνιους τους μαθητές όμως, εκτός από τους Κινέζους. «Εσείς οι κινέζοι, είστε ανέκφραστοι. Έχω πρόβλημα με τους Κινέζους γιατί δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω αν χαμογελάτε ή αν είστε θυμωμένοι… Έχετε πάντα την ίδια φάτσα με αυτό το ανεξήγητο χαμόγελο…».

Να υπογραμμίσω βέβαια, ότι τον έλληνα Προφέσορα τον περιμέναμε πως και πως με τη Φανή, ελπίζοντας να δώσει κύρος στην Ελλάδα και το επίπεδό της, μη μας λένε και τριτοκοσμικούς. Η σοβαρότητα της χώρας μας βέβαια εκπροσωπήθηκε επάξια όπως όλοι καταλαβαίνουν από αυτά που γράφω…

Δεύτερη βραδιά στο λόμπι του ξενοδοχείου, αυτή τη φορά πήρα ποτό κι όχι τσάι, για να αντέξουν τα νεύρα μου. Ο Φινί-τερμινέ μιλούσε για εκείνες τις ιστουράρ α λ’επόκ και μας εξομολογήθηκε, αλλά μη το πείτε πουθενά, ότι η Ελίζαμπεθ (Τέηλορ) τον είχε ερωτευτεί σφόδρα… Ήθελε το κορμί του απελπισμένα…