A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Σήμερα όταν ξύπνησα όλα τα χιόνια είχαν λιώσει. Μένω σε μια περιοχή που δεν χιονίζει παρά μια φορά το χρόνο και αν. Αν σταθούμε...

Τα παράξενα της ζωής, που ίσως δεν είναι παράξενα αλλά απολύτως φυσιολογικά. Σε λιγότερο από μια εβδομάδα, αποχαιρετήσαμε από τη ζωή τον παππού μου τον Λευτέρη και υποδεχτήκαμε στη ζωή την μικρή μου κόρη, Σμαράγδα. Ακούσαμε συλλυπητήρια και συγχαρητήρια μέσα στην ίδια πρόταση από συγγενείς και φίλους. Από τα δάκρια του πένθους, στα δάκρια της απόλυτης ευτυχίας... και όλα μαζί στην ωτίτιδα! Ο παππούς μου υπήρχε στη ζωή μου για 33 χρόνια και ήμουν πολύ τυχερή για αυτό. Η τελευτ

Είχαμε μείνει εκεί που φοβόμουν μην πεθάνω, έβλεπα το MAID και πίστευα ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να έχεις μια κόρη...

Έφτασε η ημέρα να αποκαλύψω σε εσάς αλλά και στον εαυτό μου ένα μεγάλο μυστικό. Η μαμά σας, που νομίζατε ότι τα ξέρει όλα, όοοολα αυτά τα...

Τι είναι αυτό που μας δένει τελικά με ένα σπίτι; Ουσιαστικά, δεν περνάς χρόνο στο σπίτι γιατί δεν θα πάει πουθενά, εκεί θα είναι, κάποια στιγμή θα βαρεθείς και θα αράξεις μέσα να το ευχαριστηθείς. Το έχεις δεδομένο. Πρώτον, είναι η σιγουριά της επιστροφής σε αυτό. Δεύτερον, τα άψυχα, αλλά όχι και τόσο άψυχα τελικά, αντικείμενα, μέσα στο χώρο αυτό. Τρίτον και κυριότερο ίσως, η οικειότητά σου με τις μικρές ατέλειες. Η σιγουριά της επιστροφής έχει να κάνει με τη συνήθεια, την ε

Όχι όλες τις φορές και όχι για τους ίδιους λόγους, τα πρώτα δευτερόλεπτα της άφιξής μου στο νησί με βρίσκουν συνήθως κλαμένη. Το ερέθισμα είναι πάντα το ίδιο, η θέαση του παλιού Μύλου στο λιμάνι της Παροικιάς. Μου φέρνει δάκρια στα μάτια. Είναι περισσότερο ένα σύμβολο υποθέτω, όπως το άγαλμα της Ελευθερίας που αντίκριζαν από τα πλοία οι μετανάστες που κατέφθαναν στη Νέα Υόρκη. Ο Μύλος με έκανε να κλαίω δυνατά, άλλοτε επειδή χαιρόμουν που επέστρεφα για διακοπές και ξεκούραση,