Το πρωτάκι μου...

Πάνε μέρες τώρα που ξυπνάω πέντε το πρωί και στριφογυρίζω βασανισμένη με τις σκέψεις μου, χωρίς να μπορώ να απελευθερώσω πραγματικά όλη την ένταση που μου προκαλεί το Δημοτικό. Την έβαλα για ύπνο, "μαμά, δεν μπορώ να κοιμηθώ, γιατί είμαι πολύ ενθουσιασμένη!", είπε σβήνοντας το φωτάκι της. Της χάιδεψα τα μαλλάκια και ευχήθηκα να μπορούσα να νιώσω κι εγώ ενθουσιασμό αντί για τρομερή αγωνία. "Προσπάθησε να κοιμηθείς...", απάντησα έπειτα από λίγο και έκλεισα απαλά την πόρτα της. Κάθισα στο σαλόνι, έπιασα το album του 2020 και το ξεφύλλισα ακούγοντας Slipping through my fingers από Abba . Κοίταζα λοιπόν τις φωτογραφίες της, από το μαιευτήριο, το πρώτο μας καλοκαίρι, τα πρώτα μας γενέθλια, Χριστούγεννα και όλες τις πρωτιές (είμαι παλιομοδίτισα, εκτυπώνω κάθε χρόνο ένα άλμπουμ για τα παιδιά). Οι εκφράσεις της από μικρή που ήταν, έμοιαζαν ανθρώπου που γεννήθηκε με άποψη και χιούμορ. Αυτό το μωρό, θα πάει α' Δημοτικού.

Το έχουμε ξεχάσει , αλλά στο λοκντάουν, όσοι είχαμε νεογέννητα βιώσαμε μια πρωτόγνωρη αγριότητα. Δεν μας έφτανε η λοχεία μας, αλλά κινδύνευε ο κόσμος που γνωρίζαμε να καταρρεύσει. Ακόμη δεν είμαι σίγουρη ότι δεν κατέρρευσε. Παρακολουθώντας Χαρδαλιά και Τσιόδρα καθημερινά, σου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να συμβεί το αναπάντεχο και στη δική σου οικογένεια. Τι θα γίνει αν το νεογέννητο κολλήσει Covid; Ή αν κολλήσεις εσύ και το αφήσεις ορφανό; Γελάς τώρα, σου φαίνεται υπερβολικό, αλλά δεν είναι. Έχω φίλη που μόλις επέστρεψε από το μαιευτήριο, ο άνδρας της διασωληνώθηκε και δεν ήξερε αν θα μεγαλώσει μόνη το παιδί τους. Αλλά και Πανδημία να μην ήταν η αφετηρία μας, κανείς δεν με είχε προετοιμάσει για το βράδυ πριν την πρώτη ημέρα στο Δημοτικό.

Αυτό ήταν φίλες και φίλοι. That's it! Από εδώ και πέρα, δεν έχεις έλεγχο με ποιους θα κάνει παρέα. Ετοιμάζεις ένα τάπερ και κουνάς το χέρι καθώς απομακρύνεται και όπως με διαβεβαιώνουν όλοι όσοι πέρασαν από αυτό το στάδιο, στον επόμενο τόνο, το παιδί θα αποφοιτά από το Λύκειο.

Κάπως με συγκλονίζει το πως αντιλαμβάνομαι τον χρόνο. Τα χρόνια του δικού μου Δημοτικού έμοιαζαν με αιώνες. Όπως οι πρώτες ημέρες με το μωρό στο σπίτι. Δεν ξεχωρίζεις τα εικοσιτετράωρα, φταίει κι η αυπνία. Έπειτα μπαίνεις σε έναν αργό - κάποιες φορές βασανιστικό - ρυθμό, μέχρι το προνήπιο. Εκεί είναι η παγίδα να ξέρεις. Πιο γλυκό βάσανο δεν θα ζήσεις ποτέ ξανά, τα ομορφότερα χρόνια των παιδιών σου. Και στο νήπιο, πάνω που αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι η γκρίνια σου είναι ο μοναδικός εχθρός σου, κάποιος πατάει το fast forward και οι βδομάδες περνάνε σαν λεπτά, τερματίζεις χωρίς να μπορείς να φρενάρεις και σπας τα μούτρα σου πάνω στην πόρτα του Δημοτικού. Η πόρτα ανοίγει με φόρα κι αντί για ανοδική σκάλα, σε περιμένει κάθοδος που κουτρουβαλώντας την κατεβαίνεις με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Είμαι στο πλατύσκαλο απόψε, από αύριο ξεκινάει η κουτρουβάλα!

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με συγκινεί τόσο, αλλά υποπτεύομαι πως πηγάζει από τον εγωισμό μου. Θα ήθελα να ξαναζήσω όλες τις στιγμές από την αρχή. Όχι με τρίτο μωρό, με το ίδιο μωρό. Το μωρό μου! Το πρώτο μου. Από το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο, που καλά καλά δεν γνωριζόμασταν, ως το ξέμπλεγμα των μαλλιών της που επίτηδες καθυστέρησα τόσο πολύ απόψε. Όλα τα έκανα αργά αυτό το βράδυ, λες κι αν επιβράδυνα τον ρυθμό μου, θα επηρεαζόταν ο χρόνος.

Τόσο πολύ το δραματοποιώ, που μου είναι αδύνατο να δω, ότι ένα πρωτάκι, είναι ακόμα ένα πολύ μικρό παιδί. Ότι έχουμε ακόμα πολλές περιπέτειες να ζήσουμε και χαζομάρες να κάνουμε... Ξαφνιάζομαι όταν βλέπω τα παιδιά των φίλων μου, γ' δημοτικού, να κάθονται στην αγκαλιά της μάνας τους. Ξαφνιάζομαι και ανακουφίζομαι. Λέω, οκ, δεν τελείωσαν οι αγκαλιές, θα με θέλει για λίγο ακόμα... Αλλά θα μου λείπει για μια ολόκληρη ζωή μετά αυτός ο τόσος λίγος χρόνος που ήταν μικρό παιδί.

Φταίνε και οι μ@λακίες των σόσιαλ μίντια. "Έχεις μόνο 18 καλοκαίρια με το παιδί σου..." και τέτοια. Και οι τέλειες μανούλες με τα τέλεια παιδιά τους, που σου έκλεβαν την ουσιώδη χαρά από το μεγάλωμά τους, τα βράδια που πάθαινες mental breakdown στο πάτωμα της κουζίνας, εξουθενωμένη από τα απανωτά tantrums. Οι τύψεις που σου τρώνε χρόνια ζωής και ασπρίζουν τα μαλλιά σου, επειδή "πάλι φώναξες". Επειδή δεν έφαγε, επειδή του έπεσε στο δάπεδο η μπανάνα, επειδή δεν κοιμάται όταν το θες, επειδή δεν είσαι μόνη σου στην τουαλέτα, επειδή δεν έχεις προλάβει να κοιταχτείς στον καθρέπτη κάτι μήνες, επειδή ορμόνες, επειδή αυπνίες, επειδή αντιμιλάει και τεστάρει τα όρια και εσύ δεν έχεις την ίδια υπομονή κάθε μέρα. Επειδή γκρινιάζει δίχως έλεος, επειδή δεν μπορεί να σου πει, "θέλω το 100% στης προσοχής σου, χωρίς λόγο, απλά επειδή είμαι 3 ετών". Κι έχεις ένα μωρό ενός έτους και το τρίχρονο σου φαίνεται μεγάλο και χάνεις τελείως τα μέτρα και τα σταθμά. Ζηλεύει το αδελφάκι, τσακώνονται. Μιλάνε τόσο δυνατά στο αυτοκίνητο που δεν μπορείς να ακούσεις τη σκέψη σου. Πεινάνε και διψάνε συνέχεια. Στις κούνιες δεν έχει καφετέρια και τα παγκάκια είναι γεμάτα κουτσουλιές. Δεν βρίσκεις παρέα. Μετά κάνεις παρέες και τα παιδιά σας τσακώνονται, ή αλλάζουν σχολείο. Γνωρίζεις άλλους, κι άλλους, κι άλλους... Καταλήγεις να έχεις δέκα διαφορετικά ομαδικά γκρουπ στο viber.

Είναι 4 πλέον, μεγάλωσε νομίζεις. Έχει κοινωνική ζωή, καμιά φορά περισσότερο από εσένα μάλιστα. Προσπαθείς να συνδυάσεις παρέες του μικρού και του μεγάλου για να μην έχεις δράματα και μάντεψε. Όσο καλά κι αν το κάνεις, θα έχεις δράματα μια στις δύο φορές. Αλλά αυτή η μια... Που όλα θα πάνε καλά... Είσαι τόσο χαρούμενος. Όταν σου λεέι "σ'αγαπώ" και "είσαι η καλύτερη μαμά", απλά ξεχνάς ότι είσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από μαμά. Την επόμενη ημέρα ξυπνάνε στραβά, ή εσύ, τέλος πάντων η μέρα πάει σκατά και πάλι από την αρχή. Γίνεται 5, μισή δεκαετία μαζί στη ζωή σου. Ουάου! Τώρα επιτέλους μπορείς να το πας στο Πλανητάριο - ένα παράδειγμα δικό μου. Περίμενα πως και πως να γίνει πέντε για να την πάω... Ενώ ταυτόχρονα, μπαίνεις σε νέες πίστες με ups and downs... Τώρα πια δεν βάζεις μόνο εσύ όρια, βάζει κι εκείνο τα δικά του. Δεν είναι πια χαριτωμένο να φιλάς την πατούσα του - ίου. Πριν το καταλάβεις είναι 6 χρονών. Χάνει το πρώτο δόντι. Πιστεύει ακόμα στον Άγιο Βασίλη, αλλά πρέπει να είσαι πολύ πιο προσεκτικός. Γράφει στην αρχή ατακαλαβίστικα και σιγά σιγά ολοένα και καλύτερα. Πια δεν διαβάζετε 2-3 παραμύθια το βράδυ, ανυπομονεί να κλείσεις την πόρτα για να παίξει λίγο δίπλα στο κρεβάτι του. Το μαλώνεις ότι πρέπει να κοιμηθεί! Τσακώνεστε και για άλλες μπούρδες, γιατί έχεις ξεγελαστεί τελείως και νομίζεις ότι έχει τη λογική ενός μεγάλου παιδιού.

Από την τελευταία παράσταση του νηπιαγωγείου πέρασαν τρεις θερινοί μήνες. Προετοιμαζόμουν καθημερινά όλο αυτό το διάστημα. Την καληνυχτούσα αποκαλώντας τη χαρωπά, "το πρωτάκι μου" κι εκείνη καμάρωνε κι εγώ έκανα tap tap τον εαυτό μου. Έλα, μου έλεγα, η ιδέα σου είναι, όλα θα είναι καλά. Αλλά είναι και δεν είναι. Χαίρομαι που βλέπω την εξέλιξη, καμαρώνω για εκείνη και ταυτόχρονα, δεν σταματάω να σκέφτομαι τα λάθη μου, όσα σχεδίαζα να κάνω και ξέχασα ή δεν πρόλαβα στην πορεία. Κάποτε φάνταζε μακρινή η στιγμή του Δημοτικού. Για πότε πέρασε;