Ζωή με παιδιά, χωρίς κινητό

Έκατσα στον καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Το κινητό στο αθόρυβο, παραπεταμένο πιο πέρα. Χίλιες και μια φορές μου ήρθε να το πιάσω, και χίλιες το απέκρουσα.

Σκέφτηκα να ανοίξω τηλεόραση. Έπαιζε "Σ'αγαπώ - μ' αγαπάς" και "Κωνσταντίνου κι Ελένης", όπως τα τελευταία 20 χρόνια. "Ήμαρτον", είπα μέσα μου κι έβαλα τελικά να δω ένα ντοκυμαντέρ για τους Εξωγήινους στην Αρχαιότητα, που περισσότερο ενδιαφέρον το βρήκα από τις τσιρίδες των ελληνικών σίριαλ.

Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για τους εξωγήινους. Μπορούσα να το παρακολουθήσω χωρίς παρεμβολές. Όχι ότι δεν έρχονταν... Έρχονταν! Χάζευαν για λίγο κι ύστερα επέστρεφαν στο παιχνίδι τους.

Το μεγάλο μαξιλάρι του καναπέ έγινε τσουλήθρα σε λάβα. Μαξιλάρια και βιβλία διαμόρφωναν ένα ασφαλή δρόμο προς το δωμάτιο της Σμαράγδας. Εκεί, υπήρχε η μικρή ξύλινη καρέκλα του ΙΚΕΑ. Ανάμεσα στα πόδια της μικροσκοπικής καρέκλας υπήρχε μια φανταστική πόρτα, που οδηγούσε στη Χώρα των Θαυμάτων. Κι από όσα μπόρεσα να ακούσω, εκεί, υπήρχε κι ένας αόρατος λευκός λαγός με γιλέκο, που του φώναζαν να τις περιμένει, όσο έψαχναν τρόπο να μικρύνουν για να χωρέσουν να περάσουν από την πόρτα. Η ζωή τους έμοιαζε τόσο ενδιαφέρουσα και γεμάτη, χωρίς κινητό! Θεαματικό το βρίσκω. Το ζηλεύω ΠΑΡΑΠΟΛΥ πολύ.

Σε όλο αυτό, εγώ κοίταζα μια το ταβάνι, μια το ντοκιμαντέρ του History Channel. Σχεδόν είχα ξεχάσει την παρουσία της μητέρας μου στον απέναντι καναπέ.

Τη μαμά μου δεν την ενδιαφέρουν καθόλου οι εξωγήινοι, ούτε τα ζώα της Αραβικής θάλασσας που βλέπαμε λίγο μετά. Αλλά κάτι έπρεπε να κάνουμε κι εμείς για "να περάσει η ώρα". Μάιος κι έξω να βρέχει, να μην έχεις που να πας. Είχα μαγειρέψει, είχα φτιάξει μέχρι και το καθιερωμένο πια banana bread μου. Αλλά γιατί "να περάσει" η ώρα; Γιατί να περάσει και όχι "να γεμίσει"; Τι είναι αυτό που με έκανε εκείνο το απόγευμα να νιώθω ότι πεθαίνω από τη βαρεμάρα μου;

"Ρε μαμά, πες μου κάτι... Όταν ήμουν μικρή, όπως είναι τώρα οι κόρες μου... Που δεν είχατε τάμπλετ και smart κινητά να αποχαυνώνεστε... Τι στο καλό έκανες τόσες ώρες μόνη στο σπίτι όσο εγώ έπαιζα; Δεν βαριόσουν;", τη ρώτησα, πνίγοντας τη χιλιοστή πρώτη φορά που μου ήρθε να σκρολλάρω. Δεν κάνω κάποιου είδους αποτοξίνωση, κάνω ξεκάθαρο πείραμα. Έχω ζωή μόνη μου χωρίς το κινητό μου;

Η μητέρα μου δεν βαριόταν. Ή βαριόταν χωρίς να είναι αυτό βαρετό. Έκανε λέει τηλέφωνα... Κάποτε το σταθερό βούιζε ασταμάτητα. Είτε εκείνη, είτε εγώ, με κάποιον θα μιλούσαμε. Το είχα ξεχάσει αυτό το σπορ. Πιθανώς άλλες φορές να ξεφύλλιζε ένα περιοδικό! Αχ, τι ωραία που μυρίζουν τα περιοδικά... Πόσα χρόνια έχω να αγοράσω περιοδικό; Το μόνο περιοδικό που έμπαινε στο σπίτι τα τελευταία χρόνια ήταν το "δικό μου" περιοδικό, από την παλιά μου δουλειά. Ακόμη κι αυτό, μοιάζει να ανήκει πια στο πολύ μακρινό παρελθόν.

Οι επιλογές λοιπόν ήταν οι εξής: Να πιάσω να καθαρίσω το σπίτι. Να διαβάσω ένα βιβλίο. Να παίξω με τα παιδιά. Κι όμως μου φαινόταν πιο ενδιαφέρον να κοιτάζω το ταβάνι και να αναρωτιέμαι "τι άλλο μπορώ να κάνω", όσο ένιωθα να πεθαίνει κάθε κύτταρό μου από ανία.

Έπειτα από λίγες ώρες, ξανάπιασα το κινητό. Κατανάλωσα μερικά άχρηστα βίντεο, διάβασα άλλα 10 post για τον Michael Jackson διότι έχω καταστρέψει τον αλγόριθμο και δεν έχω ιδέα πως θα απαλλαγώ από αυτόν, και τέλος, ένιωσα ακόμη χειρότερα με τον εαυτό μου. Πόσες ώρες χάνω από τη βαρεμάρα μου, καταναλώνοντας κακό content;

Επέστρεψα στο ντοκυμαντέρ κι όταν επιτέλους έδυσε ο ήλιος, ξαναβρήκα το κέφι μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί έχω μάθει να λειτουργώ με χρονόμετρο.

Γνωρίζοντας ότι πλησιάζει η ώρα της βραδινής ρουτίνας, ότι ο χρόνος της ημέρας τελειώνει, ζωντάνεψα. Μπορούσα να ετοιμάσω το δείπνο, να πω παραμύθια, να κάνω μπάνιο τα παιδιά και γενικά, να απασχοληθώ με το καθιερωμένο μας πρόγραμμα, γεμίζοντας επαρκώς το χρόνο μου. Όχι μάλιστα γέμισα το χρόνο, αλλά οριακά πρόλαβα. Γιατί έτσι είναι το πρόγραμμα!

Κι έπειτα, αφού χόρτασα την προγραμματισμένη μητρότητα της ημέρας, πήγα να δω χωρίς τύψεις την αγαπημένη σειρά αυτής της περιόδου στο Netflix. Διότι αν έβλεπα την αγαπημένη μου σειρά το απόγευμα - έστω ότι δεν θα με εμπόδιζαν τα παιδιά - θα είχα τύψεις που το κάνω. Όπως με το ηλίθιο σκρόλ.

Άρα το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα ο χρόνος εκτός προγράμματος. Υπάρχουν τα "πρέπει" και υπάρχει και "η χαζομάρα" πριν και μετά από τα "πρέπει". Ή θα καθαρίζεις, ή θα χαζεύεις. Ή θα μαγειρεύεις, ή θα χαζεύεις. Ή θα μπανιαρίζεις, ή θα χαζεύεις. Το να περάσω ευχάριστα το κενό ανάμεσα στα πρέπει, χωρίς οθόνη-προέκταση του χεριού, είναι σα να ανακαλύπτω τον τροχό;

Θυμήθηκα τότε, ότι γνωρίζω άτομο που δεν έχει social media. Τι κάνει όλες αυτές τις ώρες; Μπορούσα να το ρωτήσω. Ίσως κάποια στιγμή ρωτήσω. Και μετά θυμήθηκα, ότι ήξερα κάποιον συνομήλικό μου, που όχι απλά δεν έχει social media, αλλά δεν έχει ούτε κινητό. Ακόμα δεν έχει λογικά, αλλά που να το ξέρω;

Μπορεί να γνωρίζουν κάποια τέχνη. Να φτιάχνουν ας πούμε καραβάκια μέσα σε γυάλινα μπουκάλια. Λογικά θα απαιτεί συγκέντρωση, υπομονή και αρκετό χρόνο να απασχοληθείς. Δεν έχω διάθεση να φτιάξω καραβάκια.

Εγώ είχα κάποτε το πιάνο. Αλλά πλέον, είναι αδύνατο να παίξω στο σαλόνι λάβας, εκτός ότι θα πρέπει αναγκαστικά να παίξω με 6 χέρια - δύο μεγάλα και τέσσερα μικρά.

Τι έκαναν κάποτε όλοι οι ενήλικες όση ώρα εμείς παίζαμε ρε παιδιά;