Γράμμα από τον Άη Βασίλη

Αυτό το post είναι άκρως εμπιστευτικό και πρέπει να μείνει μυστικό για αρκετό καιρό (ελπίζω) ακόμα. Για όλες εκείνες τις "τελευταίες φορές", που δεν ξέρεις ότι είναι οι τελευταίες φορές...

Στεφανία μου, αγγελούδι μου,

Σήμερα έκανα τις αγορές του Άγιου Βασίλη. Όχι, δεν είμαι ξωτικό, είμαι "απλώς" η μαμά σου.

Πήρα μπόλικο περιτύλιγμα και αράδιασα τα δώρα σας κάτω στο πάτωμα. Ένα χάος το σαλόνι, έχασα το σελοτέιπ 2-3 φορές, ύστερα κόλλησε στα ρούχα και στα μαλλιά μου, μετά δεν έβρισκα ξανά την άκρη του, τι να σου λέω!

Δεν την κατέχω καθόλου την τέχνη του αμπαλάζ, οι παράξενες συσκευασίες των παιχνιδιών δεν βοηθούν κιόλας. Όμως, φρόντισα να τα τυλίξω καλά, να βάλω αρκετό σελοτέιπ για να παρατείνω... τη λαχτάρα σας, κι αυτό μου φέρνει στο νου, πόση ανυπομονησία και χαρά ένιωθα εγώ μικρή όταν άνοιγα τα δώρα μου. Σαν το 50% της μαγείας να βρίσκεται στο περιτύλιγμα.

Κι εκεί που έχω πέσει κατάχαμα και παλεύω με το γιορτινό χαρτί μου, χωρίς να το θέλω, η καρδιά μου συννέφιασε. Σαν μαγικό, σαν κάποιος να φύτεψε μια σκέψη μέσα μου, που ποτέ πριν δεν είχα κάνει. Σκέφτηκα, πως του χρόνου, θα είσαι το πρωτάκι μου. Και πως, χωρίς να είμαι σίγουρη αν ήδη το ξέρεις, του χρόνου τέτοια εποχή, δεν θα πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη. Είναι ίσως η τελευταία μας χρονιά, που θα παριστάνουμε τους έκπληκτους όταν βρούμε τα δώρα κάτω από το δέντρο.

Αποφάσισα να κάνω μια παύση στην τελετουργία μου, όχι επειδή με έπιασε αυχενικό, αλλά για να βγάλω μια φωτογραφία τον εαυτό μου, να απαθανατίσω εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Μια φωτογραφία, για να θυμάμαι την όμορφη ηλικία που πίστευες στον Άγιο Βασίλη κι εγώ καθόμουν με τις ώρες να αμπαλάρω τα παιχνίδια σου... Να θυμάμαι, εκείνα τα τελευταία Χριστούγεννα που πίστευες στο θαύμα. Να μη ξεχάσω ότι για 5 χρόνια ήμουν ξωτικό και Άγιος Βασίλης, τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου.

Όλοι μου λένε ότι, εσύ κι η αδερφή σου, είστε στην καλύτερη ηλικία. Να την απολαύσω γιατί θα περάσει γρήγορα. Μα, το ξέρω. Το νιώθω κάθε ημέρα! Πέρασε ήδη γρήγορα ο καιρός και το καταλαβαίνω και το αισθάνομαι και με πονάει... Είναι η 5η χρονιά που γιορτάζω μαζί σου τα Χριστούγεννα και μου φαίνεται σαν χθες, που αποφάσισα να αγοράσω ένα μεγάλο δέντρο, γιατί, πλέον είχα παιδί, δεν στόλιζα για εμένα, αλλά για εσένα. Σαν χθες μου μοιάζει, που τύλιξα το 1ο σου δώρο και σκηνοθέτησα για πρώτη φορά τη διάρρηξη του Άγιου Βασίλη. Κάθε χρόνο το κάνω πιο διακριτικά, λιγότερο θεατρικά. Όχι επειδή βαρέθηκα, αλλά επειδή έτσι σου φαίνεται κι εσένα πιο πιστευτό, δεν σε βάζει σε υποψίες.

Φέτος, τύλιγα τα δώρα και σκεφτόμουν, ότι ίσως αναγνωρίσεις την αμπαλοσύνη μου, ή μπορεί να παρατηρήσεις το γραφικό μου χαρακτήρα, ή ακόμη και να δεις το σελοτέιπ αν το ξεχάσω σε λάθος θέση, ή να βρεις ένα μικροσκοπικό κομματάκι από το χαρτί περιτυλίγματος που ξέφυγε στο πάτωμα. Πρώτη φορά δηλαδή, πρόσεξα τόσο πολύ να μην αφήσω ίχνη!

Εσύ θα συνεχίσεις να είσαι το υπέροχο πλάσμα μου, είτε πιστεύεις είτε όχι. Εγώ όμως, δεν θα είμαι ποτέ ξανά ο κρυφός Άγιος Βασίλης σου κι αυτό με συγκίνησε πολύ καθώς το σκεφτόμουν και έβγαζα τη φωτογραφία που με ενοχοποιεί.

Άλλη μια πρώτη φορά λοιπόν. Η πρώτη φορά που έκλαιγα ενώ τύλιγα δώρα!

Ho-ho-ho,

η μαμά σου!