Τα Χρονικά της Αθηναϊκής Ριβιέρας part1

Ξεκινάω μια σειρά αφηγηματικών επεισοδίων που μου θυμίζουν την κάποτε στήλη χρονογραφημάτων στον Παλμό της Γλυφάδας. Γιατί βαριέμαι να τουιτάρω και γιατί δεν μου αρέσει να γράφω μεγάλα κείμενα στο Facebook. Τσάμπα το πληρώνω το blog;

Μεγάλωσα με πατέρα φιλέλληνα. Αν τον ρωτούσατε, ο ίδιος πιθανώς να έλεγε ότι νιώθει περισσότερο Έλληνας από όσο Γάλλος, αλλά θα ήταν ψέμα. Καταρχάς, μόνο ένας ξένος θα εκθείαζε την Ελλάδα για τον καλό καιρό, και που κατά τη γνώμη του, είναι λόγος επαρκής για να επιλέξεις τη χώρα αυτή για να ζήσεις. Κι είναι βαθύς Μάιος, 2026 και για άλλη μια φορά, βρέχει στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.

Στο μπαλκόνι δεν έχουμε τολμήσει να βγούμε, τις ζακέτες δεν τις έχουμε κρύψει, ούτε πεντικιούρ έχουμε κάνει, τα πέδιλα δεν ξέρω καν που βρίσκονται. Οι δε τουρίστες, που άλλα τους υποσχεθήκαμε και άλλα συνάντησαν; Θα πρέπει να απογοητεύτηκαν όσο εγώ, όταν πήγα στο νέο σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου, για να διαπιστώσω ότι δεν υπάρχει τζατζίκι. Δηλαδή, μου περηφανεύεσαι ότι έχεις παραδοσιακό σουβλάκι, αλλά δεν έχεις γιαουρτοσκόρδιον. Μόνο γιαούρτι με μυρωδικά που όμως δεν βρωμάνε, ΚΑΘΟΛΟΥ. Sie haben uns getäuscht!

Στα αξιοσημείωτα γεγονότα αυτής της εβδομάδας, να σημειώσουμε την αταυτοποίητη οσμή που έσπειρε τον πανικό στην Αθηναϊκή Ριβιέρα. Άλλος ένας λόγος να αγαπάς την Ελλάδα. Το μπάχαλο. Μύριζε που λέτε από τη Σαρωνίδα μέχρι το Κερατσίνι κι ο καθένας έβγαινε να πει το μακρύ και το κοντό του, αλλά καμία επίσημη αρχή δεν έδωσε ξήγα. Δεν έχω καλύτερο από να διαβάσω σχόλια στα social media. Το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων είναι πτωχό μπροστά στο content που δημιουργείται από κάτω. «Έρχεται τεράστιος σεισμός», να γράφει ο ένας, «ο αέριο της γης είναι άοσμο» να τον γειώνει ο άλλος. «Πέρασε ένα βυτιοφόρο από όλες τις περιοχές και μπόχισε το λεκανοπέδιο», να υποθέτει κάποιος, λογικά ηλίθιος. «Έσκαψαν πιο βαθιά από όσο έπρεπε στο Ελληνικό», απαντούσε ένας αρνητής του the Ellinikon project. Οι Κερατσινιώτες τα έβαλαν με τα διυλιστήρια της Δραπετσώνας. «Έλα, πείτε ποιος έκλασε να το λήξουμε», το αγαπημένο μου σχόλιο. Δεν μάθαμε τι ήταν, εκτός αν δεν είμαι updated.

Μιας που ανέφερα το The Ellinikon… Για άλλη μια εβδομάδα, είδα επιβλητική λήψη φωτογραφίας του Riviera Tower με τους σχολιαστές να ξεσαλώνουν και να τσακώνονται αγρίως από κάτω, περί καλαισθησίας, αν γέρνει ή δεν γέρνει κλπ. Οκ ως εδώ. Για κάποιους είναι αριστούργημα, για άλλους έκτρωμα. Καθένας έχει την άποψή του κι εννοείται ότι είμαστε ειδικοί ΚΑΙ σε αυτό. Δεν θα πω τη γνώμη μου ως προς την αισθητική και τη στατικότητα του κτιρίου. Αλλά προσωπικά, μου είναι δυσάρεστο να σκέφτομαι το ασθενές καζανάκι του τελευταίου ορόφου να παλεύει να στείλει την κουρ@δα στον τερματικό σταθμό – έχω κακές θύμησες από τη διαμονή του στο Upper East Side του Μανχάταν. Κι έπειτα, μέτρησα τους ορόφους της φωτογραφίας ξανά– το κάνω σε κάθε νέα φωτογραφία που εμφανίζεται στο feed, γιατί η αλήθεια είναι ότι σπανίως περνάω τα σύνορα της Γλυφάδας για να μετρήσω από κοντά. Και κάπως νιώθω ότι έχει κολλήσει το project. Δηλαδή ρε φίλε, έχεις χτίσει 44 πατώματα, στους 50 τερματίζεις. Τελείωνε κάποτε!

Να κοιτάξω την καμπούρα μου όμως. Η Βούλα είναι η καμπούρα μου, το Riviera Tower είναι σε άλλο Δήμο, μπορεί και σε άλλη χώρα ίσως. Από εκεί που είχα μόνο να υποφέρω τις μονοδρομήσεις της Άνω Βούλας κι είχα βρει χόμπι να προσπαθώ να τρυπήσω με σουβλερό κλαδί τα βουλωμένα φρεάτια του δρόμου για να μπορέσω αργότερα να γκρινιάξω κι άλλο για τις επερχόμενες πλημμύρες, τώρα πρέπει να βασανιστώ και με το θέμα της πλατείας.

Καμπύλος και λοξός ο νέος δρόμος της πλατείας. «Να σχολιάσετε όταν ολοκληρωθεί», υπερασπίζεται τα έργα ένας τύπος. Γιατί; Θα ξανα-ισιώσει όταν το τελειώσουν; Έχεις δει τι μεγέθη τζιπάρες κυκλοφορούν στην περιοχή; Ήδη έχουμε ισοπεδώσει όλες τις γωνίες των πεζοδρομίων στην προσπάθεια να στρίψουμε στα μικρά στενά. Ζάντα για ζάντα δεν έχει μείνει αλώβητη…

Και στο μεταξύ, λίγο παραπάνω, να σου να στρώνουν χιλιόμετρα τους χλοοτάπητες, έχοντας αφήσει έξω από το μεγαλειώδες σχέδιό τους, τους ανεγκέφαλους δίποδους. Εννοώ φυσικά όσους δεν μαζεύουν τις ακαθαρσίες από τα δεσποζόμενα ζώα τους. Τουλάχιστον, στο χώμα δεν είχαμε επιθυμία να πέσουμε να κάνουμε βαρελάκια ή να στρώσουμε για πικνικ. Ξέραμε να προστατευτούμε. Τώρα; Σκέτη Νάρκη! Εμ, τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν και επιδέξιους κwλους.