Λοιπόν, πως πάει η α' δημοτικού; (Τάπερ stories)

Α, και να είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει, "Πως πάει η Α' Δημοτικού". Δεν ξέρω. Αλήθεια, δεν ξέρω.

Αρχικά ανακάλυψα ότι αντί για οποιοδήποτε αντιπαθητικό ήχο ξυπνητηριού, μπορώ να ξυπνάω με spotify κι αυτό είναι τεράστια αναβάθμιση στη ζωή μου. Κάτι τόσο απλό μου κάνει μεγάλη διαφορά το πρωί που από το παράθυρο βλέπω μαύρη καταχνιά και το μόνο που θέλω από τη ζωή, είναι τα γνωστά "πέντε λεπτά ακόμα".

Πιστή στο πρόγραμμά μου, την πρώτη εβδομάδα όλα κύλησαν ρολόι. Σηκωνόμουν νωρίτερα από όλους, το σπίτι σε βαθιά σκοτεινή ησυχία. Ακόμη κι ο σκύλος δεν κούναγε από το κρεβάτι του. Πρώτα έψαχνα στα σκοτάδια να βρω ρούχο να βάλω, μην εμφανιστώ στη στάση με παντόφλα, #δεθαθελα. Λίγες ημέρες αργότερα κατάλαβα ότι είναι προτιμότερο να τα έχω ετοιμάσει ΚΑΙ ΑΥΤΑ από το προηγούμενο βράδυ. Σα να πηγαίνω εγώ σχολείο δηλαδή.

Ωστόσο, αυτό μου έσωσε τρία παραπάνω λεπτά ύπνου, καθόλου δεν υπερβάλλω κι έτσι ρύθμισα το ξυπνητήρι στις 6:43.

Αφού σηκωθώ και ντυθώ, στρώνω το πρωινό και παράλληλα βάζω τα ταπεράκια στα lunch bags. Σε αυτό το σημείο είναι αδύνατο να θυμηθώ τον εαυτό μου με τάπερ και παγούρι, αλλά θάβω το συλλογικό τραύμα των Μιλλένιαλς και συνεχίζω. Ξυπνάω τα παιδιά που ντύνονται μόνα τους και τη μικρή την γδύνω και την ξαναντύνω σταθερά κάθε πρωί, γιατί τα φοράει όλα ανάποδα, αλλά εμπιστεύομαι το πρόσες - κάποια στιγμή θα τα καταφέρει. Και τότε θα έχω κερδίσει άλλα τρία λεπτά αισίως. Ίσως, λέω ίσως, μια ημέρα μέσα στους επόμενους μήνες, να ξυπνάω έως και δέκα λεπτά αργότερα.

Συνήθως λοιπόν φτάνουμε στη στάση αρκετά νωρίτερα από το "εγκαίρως" και η καρδιά μου χαίρεται ότι τα καταφέραμε σωστά. Εκτός από εκείνη τη μέρα. Είχα παραλείψει να φτιάξω τα lunch bags πριν τις ξυπνήσω, το έκανα τελευταία στιγμή και φυσικά, όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Νόμος.

Τα παιδιά έφυγαν με το σχολικό κι εγώ κατέβηκα να αερίσω τα δωμάτια, να στρώσω κρεβάτια... Με το πάσο μου. Ο Πτι Κερ έψαχνε με τον ανδρικό τρόπο - δηλαδή με κλειστά μάτια - το δικό του τάπερ και τότε ανακαλύψαμε το error. Το τάπερ του παιδιού ήταν σπίτι. Τι είχε πάρει μαζί της στο σχολείο; Τα μπιφτέκια σκέτα που προορίζονταν για βραδινό. Ο-ΜΙ-ΤΖΙ!

Πόσα λεπτά είχαν περάσει; Δέκα;

Ήξερα τη διαδρομή του σχολικού; Όχι.

Κι αν την ήξερα, τι θα έκανα; Θα το έπαιρνα στο κατόπι σα μανιακή αλλοτινή Κρουέλα Ντεβίλ; Θα έπεφτα στις ρόδες του να σταματήσει; Θα γινόμουν η γραφική μανούλα που τρέχει με το ταπεράκι πίσω από το παιδί της. Δε βαριέσαι, ας ρεζιλευτώ είπα στον εαυτό μου. Ήταν προτιμότερο από να φτάσει η στιγμή που θα άνοιγε λαίμαργα το τάπερ και θα απογοητευόταν από το θέαμα. Τόσο με στεναχωρούσε η ιδέα που ούτε μια βρισιά δεν έριξα οδηγώντας προς το σχολείο, παρότι συνάντησα αμέτρητους ηλίθιους στη διαδρομή, ως συνήθως.

Και φτάνω. Και είμαι όπως ξύπνησα, με μια φόρμα και ένα φούτερ με αρκουδάκια, οριακά Χριστουγεννιάτικο. Δεν είχα προετοιμαστεί σωστά για τόσο κρύο φθινόπωρο, έβαλα ό,τι βρήκα εύκαιρο. Φυσικά το σχολικό δεν είχε φτάσει ακόμη και περίμενα κρυμμένη σε μια γωνία με το τάπερ, ελπίζοντας ότι δεν θα συναντήσω κανέναν γνωστό. Θα παραμόνευα μέχρι να εμφανιστεί το παιδί μου και να κάνουμε τράμπα τα ταπεράκια. Κάπου εδώ αρχίζουν να σταματούν διάφοροι να με χαιρετούν - φτου σου. Αφού παρέλασε το μισό μου φέσιμπουκ από μπροστά μου, κάποια στιγμή είδα και το παιδί μου και προσπαθώντας να κρύψω την αναστάτωσή μου, σα να μην τρέχει τίποτα ρε παιδί μου, της έδωσα το σωστό τάπερ. Εκείνη γέλασε και συνέχισε τη μέρα της ανενόχλητη.

Εγώ έφυγα με πονοκέφαλο - κάποιος θα με μάτιασε ή φταίει που εδώ και δέκα μέρες κοιμάμαι πέντε ώρες μόνο. Μου ήρθε να γελάσω με την τρεχάλα μου και τη φουρτούνα του μυαλού μου.

"Μα πως κάνεις έτσι για δύο μπιφτεκάκια;", προσπάθησα να με καταλάβω.

Τότε μου αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Δεν ήταν τα τάπερ, ήμουν εγώ. Μετά θυμήθηκα ότι λίγες ημέρες πριν έκλεισα το ξυπνητήρι και με ξαναπήρε ο ύπνος και ως εκ θαύματος ξύπνησα 7:03, ίσα που προλάβαμε να ετοιμαστούμε κλπ. Σε μόλις δύο εβδομάδες δηλαδή, είχα ήδη δύο errors στο κατα τ' άλλα καλοσχεδιασμένο μου πρόγραμμα. Δεν με ενόχλησε το τάπερ, με ενόχλησε που έκανα λάθος. Κι αυτομαστιγωνόμουν όπως κάνουμε οι περισσότερες μητέρες. Αν μου τα έλεγε μια άλλη μαμά, θα της έλεγα ότι υπερβάλλει και πως καμία μαμά δεν είναι κακή μαμά, επειδή νυστάζει το πρωί, επειδή μέσα στην κούρασή της έβαλε λάθος τάπερ, αν τύχει να χάσεις καμιά μέρα το σχολικό, αν η μπλούζα του παιδιού είναι τσαλακωμένη, ακόμη κι αν φοράει δύο διαφορετικές κάλτσες που δεν πρόσεξε κανείς. Γιατί λοιπόν με τον εαυτό μου να είμαι τόσο αυστηρή;

Κερασάκι στην τούρτα της απογοήτευσής μου: Όταν το μεσημέρι γύρισε η κόρη μου, όπως κάθε ημέρα πολύ χαρούμενη, το τάπερ έμοιαζε σχεδόν ανέγγιχτο.

"Δεν πεινούσα!", είπε.

Κατάλαβες; Δεν πεινούσε.

Και ωστόσο, θα έτρεχα με το τάπερ μη και της λείψει ξανά και ξανά, κι άλλες 100 φορές ακόμα.