A Zed Story
 

Αχ, αγαπητοί μου φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι! Σας γράφω από τον καναπέ μου, είναι Παρασκευή και 13 του 2020 και προς το παρόν δεν έχει...

Vacation baby (with) Part1: Morning Routine Την πρώτη ημέρα των διακοπών μου διαπίστωσα ότι το ζω. Ζω αυτό που ονειρευόμουν. Ήρθε...

Κάποια χρόνια πριν τη συγκατοίκηση, ένα άλλο καλοκαίρι, ο Πτι Κερ Χάρης είχε γενέθλια και είχα την πρόθεση να πάμε σε ένα εστιατόριο, με στενούς φίλους και συγγενείς, για να φάμε και να σβήσουμε την τούρτα. Ξεκίνησε ως έκπληξη, που αργότερα ο Πτι Κερ το λαγωνικό ανακάλυψε και τελικά τσακωθήκαμε και υποχρεώθηκα να τα ακυρώσω όλα, γιατί δεν ήθελε τραγούδια και πανηγύρια "δημοσίως" και μόνο που δεν μας έβρισε. Είπε ότι δεν του αρέσουν αυτά. Μια εβδομάδα πριν το γάμο, μου προτείν

Αφορμές για την πρόταση γάμου υπήρξαν πολλές. Καταρχήν, αυτά τα τέσσερα τελευταία χρόνια που σας περιγράφω, έχουμε πάει στη Σαντορίνη πολλές φορές, αλλά αντί για κάποιο ρομαντικό δείπνο για δύο, άλλοτε πηγαίναμε με τους Κουμπαροσυγκούμπαρους για γαμομπάτσελορ*, είτε με τους φίλους μας για Πάσχα, ή για να δούμε τον κουνιάδο μου που ζει εκεί, τέλος πάντων, μια ομαδικότητα (και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ που θεωρούσα απαραίτητο να φορέσω κάλτσες για να κοιμηθώ κι έψαχνα

Θα κάνω μια άσχετη εισαγωγή, αλλά σχετική στο τέλος αυτής της ιστορίας (που δεν βρίσκεται στο παρόν ποστ για να σας κρατήσω σε αγωνία) Αχ, οι αναμνήσεις… Μπορείς να τις ξεθάψεις στα πιο απίστευτα μέρη, στις πιο άκυρες στιγμές. Έβαζα που λέτε ένα λιπγκλός, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μυρίζει όπως το ασανσέρ της φοιτητικής εστίας στην Τουλούζη. Αυτό κι αν ήταν παράξενο, καθότι πλέον πίστευα ότι αυτή η χαρακτηριστική μυρωδιά προέρχεται από κάποιο φθηνό απορρυπαντικό, και αν

Ας μιλήσουμε για κάτι «κοντέπορέρι», είπε ο Τζέραρντ εκ του Χάρλεμ. Ναι, αρκετά εξυμνήσαμε το παρελθόν. Τα νιάτα είναι υπερεκτιμημένα...