A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Αυτή είναι η ομορφότερη αλλά και η πιο στενάχωρη ιστορία που σας έχω αφηγηθεί ποτέ. Είναι η Ιστορία του Τζέρι… Κάθομαι στο σαλονάκι του...

Πόσο δύσκολη είναι η πραγματική ελευθερία;Γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι; Είναι μια κοινότυπη ερώτηση απελπισίας, που θέτουμε συχνά στον...

Κ εφάλαιο 1 Να ’μαστε λοιπόν, λίγους, πολύ λίγους μήνες πριν το μεγάλο βήμα… Φεύγω από το πατρικό μου… Κοιτάζομαι στον καθρέπτη του ασανσέρ και κάνω διάφορες γκριμάτσες συνοδεία (δοτική πτώση) απόκοσμων ήχων. «Δεν είσαι σοβαρή. Που πας έτσι;», λέω στον εαυτό μου. Πολλές φορές γυρίζω σπίτι, παρατάω τα παπούτσια στο σαλόνι, το πιάτο στο τραπέζι, τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι και κάνω ότι δεν βλέπω τη σκόνη στη γωνία της σκάλας. Τώρα όμως, θα είναι αλλιώς γιατί θα μένω στ’ αλήθεια