A Zed Story
 

Είμαι στο μενταλιτέ ένα ποντίκι, σε μορφή ανθρώπου, αλλά πιθανώς σε μέγεθος και skills ποντικού. Δεν είναι ξεκάθαρο αυτό, απλά το...

Τελευταία έχω την υποψία πως ό,τι κορόιδευα αρχίζω να το λούζομαι και δεν είναι η θεία Δίκη, αλλά μόνον τα «χρόνια της ωριμότητας». Όλα...

Δεν έχω μελετήσει τον Φρόυντ, αλλά από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου συζητάω για όνειρα και στην περίπτωσή μου για εφιάλτες. Είμαι από...

Long time no see φίλοι μου και στο μεταξύ, καμία έμπνευση. Και το μοναδικό ταλέντο που ενδεχομένως να είχα (να γράφω και τέτοια) χάθηκε...

Η σπουδαιότερη κατάκτηση στη ζωή μου μέχρι τώρα, είναι οι φίλοι μου κι αυτό, το λέω με τόση υπερηφάνεια, ωσάν να κατέκτησα την κορυφή του...

Πάνε κάμποσα καλοκαίρια πίσω, όταν η μικρή Αλεξία εφήυρε τη Χώρα του Άουτς, αφού η μοίρα της έπαιζε από τότε βρώμικο παιχνίδι κι είχε την...

Ήταν τυχερή, είχε βρει το άλλο της μισό, κάτι πραγματικά σπάνιο και πολύτιμο. Ήταν αυτός για εκείνη, μόνον αυτός, το ήξερε, το ένιωθε, το...

Από όλες μου τις ιστορίες δεν σας έχω πει (στο blog εννοώ) την καλύτερη, ευτυχέστερη και πιο σημαντική από όλες. Δεν σας έχω πει, πότε και πως γνώρισα τον Χάρη! Για χρόνια έκρυβα την παρουσία του από εδώ, γιατί η αλήθεια είναι πως ακούγεται βαρετό να διαβάζεις για μια μακροχρόνια σχέση. Αν δεν είναι παράνομη, αν δεν είναι φευγάτη, αν είναι όλα νορμάλ δεν γίνεται βιβλίο ούτε ταινία, ούτε καν άρθρο για μπλόγκ. Τώρα όμως έχω μια καλή αφορμή… Ποιος να το έλεγε ότι ο Χάρης κι εγώ,

Αυτή είναι η ομορφότερη αλλά και η πιο στενάχωρη ιστορία που σας έχω αφηγηθεί ποτέ. Είναι η Ιστορία του Τζέρι… Κάθομαι στο σαλονάκι του...

Πόσο δύσκολη είναι η πραγματική ελευθερία;Γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι; Είναι μια κοινότυπη ερώτηση απελπισίας, που θέτουμε συχνά στον...

Κ εφάλαιο 1 Να ’μαστε λοιπόν, λίγους, πολύ λίγους μήνες πριν το μεγάλο βήμα… Φεύγω από το πατρικό μου… Κοιτάζομαι στον καθρέπτη του ασανσέρ και κάνω διάφορες γκριμάτσες συνοδεία (δοτική πτώση) απόκοσμων ήχων. «Δεν είσαι σοβαρή. Που πας έτσι;», λέω στον εαυτό μου. Πολλές φορές γυρίζω σπίτι, παρατάω τα παπούτσια στο σαλόνι, το πιάτο στο τραπέζι, τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι και κάνω ότι δεν βλέπω τη σκόνη στη γωνία της σκάλας. Τώρα όμως, θα είναι αλλιώς γιατί θα μένω στ’ αλήθεια