A Zed Story
 

Πρώτη φορά λυπήθηκα που ξεστόλισα το δέντρο μας. Τι υπέροχα Χριστούγεννα και πόσο γρήγορα πέρασαν! Τι ωραίο - αλλά και μελαγχολικό- που είναι να συνειδητοποιείς ότι, για άλλη μια χρονιά, ήσουν τυχερός. Ήσουν με αυτούς που αγαπάς, σε ένα ζεστό σπίτι, με πιάτα και ποτήρια γεμάτα, με ξέγνοιαστες στιγμές, με επιτραπέζια, βόλτες… Ένα σπίτι πλημμυρισμένο με παιδικές φωνές και γέλια. Ρούχα και παιχνίδια πεταμένα παντού. Καθόλου δεν βιαζόμουν να ανοίξουν τα σχολεία φέτος και οι dark

Ίσως το 2025 ήταν ένα κάπως αδιάφορο έτος. Ούτε πανηδμίες, ούτε ΔΝΤ, σχετική ηρεμία. Κάνοντας τον απολογισμό μου, όπως κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς, κατάφερα να βρω 10 καλές στιγμές και οι περισσότερες αφορούσαν ταξίδια, μεγάλα ή μικρότερα, πάντως, οι πιο δυνατές αναμνήσεις (με την καλή έννοια) με βρήκαν εκτός έδρας. Όμως να σας πω κάτι; Το σημαντικότερο ίσως ήταν, πως δεν υπήρχαν πολλές κακές στιγμές. Δηλαδή, η καθημερινότητα ήταν βατή, ίσως ευχάριστη. Κι αν θυμάμαι καλά, κάτ

Σε έναν φανταστικό κόσμο, πολύ μακριά από τον δικό μας και σίγουρα ακόμη πιο μακριά από την ελληνική πραγματικότητα, ένα παιδί αναρωτήθηκε, «πότε τρώει η μαμά;». Αμέσως, έτρεξε στο αδελφάκι του, που αν και μικρότερο, ήταν πιο πονηρό. «Πότε τρώει η μαμά; Την έχεις δει να τρώει τελευταία;». Εκείνο σκέφτηκε για κάμποση ώρα και απάντησε. «Ναι! Την ίδια μια φορά, όρθια στην κουζίνα, να τρώει τα αποφάγια μας». Η απάντηση καθησύχασε το μεγαλύτερο παιδί, ώσπου το μικρότερο ρώτησε, «Π

Αυτό το post είναι άκρως εμπιστευτικό και πρέπει να μείνει μυστικό για αρκετό καιρό (ελπίζω) ακόμα. Για όλες εκείνες τις "τελευταίες φορές", που δεν ξέρεις ότι είναι οι τελευταίες φορές... Στεφανία μου, αγγελούδι μου, Σήμερα έκανα τις αγορές του Άγιου Βασίλη. Όχι, δεν είμαι ξωτικό, είμαι "απλώς" η μαμά σου. Πήρα μπόλικο περιτύλιγμα και αράδιασα τα δώρα σας κάτω στο πάτωμα. Ένα χάος το σαλόνι, έχασα το σελοτέιπ 2-3 φορές, ύστερα κόλλησε στα ρούχα και στα μαλλιά μου, μετά δεν

Οι απολύσεις (και οι παραιτήσεις) του Δεκεμβρίου έχουν τη δική τους ιστορία και πρέπει να ακουστεί. Αν το σκέφτεσαι σοβαρά, δες αυτό το άρθρο σαν οιωνό για να το κάνεις. Πρώτα από όλα, ρώτα τον εαυτό σου: Πόσο μισείς τη Δευτέρα από το 1 μέχρι το 10; Ποιος άνθρωπος φαντάζεσαι ότι κάθεται χαιρέκακα στην καρέκλα του γραφείου του, σχεδιάζοντας να σε απολύσει επειδή τον νευρίασες σε προσωπικό επίπεδο; Μα φυσικά, ο Έλληνας εργοδότης. Όχι, δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι, αλλά

Τελευταία χρονιά προσχολικής ηλικίας και έρχομαι αντιμέτωπη για άλλη μια φορά με τον εαυτό μου. Είμαι μόνο εγώ τόσο ανώριμη άραγε; Το μωρό μου εδώ και καιρό, δεν είναι πια μωρό. Γεννήθηκε ένα πρωί, τον Φεβρουάριο του 2020. Έκλαψε τόσο δυνατά μόλις γεννήθηκε, που οι συγγενείς μας το άκουσαν μέχρι έξω, στην αίθουσα αναμονής. Οι πρώτες ημέρες στο σπίτι ήταν ήρεμες και ατελείωτες. Κάθε απόγευμα περίμενα να ακούσω τις εξελίξεις της Πανδημίας και ένιωθα το σπίτι μας σαν οχυρό. Όλ