A Zed Story The Blog
Μια Καθωςδενπρέπει Κόρη 

Την 1η ημέρα του 2022 ήμουν άυπνη. Την Παραμονή είχαμε γιορτάσει με Καραόκε, με το μωρό να κοιμάται, μόλις 23 ημερών, μέσα στο δωμάτιό...

*Σχετικό επεισόδιο στο Podcast "S3Ep2 Dna Test & ιστορίες των προγόνων μας" Πριν από λίγο καιρό, έμαθα ότι είμαι κατά 0,9% από τη...

Είχα κάποτε ένα σπίτι, και αυτό το σπίτι ήταν το πατρικό μου και όχι αυτό στην Πάρο, από όπου είχαμε αφήσει την ιστορία με τα σπίτια....

Σε προηγούμενα επεισόδια.... Είχαμε μείνει εκεί που ο παππούς έφυγε λίγες μέρες πριν γεννηθεί η δεύτερη κόρη μου και που κρατιόμουν να μην κλάψω, αφενός για να μην ταράζεται το έμβρυο, αφετέρου για να είμαι δυνατή για τη μαμά μου. Την ημέρα τα ψιλοκατάφερνα και το βράδυ αφέθηκα σε ένα ξέσπασμα ιδιωτικό, γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ. Μπούκωσα και το επόμενο πρωί ξύπνησα με φοβερό και τρομερό συνάχι. Εντάξει λέω, θα περάσει, έχω 5 ολόκληρες μέρες μπροστά μου. Εισαγωγή: Όμως αυτ

Τα παράξενα της ζωής, που ίσως δεν είναι παράξενα αλλά απολύτως φυσιολογικά. Σε λιγότερο από μια εβδομάδα, αποχαιρετήσαμε από τη ζωή τον παππού μου τον Λευτέρη και υποδεχτήκαμε στη ζωή την μικρή μου κόρη, Σμαράγδα. Ακούσαμε συλλυπητήρια και συγχαρητήρια μέσα στην ίδια πρόταση από συγγενείς και φίλους. Από τα δάκρια του πένθους, στα δάκρια της απόλυτης ευτυχίας... και όλα μαζί στην ωτίτιδα! Ο παππούς μου υπήρχε στη ζωή μου για 33 χρόνια και ήμουν πολύ τυχερή για αυτό. Η τελευτ

Τι είναι αυτό που μας δένει τελικά με ένα σπίτι; Ουσιαστικά, δεν περνάς χρόνο στο σπίτι γιατί δεν θα πάει πουθενά, εκεί θα είναι, κάποια στιγμή θα βαρεθείς και θα αράξεις μέσα να το ευχαριστηθείς. Το έχεις δεδομένο. Πρώτον, είναι η σιγουριά της επιστροφής σε αυτό. Δεύτερον, τα άψυχα, αλλά όχι και τόσο άψυχα τελικά, αντικείμενα, μέσα στο χώρο αυτό. Τρίτον και κυριότερο ίσως, η οικειότητά σου με τις μικρές ατέλειες. Η σιγουριά της επιστροφής έχει να κάνει με τη συνήθεια, την ε

Όχι όλες τις φορές και όχι για τους ίδιους λόγους, τα πρώτα δευτερόλεπτα της άφιξής μου στο νησί με βρίσκουν συνήθως κλαμένη. Το ερέθισμα είναι πάντα το ίδιο, η θέαση του παλιού Μύλου στο λιμάνι της Παροικιάς. Μου φέρνει δάκρια στα μάτια. Είναι περισσότερο ένα σύμβολο υποθέτω, όπως το άγαλμα της Ελευθερίας που αντίκριζαν από τα πλοία οι μετανάστες που κατέφθαναν στη Νέα Υόρκη. Ο Μύλος με έκανε να κλαίω δυνατά, άλλοτε επειδή χαιρόμουν που επέστρεφα για διακοπές και ξεκούραση,

Μια διαρκής αίσθηση αναμονής με ακολουθεί πολλά χρόνια τώρα. Μάθαμε να ζούμε έτσι; Περιμένοντας να τελειώσεις το σχολείο, μετά να πάρεις...

Αυτή είναι η ομορφότερη αλλά και η πιο στενάχωρη ιστορία που σας έχω αφηγηθεί ποτέ. Είναι η Ιστορία του Τζέρι… 2018: Κάθομαι στο σαλονάκι...

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω αυτό που θέλω να γράψω. Ίσως με το πως νιώθω, αλλά ούτε για αυτό μου έρχονται κατάλληλες λέξεις. Καλύτερα να...

σαράντισμα μωρού, γενέθλια, ζόμπι και καραντίνα... σπάνια μαθήματα ζωής που πήρα φέτος!

Οι ομορφότερες διακοπές της ζωής μου είχαν λίγο πόνο, κράτησαν μόλις 4 ημέρες και 3 νύχτες και ενώ όταν ξεκινήσαμε ήμασταν δύο,...

Είμαι στο μενταλιτέ ένα ποντίκι, σε μορφή ανθρώπου, αλλά πιθανώς σε μέγεθος και skills ποντικού. Δεν είναι ξεκάθαρο αυτό, απλά το...

Τελευταία έχω την υποψία πως ό,τι κορόιδευα αρχίζω να το λούζομαι και δεν είναι η θεία Δίκη, αλλά μόνον τα «χρόνια της ωριμότητας». Όλα...

Δεν έχω μελετήσει τον Φρόυντ, αλλά από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου συζητάω για όνειρα και στην περίπτωσή μου για εφιάλτες. Είμαι από...

Long time no see φίλοι μου και στο μεταξύ, καμία έμπνευση. Και το μοναδικό ταλέντο που ενδεχομένως να είχα (να γράφω και τέτοια) χάθηκε...

Η σπουδαιότερη κατάκτηση στη ζωή μου μέχρι τώρα, είναι οι φίλοι μου κι αυτό, το λέω με τόση υπερηφάνεια, ωσάν να κατέκτησα την κορυφή του...

Πάνε κάμποσα καλοκαίρια πίσω, όταν η μικρή Αλεξία εφήυρε τη Χώρα του Άουτς, αφού η μοίρα της έπαιζε από τότε βρώμικο παιχνίδι κι είχε την...

Ήταν τυχερή, είχε βρει το άλλο της μισό, κάτι πραγματικά σπάνιο και πολύτιμο. Ήταν αυτός για εκείνη, μόνον αυτός, το ήξερε, το ένιωθε, το...

Από όλες μου τις ιστορίες δεν σας έχω πει (στο blog εννοώ) την καλύτερη, ευτυχέστερη και πιο σημαντική από όλες. Δεν σας έχω πει, πότε και πως γνώρισα τον Χάρη! Για χρόνια έκρυβα την παρουσία του από εδώ, γιατί η αλήθεια είναι πως ακούγεται βαρετό να διαβάζεις για μια μακροχρόνια σχέση. Αν δεν είναι παράνομη, αν δεν είναι φευγάτη, αν είναι όλα νορμάλ δεν γίνεται βιβλίο ούτε ταινία, ούτε καν άρθρο για μπλόγκ. Τώρα όμως έχω μια καλή αφορμή… Ποιος να το έλεγε ότι ο Χάρης κι εγώ,