A Zed Story
 

Μεγαλώνοντας αλλάζουμε και αυτό σημαίνει ότι αλλάζουν οι σκέψεις μας, οι απόψεις μας, οι στόχοι μας και οι προτιμήσεις μας. Παρότι αγαπώ...

Πως θα ήσουν αν μπορούσες να αφαιρέσεις από την προσωπικότητά σου όλες τις εμπειρίες των τελευταίων 20 ετών; Θα γινόσουν ξανά έφηβος;...

Όσοι με παρακολουθούν στο azedstory στο instagram μπορεί να πιστεύουν ότι είμαι πολύ καλή νοικοκυρά, αλλά κάνουν λάθος! Μπορεί να πιστεύουν ότι είμαι μια πολύ χαρωπή μαμά και κάνουν και πάλι λάθος! Η αλήθεια είναι ότι ασχολούμαι αρκετά με τα παιδιά κι αυτός είναι ο λόγος που νευριάζω πολλές φορές μαζί τους, γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ, έχω νεύρα. Τι ακριβώς βλέπουμε στις φωτογραφίες παραπάνω; Το Σάββατο του Λαζάρου φτιάξαμε κουλουράκια με τις μικρές κι αυτό όχι επειδή είμαι η

Είμαστε όλοι εξαιρετικοί στο να συμβουλεύουμε τους άλλους για τα προσωπικά και τα επαγγελματικά τους. Είμαστε άριστοι κριτικοί σε όλα τα...

Ήταν 14 Δεκεμβρίου του 2001, κι έγραφα με πράσινο στυλό "Σήμερα αποφάσισα πως όταν μεγαλώσω θα γίνω δημοσιογράφος". Φυσικά δεν θα το...

Όταν έβλεπα χιομουριστικά βιντεάκια όπου οι γονείς κλαίνε που έκλεισαν τα σχολεία, που πετάνε τις τσάντες και τα παιδιά στην πόρτα των σχολείων με τεράστια χαρά όταν ξανανοίξουν, μέσα μου το κατέκρινα. Και λέω μέσα μου, γιατί δεν είμαι δικαστής του πληκτρολογίου, σιχαίνομαι αυτή την πρακτική. Επίσης δεν είχα και που να το πω, μιας που είμαι η πρώτη από την παρέα μου που έγινα μαμά. Κατόπιν, ήρθαν οι φετινές γιορτές των Χριστουγέννων, που το σχολείο θα ήταν ανοικτό μεν, αλλά ε

Είναι κάπως αμήχανο όλο αυτό, αλλά, Γειά! Είμαι εσύ, λίγα χρόνια μετά, όχι πολλά, μη φανταστείς. Μιλάω σε εσένα, που δεν ξέρεις πως να...

Ήταν μια μέρα με ήλιο, ζέστη, κάπου αρχές Δεκεμβρίου του 2012. Χτύπησε το τηλέφωνο που τόσο περίμενα, ήταν μια κοπέλα με λίγο μπάσα,...

Την 1η ημέρα του 2022 ήμουν άυπνη. Την Παραμονή είχαμε γιορτάσει με Καραόκε, με το μωρό να κοιμάται, μόλις 23 ημερών, μέσα στο δωμάτιό...

*Σχετικό επεισόδιο στο Podcast "S3Ep2 Dna Test & ιστορίες των προγόνων μας" Πριν από λίγο καιρό, έμαθα ότι είμαι κατά 0,9% από τη...

Είχα κάποτε ένα σπίτι, και αυτό το σπίτι ήταν το πατρικό μου και όχι αυτό στην Πάρο, από όπου είχαμε αφήσει την ιστορία με τα σπίτια....

Σε προηγούμενα επεισόδια.... Είχαμε μείνει εκεί που ο παππούς έφυγε λίγες μέρες πριν γεννηθεί η δεύτερη κόρη μου και που κρατιόμουν να μην κλάψω, αφενός για να μην ταράζεται το έμβρυο, αφετέρου για να είμαι δυνατή για τη μαμά μου. Την ημέρα τα ψιλοκατάφερνα και το βράδυ αφέθηκα σε ένα ξέσπασμα ιδιωτικό, γιατί άνθρωπος είμαι κι εγώ. Μπούκωσα και το επόμενο πρωί ξύπνησα με φοβερό και τρομερό συνάχι. Εντάξει λέω, θα περάσει, έχω 5 ολόκληρες μέρες μπροστά μου. Εισαγωγή: Όμως αυτ

Τα παράξενα της ζωής, που ίσως δεν είναι παράξενα αλλά απολύτως φυσιολογικά. Σε λιγότερο από μια εβδομάδα, αποχαιρετήσαμε από τη ζωή τον παππού μου τον Λευτέρη και υποδεχτήκαμε στη ζωή την μικρή μου κόρη, Σμαράγδα. Ακούσαμε συλλυπητήρια και συγχαρητήρια μέσα στην ίδια πρόταση από συγγενείς και φίλους. Από τα δάκρια του πένθους, στα δάκρια της απόλυτης ευτυχίας... και όλα μαζί στην ωτίτιδα! Ο παππούς μου υπήρχε στη ζωή μου για 33 χρόνια και ήμουν πολύ τυχερή για αυτό. Η τελευτ

Τι είναι αυτό που μας δένει τελικά με ένα σπίτι; Ουσιαστικά, δεν περνάς χρόνο στο σπίτι γιατί δεν θα πάει πουθενά, εκεί θα είναι, κάποια στιγμή θα βαρεθείς και θα αράξεις μέσα να το ευχαριστηθείς. Το έχεις δεδομένο. Πρώτον, είναι η σιγουριά της επιστροφής σε αυτό. Δεύτερον, τα άψυχα, αλλά όχι και τόσο άψυχα τελικά, αντικείμενα, μέσα στο χώρο αυτό. Τρίτον και κυριότερο ίσως, η οικειότητά σου με τις μικρές ατέλειες. Η σιγουριά της επιστροφής έχει να κάνει με τη συνήθεια, την ε

Όχι όλες τις φορές και όχι για τους ίδιους λόγους, τα πρώτα δευτερόλεπτα της άφιξής μου στο νησί με βρίσκουν συνήθως κλαμένη. Το ερέθισμα είναι πάντα το ίδιο, η θέαση του παλιού Μύλου στο λιμάνι της Παροικιάς. Μου φέρνει δάκρια στα μάτια. Είναι περισσότερο ένα σύμβολο υποθέτω, όπως το άγαλμα της Ελευθερίας που αντίκριζαν από τα πλοία οι μετανάστες που κατέφθαναν στη Νέα Υόρκη. Ο Μύλος με έκανε να κλαίω δυνατά, άλλοτε επειδή χαιρόμουν που επέστρεφα για διακοπές και ξεκούραση,

Μια διαρκής αίσθηση αναμονής με ακολουθεί πολλά χρόνια τώρα. Μάθαμε να ζούμε έτσι; Περιμένοντας να τελειώσεις το σχολείο, μετά να πάρεις...

Αυτή είναι η ομορφότερη αλλά και η πιο στενάχωρη ιστορία που σας έχω αφηγηθεί ποτέ. Είναι η Ιστορία του Τζέρι… 2018: Κάθομαι στο σαλονάκι...

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω αυτό που θέλω να γράψω. Ίσως με το πως νιώθω, αλλά ούτε για αυτό μου έρχονται κατάλληλες λέξεις. Καλύτερα να...

σαράντισμα μωρού, γενέθλια, ζόμπι και καραντίνα... σπάνια μαθήματα ζωής που πήρα φέτος!

Οι ομορφότερες διακοπές της ζωής μου είχαν λίγο πόνο, κράτησαν μόλις 4 ημέρες και 3 νύχτες και ενώ όταν ξεκινήσαμε ήμασταν δύο,...